AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAdditionally, such a phenomenon may be a risk factor for the early recurrence of AF after cardioversion to sinus rhythm based on our observations.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
AIM: Intraatrial conduction delay in atrial fibrillation (AF) that is considered a component of atrial electrical remodelling has been shown previously in experimental model and it is considered an important factor of induction or stabilisation of AF. However, it is not known if this phenomenon exists in human AF. The present study aimed to compare intraatrial conduction time (IACT) in patients with chronic atrial fibrillation who converted to sinus rhythm and a matched control group, and to investigate its relation with early AF recurence. MATERIAL AND METHOD: Seventeen patients with chronic AF (mean duration of 20.71±16.35 months) were enrolled to the study (7 male, 10 female, 63±8 years). Age and sex matched control group (n=20) was comprised of patients with sinus rhythm who underwent electrophysiological study (EPS). None of the patients were on the antiarrhythmic treatment during pocedures. Cardioversion was performed via DC electrical cardioversion. Eight patients in the control group were delivered DC shock because of induced ventricular tachycardia during EPS. IACT was measured between the beginning of surface P wave and the beginning of A wave at high right atrium (IACT 1) and low right atrium (IACT 2). Additionaly, the interval between A wave at high right atrium and low right atrium were measured (IACT 3). RESULTS: Patients characteristics suchs as age, sex and echocardiographic variables were not different between the AF group and the control group. Heart rate after cardioversion was found to be similar between the two groups. Total delivered energy was significantly higher in the AF group than in the control group (464.47±165.82 joule vs. 315.00±27.77 joule, p<0.001). IACT 1 (15.30±7.61 msec vs. 8.50±5.29 msec, p<0.02 ), IACT 2 (45.25±8.36 msec vs. 26.44±10.45 msec, p<0.001) and IACT 3 (26.9±8.26 msec vs. 18.67±10.05 vs, p<0.05) significantly lengthened in the AF group after maintinance of sinus rhythm compared to the control group. There were 6 early AF recurrence through 1 week follow-up period. According to the multivariance analysis, IACT 2 and IACT 3 were significantly different between the control group, the patient with reccured AF and the patients with maintained sinus rhythm. Post-hoc analysis (Tukey method) revealed that IACT 2 and IACT 3 significantly lenghthened in the patients with reccured AF compared to both control group and patients with maintained sinus rhythm.On the other hand, only IACT 2 of the patients with maintained sinus rhythm was found to be higher than those of the control group. CONCLUSION: The present study indicates that intraatrial conduction was disturbed in human with AF after cardiovertion to sinus rhythm, that is consistent with the previous findings of experimental studies. Additionally, such a phenomenon may be a risk factor for the early recurrence of AF after cardioversion to sinus rhythm based on our observations.
Özet
AMAÇ: Deneysel atrial fibrilasyon modellerinde gösterilen intraatrial ileti zamanında uzamanın atrial elektriksel yeniden şekillenmenin bir bileşkeni olduğu ve atrial fibrilasyonun meydana gelmesi veya kalıcı olmasında önemli bir rol üstlendiği düşünülmektedir. Bu olgunun kronik atrial fibrilasyonlu insanlarda olup olmadığı henüz bilinmemektedir. Çalışmamızda elektriksel kardiyoversiyon ile sinüs ritmine döndürülmüş kronik atrial fibrilasyonu olan hastalarda intraatrial ileti zamanı ölçümü, bunun bir kontrol grubu ile karşılaştırılması ve erken atrial fibrilasyon nüksü ile ilişkisinin araştırılması planlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: Kronik atrial fibrilasyonu olan (ortalama süre 20.71±16.35 ay) 17 hasta (7 erkek, 10 kadın, ortalama yaş 63±8 yıl) ve 12 kontrol hastası (5 erkek, 7 kadın; ortalama yaş 60±5 yıl) çalışmaya alındı. Hiçbir hastaya elektriksel kardioversiyon (EK) öncesi antiaritmik ilaç verilmedi. Kontrol grubu elektrofizyolojik çalışma yapılan hastalar arasından seçildi ve bu hastaların sekizine intraatrial ileti zamanı ölçümünden önce ventriküler takikardi nedeniyle EK uygulandı. İntraatrial ileti zamanı olarak EK sonrası sinüs ritmi stabilize olduktan sonra yüzeyel EKG'de P dalgası başlangıcı ile üst sağ atrium (İAZ1) ve alt sağ atriumdan (İAZ2) elde edilen A dalgası başlangıcı arasındaki zaman ölçüldü. Ayrıca EK sonrası üst ve alt sağ atrium arasındaki interval eşzamanlı elde edildi (İAZ3). BULGULAR: Atrial fibrilasyon grubu ile kontrol grubu arasında yaş, cinsiyet dağılımı ve ekokardiografik parametreler açısından fark bulunmadı. Kardiyoversiyon sonrası bazal kalp hızı kontrol grubu ve atrial fibrilasyon grubu arasında benzerdi, öte yandan uygulanan toplam enerji atrial fibrilasyon grubunda kardiyoversiyon yapılan kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksekti (464.47±165.82 joule'e karşılık 315.00±27.77 j, p<0.001). Sinüs ritmi sağlanmış hastalarda İAZ1 (15.30±7.61 msn'e karşılık 8.50±5.29 msn, p<0.02 ), İAZ2 (45.25±8.36 msn'e karşılık 26.44±10.45 msn, p<0.001) ve İAZ3 (26.9±8.26 msn'e karşılık 18.67±10.05 msn, p<0.05) kontrol grubuna göre anlamlı derecede uzamış bulundu. Sinüs ritmi sağlanmış olguların 6'sında ilk bir hafta içinde erken atrial fibrilasyon nüksü görüldü. Çok değişkenli analize göre sinüs ritmi idame eden hastalar, kontrol grubu ve atrial fibrilasyon nüks eden olgular arasında İAZ2 ve İAZ3 anlamlı olarak farklıydı. Post-hoc analiz İAZ2 ve İAZ3'nin atrial fibrilasyonun nüks ettiği hastalarda, hem kontrol grubu hem de sinüs ritmi idame eden olgulara göre anlamlı olarak uzadığını gösterdi. Öte yandan, sinüs ritminin idame ettiği hastalarda da İAZ2 kontrol grubuna göre yüksek bulundu. SONUÇ: Çalışmamız daha önce deneysel çalışmalarda gösterilen ve atrial fibrilasyona bağlı atrial elektriksel yeniden şekillenmesinin bir bileşkeni olarak kabul edilen intraatrial ileti zamanında uzamanın insanlarda da mevcut olduğunu göstermektedir. Ayrıca intraatrial iletide olan bu bozukluk erken atrial fibrilasyon nüksü için de bir risk oluşturabilir.