Journals / Nöropsikiyatri Arşivi / 2013 / Cilt: 50 - Sayı: 2

Investigation of People’s Knowledge and Attitudes Towards Childhood Psychiatric Disorders and Specialists Who Work in This Field

Çocukluk Çağı Psikiyatrik Hastalıkları ve Bu Alanda Çalışan Uzmanlar Hakkında Halkın Bilgi ve Tutumlarının İncelenmesi

Pages
154–160
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In psychiatric disorders other than panic disorder, the most rated response was “I would take him/her to a child psychiatrist.” which indicate that the first choice of recourse is the child psychiatrists in childhood psychiatric disorders. ( Archives of Neuropsychiatry, 2013; 50: 154-160)

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Objectives: This study aims to investigate the knowledge and attitudes of individuals who have elementary school-aged children towards childhood psychiatric disorders anddetermine to what extent they could tell the difference between child psychiatrists and psychologists, the two different professional groups working in this field.
📊
Key Findings & Data:A questionnaire containing 29 questions was applied using the ‘nonprobability sampling’ method over 400 individuals who agreedattend face-to-face interviews.
💡
Conclusion & Impact:In psychiatric disorders other than panic disorder, the most rated response was “I would take him/her to a child psychiatrist.” which indicate that the first choice of recourse is the child psychiatrists in childhood psychiatric disorders. ( Archives of Neuropsychiatry, 2013; 50: 154-160)
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:2013 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Objectives: This study aims to investigate the knowledge and attitudes of individuals who have elementary school-aged children towards childhood psychiatric disorders anddetermine to what extent they could tell the difference between child psychiatrists and psychologists, the two different professional groups working in this field. Method: The study was conducted on individuals waiting for their children after school in central Konya. A questionnaire containing 29 questions was applied using the ‘nonprobability sampling’ method over 400 individuals who agreedattend face-to-face interviews. Results: 92.3% of the participants responded to the question “Who is a child psychiatrist?” saying, “They are medical school graduates who have received specialist education and who are working towards the diagnosis and treatmentchildren’s psychological health and disorders”, while 52.5% responded to the question “Who is a psychologist?” using the same definition. The subjects considered 97.5% of childhood psychiatric disorders to be treatable. 62.3% of the respondents stated that they believed that the drugs used in treatment were addictive. The respondents gave the highest marks to the statement “I would take him/her to a child psychiatrist” to a question where Major Depression was defined, followed by the question “What would you do in such a situation?” and to a question where Attention Deficit Hyperactivity Disorder symptoms were defined, with a rating of 50.8% and 44.8%, respectively; and 64.8% of the respondents replied “most frequently” to a question where the symptoms of panic disorder were given, followed by the question “I would take him/her to a pediatrician.” Conclusion: We found that individuals with elementary school-aged children mostly failed to distinguish between child psychiatrists and psychologists, withwidespread conviction that the drugs used in the treatment process would result in addiction. In psychiatric disorders other than panic disorder, the most rated response was “I would take him/her to a child psychiatrist.” which indicate that the first choice of recourse is the child psychiatrists in childhood psychiatric disorders. ( Archives of Neuropsychiatry, 2013; 50: 154-160)

Özet

Amaç: Bu çalışmada ilköğretim çağında çocukları olan kişilerin çocukluk çağı psikiyatrik bozuklukları hakkında bilgi ve tutumlarının incelenmesi ve bu alanda çalışan farklı iki meslek grubu olan çocuk psikiyatristleri ve psikologlar arasındaki ayırımı ne ölçüde yapabildiklerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırma, Konya ili merkezinde okul dağılma saatlerinde çocuklarını bekleyen kişiler üzerinde yapılmıştır. Olasılıksız örnekleme tekniği ile görüşmeyi kabul eden 400 kişi üzerinde, yüz yüze görüşme yöntemiyle 29 sorudan oluşan anket uygulanmıştır. Bulgular: Deneklerin %92,3’ü “Çocuk psikiyatristi kimdir?” sorusuna “Çocuk ruh sağlığı ve hastalıklarının tanı ve tedavi sürecinde çalışan tıp fakültesi mezunu, uzmanlık eğitimi almış doktordur.” cevabı verirken, %52,5’inin “Psikolog kimdir?” sorusuna aynı yanıtı verdiği saptanmıştır. Çocukluk çağı psikiyatrik hastalıkları %97,5 oranında tedavi edilebilir olarak belirtilmiştir. Deneklerden %62,3’ü tedavide kullanılan ilaçların bağımlılık yaptığına inandıklarını belirmiştir. Major depresyon’un tanımlandığı, ardından “Bu durumda ne yaparsınız?” şeklindeki soruda denekler %50,8, Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu belirtilerinin tanımlandığı soruda denekler %44,8 ile en yüksek oranda “Çocuk psikiyatristine götürürüm” yanıtını verirken, panik bozukluk belirtilerinin verildiği soruda %64,8 ile “Çocuk hastalıkları doktoruna götürürüm.” cevabı en sık olarak verilmiştir. Sonuç: İlköğretim çağında çocuğu olan kişiler tarafından çocuk psikiyatristi ve psikolog arası ayırımın büyük oranda yapılamadığı ve tedavide kullanılan ilaçlar hakkında bağımlılık yapacağı inancının daha yaygın olduğu saptanmıştır. Panik bozukluk dışındaki psikiyatrik hastalıklarda en yüksek oranda “Çocuk psikiyatristine götürürüm” cevabının yüksek oranda verilmiş olması, çocukluk çağı psikiyatrik hastalıklarında başvuru adresi olarak ilk tercihin çocuk psikiyatristleri olduğuna işaret etmektedir. (Nöropsikiyat ri Arflivi, 2013; 50: 154-160 )

