Journals / Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi OTAM / 2006 / Cilt: 0 - Sayı: 20

The beggars in Otoman capital and their effects on society life

Osmanlı Başkenti'nde dilenciler ve dilencilerin toplum hayatına etkileri

Pages
81–104
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

But all these precautions weren’t enough for certain result.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Istanbul was an important city that has drawn attention not only during Byzantion period but also Ottoman time.
📊
Key Findings & Data:Like European big cities London and Paris, also Istanbul was an attractive city for beggars.
💡
Conclusion & Impact:But all these precautions weren’t enough for certain result.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Istanbul was an important city that has drawn attention not only during Byzantion period but also Ottoman time. Like European big cities London and Paris, also Istanbul was an attractive city for beggars. For this reason, whether native beggars or other beggars who came from other parts of the country and even from different countries have hardly worked in Istanbul. In this period the state had to struggle in different ways with the problems which occured from the beggars. The authorities have tried to take the restricted beggars under control that were accepted as trades. And in other side many precautions have been taken against the beggars that were coming from other cities. The beggars that came from other cities have been punished and the beggars from other countries have been sent back. But all these precautions weren’t enough for certain result.

Özet

İstanbul, Bizans döneminde de, Osmanlı hâkimiyetine geçtikten sonra da insanların ilgi odağı olmuş önemli bir şehirdir. Avrupa’nın büyük şehirleri arasında yer alan Londra ve Paris gibi İstanbul şehri de dilenciler için bir çekim merkezi olmuştu. Bu sebeple gerek yerli dilenciler, gerekse ülkenin çeşitli yerlerinden ve hatta ülke dışından gelen dilenciler İstanbul’da yoğun bir faaliyet göstermekteydiler. Dolayısıyla söz konusu dönemlerde devlet bu dilencilerden kaynaklanan sorunlarla çeşitli şekillerde mücadele etmek zorunda kalmıştı. Esnaf olarak kabul edilen kayıtlı dilenciler kontrol altında tutulurken, diğerlerinin şehre gelmeleri engellenmeye, kaçak yollarla gelenler memleketlerine geri gönderilmeye çalışılmış, bazen bu durumdakilere çeşitli cezalar verilmiş, fakat kesin bir netice alınamamıştı.

🔖

Cite This Article

DEMİRTAŞ, M. (2022). The beggars in Otoman capital and their effects on society life. Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi OTAM, Cilt: 0 - Sayı: 20, 81–104. https://ajindex.com/articles/586469

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Altınay, Ahmet Refik, Onikinci Asr-ı Hicride İstanbul Hayatı(1100-1200),
  2. Enderun Kitabevi, İstanbul 1988
  3. Balıkhane Nazırı Ali Rıza Bey, Eski Zamanlarda İstanbul Hayatı, Haz. Ali Şükrü Çoruk, Kitabevi Yayınları, İstanbul 20012. BOA, A. DVN-852, S 1220/Mayıs1805 BOA, A.MKT, MHM, D.705, G.17, 14 Za 1313/27 Nisan 1896. BOA, A.MKT, UM, D.1, G. 16, 2 M 1266/ 18 Kasım 1849. BOA, A.MKT.MVL, D. 48, Vs. 54, 23 S 1268/17 Aralık 1851. BOA, C. BLD, No: 2161, 29 RA 1250/5 Ağustos 1834. BOA, C. BLD, No: 4347, 17 N 1196/27 Ağustos 1782. BOA, C. BLD, No: 4481, 2 B 1250/4 Kasım 1834. BOA, C. BLD, No: 5086, 19 B 1234/15 Mayıs 1819. BOA, C. BLD, No: 6661, 13 L 1260/25 Ekim 1844. BOA, C. BLD, No: 7597, 24 S 1149/ 4 Temmuz 1736. BOA, C. BLD. No: 5039, 3 R 1254/26 Haziran 1838. BOA, C. MLY, No: 7786, 11 B 1208/12 Şubat 1794. BOA, C. ZPT, No: 1544, 9 Za 1147/2 Nisan 1735. BOA, C. DH, No: 16789. BAO, DH.MKT, D. 1423, G23, 6 N 1304/29 Mayıs 1887. BOA, DH, EUM,THR, D. 6, G. 56, 18 N 1327/3 Ekim 1909.
  4. BOA, DH, EUM,THR, D. 31, G. 4, 1 R 1328/14 Nisan 1910.
  5. BOA, HR, SYS, D. 208, G. 18, 30 L 1280/ 7Nisan 1864. BOA, İ. DH, No: 1695, 10 C 1250/14 Ekim 1834. BOA, MD- VII, Hk.1499, 5 Z 975/3 Mayıs 1567. BOA, MD-VII, Hk. 1706, 11 M 976/6 Temmuz 1568. BOA, MD- XXXI, Hk. 69, sh. 27, 27 B 985/10 Ekim 1577. BOA, MKT, MHM, B.E.O, D. 707, G. 35, 7 N 1323/14 Kasım 1905.
  6. BOA, MKT. MHM, D. 472, G. 20, 19 Za, 1290/9 Ocak 1874. BOA, ZB, D. 353, G. 82, 5 B 1327 (23 Temmuz 1909)/10 Mayıs 1325. Danişmend, İsmail Hami, Tarihi Hakikatler- I, Tercüman Tarih Ve Kültür Yayınları, İstanbul 1979.
  7. De Busbecq, Ogler Ghislain, Türk Mektupları, Çev. Hatice Özkan, Art Yayınları, İstanbul 2002.
  8. Demir, Uğur, “Eski Dilenciler Assolist Gibiydi”, Hürriyet Tarih, 6 Ekim 2004, s.18-22.
  9. Demirtaş, Mehmet “XVIII. Yüzyılda İstanbul’a Göçü Önlemek İçin Alınan Tedbirler Ve Görülen Aksamalar”, EKEV Akademi Dergisi, Yıl 11, Sayı 33, Güz 2007, s.195- 214. Demirtaş, Mehmet, “XVIII. Yüzyılda Osmanlı’da Bir Zümrenin Alt-Kültür Grubuna Dönüşmesi: Külhanbeyleri”, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt 7, No 1, Yıl 2006, s.113-141.
  10. Dernschwam, Hans, İstanbul’a ve Anadolu’ya Seyahat, Çev. Yaşa Önen, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara 1992.
  11. Evliya Çelebi, Seyahatname-I, Dersaadet İkdam Matbaası, İstanbul 1314. Göktaş, Uğur, “Dilenciler”, Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi-III, İstanbul 1994, s.53- 54. Ilıkan, Faruk, “Hazine-i Kavanin-i Cedide-i Osmaniye Serseri Nizâmnâmesi”, Tarih ve Toplum Dergisi-107, İstanbul 1992