Journals / Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi OTAM / 2013 / Sayı: 33

The Mihaloğulları family’s role in the Ottoman conquest and rule of the Balkans (14th-19th centuries): Real estates, pious foundations and administrative services

Osmanlıların Balkanları fethi ve idaresinde Mihaloğulları ailesi (XIV.-XIX. Yüzyıllar): Mülkler, Vakıflar, hizmetler

Pages
229–244
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The present article examined the real estates, pious foundations and the services of the members of the two branches of the Mihaloğulları family, one is located in Pleven and the other in Ihtiman.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The renowened Mihaloğulları family played a significant part in the Ottoman conquest and rule of the Balkans.
📊
Key Findings & Data:The founding family members were given the title of “frontier lord” by the Ottoman rulers and they were assigned with real estates from the lands they conquered.
💡
Conclusion & Impact:The present article examined the real estates, pious foundations and the services of the members of the two branches of the Mihaloğulları family, one is located in Pleven and the other in Ihtiman.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The renowened Mihaloğulları family played a significant part in the Ottoman conquest and rule of the Balkans. The members of this family facilitated the Ottoman conquests as the Ottomans vanguards and also strengthened the Ottoman rule by founding numerous pious foundations. The founding family members were given the title of “frontier lord” by the Ottoman rulers and they were assigned with real estates from the lands they conquered. Later on, these estates were turned to pious foundations on the provision that the protection responsibility is upon the family members. With the incomes of these donated estates, charity institutions like mosques, madrasahs and schools are built and their expenditures are covered. Although, these frontier principalities are disappeared in the second half of the XV. Century, the statute of these families in the Ottoman administration and society is preserved. The present article examined the real estates, pious foundations and the services of the members of the two branches of the Mihaloğulları family, one is located in Pleven and the other in Ihtiman.

Özet

Mihaloğulları ailesi, Osmanlı’nın Balkanların fethi ve idaresinde önemli katkıda bulunmuş ve şöhret kazanmış bir ailedir. Aile mensupları akıncı komutanları olarak Osmanlı beylerinin önemli fetihler için yolunu açmış, aynı zamanda buyuk sayıda vakıf kurarak Osmanlı idaresini güçlendirmişlerdir. Aile kurucularına Osmanlı beyleri tarafından uçbeyi unvanı verilmiş ve fethettikleri topraklardan mülkler temlik edilmiştir. Bu şekilde ellerine geçmiş olan mülklerden daha sonraları vakıflar kurulmuş ve bu vakıfların tevliyetinin aile mensuplarına ait olması şartı öngörülmüştür. Vakıf emlaklarından sağlanan gelirlerle ise cami, medrese, mektep vs. gibi hayrat eserleri inşa edilmiş ve onların giderleri karşılanmıştır. XV. yüzyılın ikinci yarısında uç beylikleri ortadan kaldırılmış olsa da bu ailelerin Osmanlı idaresindeki yeri ve Osmanlı toplumundaki statüsü korunmuştur. Makalede biri Plevne’de diğeri İhtiman’da olmak üzere Mihaloğlu ailesinin iki kolunun mülk, vakıf ve hizmetleri ele alınmıştır.

🔖

Cite This Article

SABEV, O., SALİH, O. (2013). The Mihaloğulları family’s role in the Ottoman conquest and rule of the Balkans (14th-19th centuries): Real estates, pious foundations and administrative services. Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi OTAM, Sayı: 33, 229–244. https://ajindex.com/articles/286969

References (13)

  1. Yayınlanmamış Kaynaklar Başbakanlık Osmanlı Arşivi Cevdet–Evkaf 761, 18645, 26938, 31368, 32420, 33310, 33179. Cevdet–Maarif 486, 8644. Tapu Tahrir Defterleri 236, 382, 409, 539, 713. Sofya Ulusal Kütüphanesi Şarkiyat Bölümü Defterler D62. Yayınlanmış Kaynaklar Oruç Beğ Tarihi, ed. Atsız, İstanbul: Tercüman Gazetesi (basım tarihi yok). BALASÇEV, Georgi, İHÇİEV, Diamandi, “Turskite vakıfi v bılgarskoto tsarstvo i dokumenti vırhu tyah” [Bulgar Çarlığında Türk Vakıfları ve Onlarla İlgili Belgeler], Minalo, 3, 1909, s. 239–264.
  2. Bılgarsko narodno tvorçestvo, Cilt 11: Narodni predaniya i legendi [Bulgar Halk Eserleri, Cilt 11: Rivayet ve Efsaneler], Sofya 1963. Aşıkpaşaoğlu Tarihi, ed. Atsız, İstanbul 1992. Evliya Çelebi Seyahatnamesi, ed. S. A. Kahraman, Y. Dağlı, 3. Kitap, İstanbul 1999. Evliya Çelebi Seyahatnamesi, ed. S. A. Kahraman, Y. Dağlı, 6. Kitap, İstanbul 2001.
  3. GENÇ, Nevin, XVI. Yüzyıl Sofya Mufassal Tahrir Defteri'nde Sofya Kazası, Eskişehir 1988.
  4. GÖKBİLGİN, M. Tayyib, XV–XVI. Asırlarda Edirne ve Paşa Livası. Vakıflar, Mülkler, Mukataalar, İstanbul 1952.
  5. GÖKBİLGİN, M. Tayyib, “Kanuni Sultan Süleyman Devri Başlarında Rumeli Eyaleti, Livaları, Şehir ve Kasabaları”, Belleten, 77–80, 1956, s. 247–285.
  6. KOVAÇEV, Rumen, Opis na Nikopolskiya sancak ot 80-te godini na XV vek Sofya [1480’li Yıllara Ait Niğbolu Sancağı Tapu Tahrir Defteri], 1997.
  7. LEVEND, Agah Sırrı, Gazavat-Nameler ve Mihaloğlu Ali Bey’in Gazavat-Namesi, Ankara 1956.
  8. Müneccimbaşı Ahmed b. Lütfullah, Camiü’d-Düvel. Osmanlı Tarihi (1299–1481), ed. A. Ağırakça, İstanbul 1995. Turski izvori za bılgarskata istoriya [Bulgar Tarihi İle İlgili Türk Kaynakları], Cilt 2, Sofya 1966. Turski izvori za bılgarskata istoriya [Bulgar Tarihi İle İlgili Türk Kaynakları], Cilt 3, Sofya 1972.
  9. Kitap ve Makaleler AYANOV, Georgi, “Privilegirovani oblasti v Severoiztoçna Stranca” [Kuzeydoğu Stranca’da vergiden muaf tutulan bölgeler], Arhiv za poseliştni prouçvania, 2, 1938, s. 32–36.
  10. AYVERDİ, Ekrem Hakkı, Avrupa’da Osmanlı Mimari Eserleri, Cilt 4. Bulgaristan, Yunanistan, Arnavudluk, İstanbul 1982.
  11. AYVERDİ, Ekrem Hakkı, Osmanlı Mimarisinde Çelebi ve II. Sultan Murad Devri (1403–1451), İstanbul 1989.
  12. BARKAN, Ömer Lütfi, “Osmanlı İmparatorluğunda Bir İskân ve Kolonizasyon Metodu Olarak Vakıflar ve Temlikler. II. Vakıfların Bir İskân ve Kolonizasyon Metodu Olarak Kullanılmasında Diğer Şekiller”, Vakıflar Dergisi, 2, 1942, s. 279–386.
  13. ÇALI, Ayşegül, “Akıncı Beyi Evrenos Bey’e Ait Mülkname”, Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uyg