🔖

Cite This Article

GÖKÇEN, C., ŞAHİNGÖZ, M., SAVAŞ, H. A. (2013). Investigation of People’s Knowledge and Attitudes Towards Childhood Psychiatric Disorders and Specialists Who Work in This Field. Nöropsikiyatri Arşivi, Cilt: 50 - Sayı: 2, 154–160. https://ajindex.com/articles/292525

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (9)

  1. Aydınalp K, Sonuvar B, Aydoğmuş K. Dünyada ve Türkiye’de Çocuk Psikiyatrisinin Gelişimi. Çetin FÇ, editör. Çocuk ve Ergen Psikiyatrisinin Temel Kitabı içinde. Ankara: Hekimler Yayın Birliği; 2008; s. 3-8. http://www.psikolog.org.tr/ple/3-ple.htm. 03.08.2011 Byrne P. Stigma of mental disorders-changing minds, changing behavior. Br J Psychiatry 1999; 174:1-2. Eker D. Attitudes toward mental illness: recognition, desired social distance, expected burden and negative influence on mental health among Turkish men. Soc Psychiatry Psychiatric Epidemiol 1989; 24:146-150.
  2. Jorm AF, Korten AE, Jacomb PA, Rodgers B, Pollitt P, Christensen H, Henderson S. Helpfulness of interventions for mental disorder: beliefs of health professionals compared with the general public. Br J Psychiatry 1997; 171:233-237.
  3. Karancı AN, Kökdemir D. Akıl hastası: Tanımlaması, yarattığı rahatsızlık ve davranışları ile başa çıkma. Kriz Dergisi 1995; 3:237-240. Özbek A. Akıl hastasına karşı toplum. Nöropsikiyatri Arşivi 1970; 7:73-76.
  4. Becker MH, Maiman LA. Sociobehavioral determinants of compliance with health and medical care recommendations. Med Care 1975; 13:10-24.
  5. Faraone SV, Sergeant J, Gillberg C, Biederman J. The worldwide prevalence of ADHD: is it an American condition? World Psychiatry 2003; 2:104-113. Kohn A. Suffer the restless children. The Atlantic Monthly, 1989. s, 90-100. Breggin P. Talking back to Ritalin. Monroe, ME: Common Courage Press, 1998. Fidan TY. Bir Çocuk-Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniğine Başvuran Çocuk ve Ergenlerin Ruhsal Belirtileri ve Risk Faktörlerinin Değerlendirilmesi. Konuralp Tıp Dergisi 2011; 3:1-8.
  6. Sonuvar B, Yörükoğlu A, Öktem F ve ark. Hacettepe Çocuk Ruh Sağlığı Kliniğinde iki yıl içinde görülen çocukların demografik özellikleri. Psikoloji Dergisi 1982; 13:33-39.
  7. Özatalay E, Turan M. Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Psikiyatrisi Polikliniğine başvuran hastalarda belirti dağılımı ve demografik özellikler. 4. Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Kongresi, Bursa, 1994. Savaşır Y. Toplumun ruh hastalığına karşı tutumlarının bilinmesinin önemi ve bu konuda uygulanan bir araştırma. VII. Milli Nöro-Psikiyatri Kongresi Bilimsel Çalışmaları, Ankara, 1971.
  8. Taşkın EO, Özmen E. Ruhsal hastalıklara ilişkin tutumlar: Türkiye çalışmalarının gözden geçirilmesi. 3P Dergisi 2004; 12:229-238.
  9. Şen FS, Taşkın EO, Özmen E, Ademir Ö, Demet MM. Türkiye’de kırsal bir bölgede yaşayan halkın depresyona ilişkin tutumları. Anadolu Psikiyatri Dergisi 2003; 4:133-143. Yenil