SavedAdd your journal

Journals / Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2011 / Sayı: 21

Eğitim Yönetiminin Yerelleşmesi Sürecinde Bir Uygulama: Eğitim Bölgeleri Danışma Kurulları

Özden ÖLMEZ
YILMAZ TONBUL
Pages
153–179
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Anahtar sözcükler: Eğitim bölgeleri, eğitim bölgeleri danışma kurulları, eğitimde yerelleşme

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada, eğitimin yerel birimlere devri sürecindeki uygulamaların etkililiğinin katılımcıların önemli bir bölümünü oluşturan yönetici algılarına göre saptanması ve ortaya çıkan bulgular ışığında öneriler geliştirilmesi amaçlanmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmanın örneklemini İzmir ili sınırları içerisinde çalışmakta olan Eğitim Bölgeleri Danışma Kurulları ve bu kurullarda Milli Eğitim Bakanlığı’nın 1999 yılında yayımlamış olduğu Eğitim Bölgeleri ve Eğitim Kurumları Yönergesi doğrultusunda bulunması gereken 14 eğitim bölgesindeki 392 ilk ve orta öğretim yöneticinden 173’ü oluşturmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Anahtar sözcükler: Eğitim bölgeleri, eğitim bölgeleri danışma kurulları, eğitimde yerelleşme
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:eğitim bölgeleri · eğitim bölgeleri danışma kurulları · eğitimde yerelleşme

Özet

Bu çalışmada, eğitimin yerel birimlere devri sürecindeki uygulamaların etkililiğinin katılımcıların önemli bir bölümünü oluşturan yönetici algılarına göre saptanması ve ortaya çıkan bulgular ışığında öneriler geliştirilmesi amaçlanmaktadır. Araştırmanın örneklemini İzmir ili sınırları içerisinde çalışmakta olan Eğitim Bölgeleri Danışma Kurulları ve bu kurullarda Milli Eğitim Bakanlığı’nın 1999 yılında yayımlamış olduğu Eğitim Bölgeleri ve Eğitim Kurumları Yönergesi doğrultusunda bulunması gereken 14 eğitim bölgesindeki 392 ilk ve orta öğretim yöneticinden 173’ü oluşturmaktadır. Araştırma, genel tarama (survey) modelindedir. Araştırma verileri araştırmacı tarafından geliştirilen ‘Eğitim Bölgeleri Danışma Kurulları Yönergesinde Belirtilen İlkelerin Gerçekleşme Düzeyi Anketi’ ile toplanmış ve içerik çözümleme tekniği ile çözümlenmiştir. Betimsel veriler frekans (f) ve yüzde (%) olarak tablolar biçiminde verilmiştir.Araştırma, Eğitim Bölgeleri Danışma Kurulları Yönergesinin amaçlarından biri olan eğitim yönetimini yerel yönetimlere aktarılması hedefi dikkate alındığında bu uygulamaya henüz hazır olunmadığını ve hedeflenen ilkelerin hayata geçirilemediğini, okulun iç ve dış paydaşları arasındaki etkileşimin yetersiz olduğunu eğitim bölgeleri danışma kurulların yeniden yapılandırılması gerektiğini ortaya koymaktadır. Anahtar sözcükler: Eğitim bölgeleri, eğitim bölgeleri danışma kurulları, eğitimde yerelleşme

🔖

Cite This Article

ÖLMEZ, Ö., TONBUL, Y. (2011). Eğitim Yönetiminin Yerelleşmesi Sürecinde Bir Uygulama: Eğitim Bölgeleri Danışma Kurulları. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Sayı: 21, 153–179. https://ajindex.com/articles/276203

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. Aydın, M. (1993). Eğitim yönetimi. Ankara:
  2. Hatipoğlu Yayınevi.
  3. Aytaç, T. (2000). Okul yönetiminde yeni bir paradigma okul merkezli yönetim. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Dergisi. 21(1), 55-81.
  4. Barkçin, F. (1994). Eğitim yönetiminde yetki devri. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi,
  5. Ankara.
  6. Bergeson, T.; Heuschel, A. (2004). Characteristics of Improved School Districts. Assessment and Research Office of Superintendent of Public Instruction. Bozan, M. (2002). Merkeziyetçi yönetimden yerinden yönetime geçişte alternatif yaklaşımlar (Milli Eğitim Bakanlığı Örneği). Yayımlanmamış Doktora Tezi, İnönü Üniversitesi,
  7. Malatya. Bray, M. (1991). Centralization versus decentralization in educational administration. educational policy. 5 (4), 371-385.
  8. Bucak, Balcı E.(2000). Eğitimde yerelleşme. Ankara:
  9. Detay Yayınları.
  10. Cafaoğlu, Z. (1996). Değişen eğitim sistemindeki değişmezlik. Yeni Türkiye Dergisi. 7, 39 Cheng, Y.C. (1996). School-based decision-making and management. London: The Falmer Pres Creswell, J.W. Çoker, G. (1996). Eğitim hizmetleri açısından il özel idaresi ve yerinden yönetim. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi,
  11. Ankara.
  12. DPT (2004). Yedinci beş yıllık kalkınma planı http://ekutup.dpt.gov.tr/plan/vii/ adresinden 3.2006 tarihinde indirilmiştir. Duman, A. (1998). Eğitimin yerinden yönetimi. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi. 2, 83-93.
  13. Edge, K. (2000). Education reform & management thematic group. HDNED: World Bank Erdoğan, İ. (1996). Eğitim sisteminin yerelleşmesi. Yeni Türkiye Dergisi. 7, 120-125.
  14. Erdoğan, İ. (2002). Yeni bir binyıla doğru Türk eğitim sistemi sorunlar ve çözümler. İstanbul:
  15. Sistem Yayıncılık. Erdoğan, İ. (2003). Çağdaş eğitim sistemleri. İstanbul:
  16. Sistem Yayıncılık. Eryılmaz, B. (1995). Kamu yönetimi. İzmir:
  17. Akademi Kitabevi.
  18. Fullan, M. G. (1994). Succesful school ımprovement: the ımpementaion perspective and beyond, Philadelphia: Upen University Press.
  19. Geçit, Y. (2008). Eğitimde yerinden yönetim yaklaşımı. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Yeditepe Üniversitesi,
  20. İstanbul.
  21. Gözübüyük, A.Şeref (1990). Kamu yönetimi hukuku. Ankara: “S” Yayınları.
  22. Güler, A. (1999). Türk eğitim sisteminin politikaları ve felsefi boyutları. 21. Yüzyılın Eşiğinde Türk Eğitim Sistemi Ulusal Sempozyumu, 25-27 Kasım 1999 (s.4-7). Ankara: Tekışık Eğitim Araştırma Geliştirme Merkezi Yayınları.
  23. Hanson, M. (2006). Principles of effective decentralization. Washington DC: World Bank. KAYA Raporu (1992). Yerel yönetimler araştırma grubu rap