AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Treathment with proximal anatomic locking plate is preferred since it supports early motion and leads to good functional results in partial proximal humeral fractures.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: We aimed to evaluate functional and radiographic outcomes of patients with proximal humeral fractures treated with proximal anatomic locking plate and were classified according to the Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen/Orthopaedic Trauma Association (AO/OTA) classification. Methods: In this study we included 29 patients (13 females, 16 males) aged 16-82 years who were treated with proximal anatomic locking plate between February 2010 and July 2014. The mean follow up time was 17.76±8.31 months. The right shoulder was operated in 20 patients and the left shoulder in nine patients. Functional outcomes were assessed using the Constant-Murley and University of California at Los Angeles (UCLA) shoulder score and radiologic outcomes were assessed using anteroposterior radyograph. Results: At the final follow up, the mean Constant-Murley score was 75.48±18.69. The result was poor in 31.0% (n=9), moderate in 24.1% (n=7), 13.8% (n=4) good and excellent in 31.0% (n=9) of patients. The mean UCLA score was 30.10±5.73. The outcome was poor in 17.2% (n=5), good in 31.0% (n=9) and excellent in 51.7% (n=15) of patients. In 21 patients there were no complications, but complications occurred in eight. When we compared the patients per age groups ( 65), there was no difference in collo-diaphyseal angle (p=0,097, p>0,05), but the ConstantMurley scores (p=0,001) and UCLA scores (p=0,01) were statistically higher in patients below 65 years of age than in those above 65 years. Conclusion: Treathment with proximal anatomic locking plate is preferred since it supports early motion and leads to good functional results in partial proximal humeral fractures.
Özet
Amaç: Osteosentez Sorunları Çalışma Grubu/Ortopedik Travma Derneği (AO/OTA) sınıflamasına göre sınıflandırılmış ve proksimal kilitli anatomik plak ile tedavi edilmiş hastaların ameliyat sonrası fonksiyonel ve radyolojik sonuçlarını değerlendirmeyi amaçladık. Yöntemler: Bu çalışmaya Şubat 2010-Temmuz 2014 tarihlerinde humerus üst uç kırığı nedeniyle proksimal anatomik plak uygulanan 29 (kadın=13, erkek=16; yaş: 16-82, ortalama: 49,38±18,76) hasta çalışmaya dahil edildi. Takip süreleri ortalama 17,76±8,31 ay olan hastaların 20’si sağ omuzdan, dokuzu sol omuzdan ameliyat edildi. Fonksiyonel sonuçlar Constant-Murley ve Los Angeles, Kaliforniya Üniversitesi (UCLA) omuz skoru kullanılarak, radyolojik sonuçlar tam anteroposterior grafi ile değerlendirildi. Bulgular: Takip süresi sonunda ortalama Constant-Murley skoru 75,48±18,69 bulundu. Hastalarda %31,0 (n=9) kötü, %24,1 (n=7) zayıf, %13,8 (n=4) iyi ve %31,0 (n=9) mükemmel sonuç elde edildi. Ortalama UCLA skoru 30,10±5,73 iken hastalarda %17,2 (n=5) kötü, %31,0 (n=9) iyi ve %51,7 (n=15) mükemmel sonuç elde edildi. Ameliyatlı tarafın kollodiafizer açıları ortalama 125,83±12,74 iken; sağlam tarafın ortalama açısı 133,50±2,93’tür. Hastaların 21’inde komplikasyon saptanmazken, sekizinde komplikasyon gelişti. Altmış beş yaş altı hastalarda 65 yaş üstü hastalara göre kollodiafizer açıda farklılık saptanmazken (p=0,097, p>0,05), Constant-Murley (p=0,001) ve UCLA (p=0,01) omuz skorlarında anlamlı değişiklikler saptandı. Sonuç: Parçalı proksimal humerus kırıklarında uygulanan proksimal kilitli anatomik plakların erken harekete izin verebilecek stabiliteyi sağlaması, tercih nedeni olmakta ve fonksiyonel sonuçların iyileşmesini sağlamaktadır.