Journals / Praksis / 2020 / Sayı: 53

Street Vending in Tehran in the Neoliberal Age

Neoliberal Dönemde Tahran’da İşportacılık

Journal
Praksis
Pages
195–224
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In Tehran the application of “Urban Discipline Programs” has been put into practice not only for making a control mechanism over the street vending but also for providing a broader control over every part of social layers considered to be ‘inconvenient elements’ in the urban life.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In Middle Eastern countries street vending has academically received less attention comparing with the other components of informal economic activities.
📊
Key Findings & Data:The academic interest in analyzing street vending has increased after the events called Arab Spring in which, for example in the case of Tunis, a street vendor attempted suicide by selfimmolation after being harassed by municipal officials which set off protests over the country and other North African nations.
💡
Conclusion & Impact:In Tehran the application of “Urban Discipline Programs” has been put into practice not only for making a control mechanism over the street vending but also for providing a broader control over every part of social layers considered to be ‘inconvenient elements’ in the urban life.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

In Middle Eastern countries street vending has academically received less attention comparing with the other components of informal economic activities. The academic interest in analyzing street vending has increased after the events called Arab Spring in which, for example in the case of Tunis, a street vendor attempted suicide by selfimmolation after being harassed by municipal officials which set off protests over the country and other North African nations. The condition of street vendors as a major part of the urban poor in Middle Eastern countries has undeniable similarities. For instance, the street vendors in Tehran have always been harassed by municipal officers who not only confiscate their goods but also do not hesitate to use violence against them and even kill them. In this regard, the privatization of the Tehran Municipality’s Unite of Struggle Against Pavement Occupation as a neoliberal urban policy has played a significant role in increasing violence against street vendors. In this article I aim at investigating the general condition of street vendors in Tehran as a significant part of the urban poor through a socio-political analysis. In doing so, I conducted 10 in-depth interviews with the street vendors in Tehran. Street vending as a job, the relations with storekeepers and municipal officials, the relations among the street vendors, political understanding/participation and the condition of the women street vendors are the main topics which have been drawn according to the interviews conducted. Moreover, I try to portray the Iranian government’s and Tehran Municipality’s struggles against street vending in terms of both legal-operative and socio-cultural dimensions by explaining different examples. In Tehran the application of “Urban Discipline Programs” has been put into practice not only for making a control mechanism over the street vending but also for providing a broader control over every part of social layers considered to be ‘inconvenient elements’ in the urban life.

Özet

İşportacılık Ortadoğu ülkelerinde akademik olarak enformel ekonominin başka görünümlerine göre daha az dikkat çekmiştir. İşportacılığa yönelik akademik ilgi, “Arap Baharı” olarak bilinen olaylarla birlikte ortaya çıkmıştır. Tunuslu işportacı, Muhammad Buazizi’nin kendini yakarak intihar teşebbüsü, belediye zabıtaları tarafından mallarının zapt edilmesine karşı bir eylemdi ve bu eylemin neticesinde Tunus’ta ve diğer Kuzey Afrika ülkelerinde protestolar ortaya çıktı. Kent yoksullarının önemli bir kısmını oluşturan işportacıların genel durumu Orta Doğu ülkelerinde benzerlik göstermektedir. Örneğin, Tahran’daki işportacılar zabıtalar tarafından daima baskıya maruz kalmaktadır. Bu baskılar sadece işportacıları sokaktan silmek ve mallarına el koymakla sınırlı kalmamıştır; çoğunlukla fiziksel şiddeti ve aşağılamayı da içermekte, hatta son yıllarda görüldüğü üzere işportacıların zabıtalar tarafından öldürülmeleri noktasına kadar varmaktadır. Bu süreçte Tahran Büyük Şehir Belediyesi’nin kaldırım işgali biriminin özelleştirilmesi çok önemli bir rol oynamıştır. Bu yazıda Tahran’daki kent yoksullarının önemli bir parçasını oluşturan işportacıların genel durumu ve işportacılığa karşı mücadelenin farklı evreleri sosyo-politik bir analiz üzerinden açıklanacaktır. Bunun için, Tahran’da 10 işportacı ile derinlemesine mülakat gerçekleştirilmiştir. Bir iş olarak işportacılık, esnaf-zabıta ile ilişkiler, işportacılar arası ilişkiler, siyasal anlayış-katılım ve kadın işportacıların durumu şeklindeki tartışma başlıkları derinlemesine mülakatlardan çıkarılmıştır. İşportacılığa karşı mücadelenin uygulamalı ve sosyo-kültürel boyutları ise bu bağlamda farklı örneklerle izah edilecektir. Tahran’daki “İnzibat-i Şehri” uygulamasıyla sadece işportacılığa karşı bir denetim mekanizması oluşturmak değil, aynı zamanda kent yaşamında “uygunsuz unsurlar” olarak görülen bütün toplumsal katmanlar üzerinde disiplin sağlamak amaçlanmıştır.

🔖

Cite This Article

EMAMİ, M. (2020). Street Vending in Tehran in the Neoliberal Age. Praksis, Sayı: 53, 195–224. https://ajindex.com/articles/302896

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (18)

  1. Afary, J. ve Anderson, K. (2010) Foucault ve İran Devrimi, çev. M. Doğan, İstanbul:
  2. Boğaziçi Üniversitesi.
  3. Bayat, A. (2008) Sokak Siyaseti: İran’da Yoksul Halk Hareketleri, çev. S. Torlak, Ankara:
  4. Phoenix. Harvey, D. (2019) Dünyanın Halleri, çev. Kolektif, İstanbul:
  5. Sel Yayıncılık. Sarzaim, A. (2016) İranlı Popülizm: İktisat ve Siyasi İletişim Açısından Mahmoud Ahmadinejad Yönetiminin Niteliğinin Analizi, Tahran: Kargadan. Strutz, J. ve Çavuşoğlu, E. (2016) “Tek Kişilik Holdingler: İstanbul’un Sokak Satıcılarının Taktikleri”, D. Ö. Koçak ve O. Koçak (der.), İstanbul Kimin Şehri? Kültür, Tasarım, Seyirlik ve Sermaye içinde, İstanbul: Metis, 255-271.
  6. İnternet Kaynakları Amini, M. (2017) İşportacıların geçim durumuna yönelik bir rapor: Belediye yer ve havayı da kira verdiği zaman, Dideban-e- İran Haber Ajansı, erişim tarihi: 2 Mart 2019.
  7. BBC Persian (2003), “Tahran Belediyesi Kültür Merkezlerini Kapatıyor”, erişim tarihi: 2 Ocak 2019.
  8. BBC Persian (2015), “Tahran’da İşçi Yürüyüşünde Afgan İşçilere Karşı Provokasyon”, erişim tarihi: 1 Mart 2019.
  9. Baniyaghoub, T. (2018) “Kadın işportacıların tezgahlarında yeni toplumsal değişimler”, Akhbare Rooz Sitesi, erişim tarihi: 24 Ocak 2018.
  10. Deutsche Welle Farsça (2009) “Ahmadinejad Döneminde Dini Kuruluşlarda Devasa Bütçe Artışı”, (https://www.dw.com/fa-ir4411991), erişim tarihi: 5 Şubat 2019.
  11. Dideban Sitesi (2017), Dideban-e İran’ın kadın işportacılara yönelik raporu, erişim tarihi: 11 Mart 2017.
  12. Entekhab Haber Ajansı (2016), “Tahran Belediyesi istihdam eder: işportacılara karşı çete üyeleri!” erişim tarihi: 2 Mart 2019.
  13. Farhang Haber Ajansı (2014), “Metrodaki İşportacılardan Alışveriş Yapmak Günah mıdır?”, erişim tarihi: 7 Mart 2019.
  14. Farhikhtegan (2017), “Metrodaki İşportacılarla bir gün”, erişim tarihi: 5 Mart 2019.
  15. İran Belediye Kanunu (2010) Tahran: İslamı Şura Meclisi Araştırma Merkezi. İSNA Haber Ajansı (2015) “Shahrban personelleri sınavla işe alınır”, erişim tarihi: 1 Mart 2019.
  16. İtimad Gazetesi (2016), “Cumhuri Caddesi’nde bir işportacı kendini yaktı” erişim tarihi: 5 Mart 2019. Parvaneh Pazarı Sitesi, erişim tarihi: 5 Mart 2019.
  17. Salamat News (2018), “Tahran’da işportacıların sayısı kaç?” erişim tarihi: 6 Mart 2019.
  18. The Guardian (2011), IMF report on Iran’s economic success draws skepticism, (https://www. theguardian.com/world/2011/jun/17/imf-report-iran-economic-success), erişim tarihi: 5 Mart 2019.