Journals / İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi / 2017 / Cilt: 37 - Sayı: 2

Osmanlı Mûsikîsinde “Havas Beğenisine Mahsusiyet”in Tezahürü Olarak Klasik Üslûp

Pages
343–378
Publication Date
2017-12-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu durum, meselenin; statü, kimlik, beğeni kültürü ve aidiyet gibi sosyolojik konularla olan bağlantısını açıkça ortaya koymaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Saray âdâbına uygun tarzda yetiştirilme ve kültürlenme bir ölçüt olarak alındığında, Osmanlı toplumunu, bu terbiyeye sahip olanlar (havas) ve olmayanlar (avam) şeklinde iki katmanlı bir sosyal tabakalaşmaya tabi tutmak mümkündür.
📊
Key Findings & Data:Bu özellikler zemininde, iki tabakaya özgü mûsikîler arasındaki temel farklılıkların, bilgi ve üslûp alanlarında ortaya çıktığı görülür.
💡
Conclusion & Impact:Bu durum, meselenin; statü, kimlik, beğeni kültürü ve aidiyet gibi sosyolojik konularla olan bağlantısını açıkça ortaya koymaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Osmanlı havas mûsikîsi · Kanonlaşma · Klasikleşme

Özet

Saray âdâbına uygun tarzda yetiştirilme ve kültürlenme bir ölçüt olarak alındığında, Osmanlı toplumunu, bu terbiyeye sahip olanlar (havas) ve olmayanlar (avam) şeklinde iki katmanlı bir sosyal tabakalaşmaya tabi tutmak mümkündür. Buna karşılık, havas ve avam beğenisine mahsus mûsikîlerin her ikisi de, mûsikîyi şekillendiren dört temel unsur (perde, nağme, makam ve usûl) açısından ortak özellikler sunar. Bu özellikler zemininde, iki tabakaya özgü mûsikîler arasındaki temel farklılıkların, bilgi ve üslûp alanlarında ortaya çıktığı görülür. Bu noktada özellikle havas beğenisi için üretilen ve icra edilen müziklerin üslûp bakımından nasıl farklılaştığı sorusu önem kazanır. Başta padişah ve hanedan olmak üzere havas tabakasına mensup muhtelif kişi, grup ve muhitler, Osmanlı dünyasındaki tüm sanat ve ilimlerin başlıca hamileri olmuşlardır. Bu makalede havas beğenisi için bestelenen mûsikî eserlerinin üslûp farklılığı üzerinden özel ve ayrıcalıklı hale geldiği üzerinde durulmaktadır. Bu olgu, burada, özel bir müzik repertuvarı ve üslûbunun gelişimi bakımından kanonlaşma ve klasikleşme sürecini analiz etmek maksadıyla, temel bir etken olarak ele alınmaktadır. Osmanlı elitinin mûsikî sanatını himaye etmelerindeki temel beklentilerinden biri de, kendi mûsikî beğenilerini yansıtan incelikli bir klasik üslûp gelişimini sağlamak olmuştur. Bu durum, meselenin; statü, kimlik, beğeni kültürü ve aidiyet gibi sosyolojik konularla olan bağlantısını açıkça ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

Öztürk, O. M. (2017). Osmanlı Mûsikîsinde “Havas Beğenisine Mahsusiyet”in Tezahürü Olarak Klasik Üslûp. İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, Cilt: 37 - Sayı: 2, 343–378. https://ajindex.com/articles/244858

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (32)

  1. Aksoy, B. (1985). Tanzimat’tan Cumhuriyet’e mûsikîde batılılaşma. M. Belge & F. Aral (Ed.), Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye Ansiklopedisi içinde (c. 5, ss. 1212–1236). İstanbul:
  2. İletişim Yayınları.
  3. Aksoy, B. (1994). Avrupalı Gezginlerin Gözüyle Osmanlılarda Musiki. İstanbul:
  4. Pan Yayıncılık. Aksoy, B. (2008). Geçmişin Musiki Mirasına Bakışlar. İstanbul:
  5. Pan Yayıncılık. And, M. (1974). Oyun ve Büğü. İstanbul:
  6. Türkiye İş Bankası Yayınları.
  7. And, M. (2004). Osmanlı tasvir sanatları 1: Minyatür. İstanbul: Türkiye İş Bankası Yayınları.
  8. Andrews, W. G. (2001). Şiirin sesi, toplumun şarkısı (Çev. T. Güney). İstanbul:
  9. İletişim Yayınları.
  10. Assman, J. (2001). Kültürel bellek (Çev. A. Tekin). İstanbul:
  11. Ayrıntı Yayınları.
  12. Ayangil, R. (2008). Western Notation in Turkish Music. Journal of the Royal Asiatic Society, 18(4), 401–447.
  13. Becker, J. (1986). Is Western Art Music Superior? The Musical Quarterly, 72(3), 341–359.
  14. Behar, C. (1987). Klasik Türk Musikisi Üzerine Denemeler. İstanbul:
  15. Bağlam Yayınları.
  16. Behar, C. (1998).
  17. Aşk Olmayınca, Meşk Olmaz. İstanbul:
  18. Yapı Kredi Yayınları.
  19. Behar, C. (2008). Saklı Mecmua. İstanbul:
  20. Yapı Kredi Yayınları.
  21. Behar, C. (2010). Şeyhülislâm’ın Müziği. İstanbul:
  22. Yapı Kredi Yayınları.
  23. Behar, C. (2015). Osmanlı/Türk Musikisinin Kısa Tarihi. İstanbul:
  24. Yapı Kredi Yayınları.
  25. Belge, M. (2005). Osmanlı’da Kurumlar ve Kültür. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  26. Beşiroğlu, Ş. Ş. (1993). III. Selim devrinin müzik ve müzisyenler açısından incelenmesi (Sanatta Yeterlik Tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi,
  27. Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul). Beyatlı, Y. K. (1974). Kendi gök kubbemiz. İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayını. Cevher, M. H. (2003). Ali Ufkî Bey ve hâzâ mecmuâ-i sâz ü söz (transkripsiyon,inceleme) (Doktora tezi, Ege Üniversitesi,
  28. Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ adresinden edinilmiştir. Daryaee, T. (2013). Sasanian Persia: The rise and fall of an Empire (1). London, UK: I. B. Tauris. Develi, H. (1998). 18. Yüzyıl İstanbul Hayatına Dair Risale-i Garibe. İstanbul:
  29. Kitabevi Yayınları.
  30. Dural, S. (2011). Türk Musikisi Meşk Geleneğinde Bir İcra, Hafız Sami (Yüksek lisans tezi, Haliç Üniversitesi,
  31. Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ adresinden edinilmiştir. Durmaz, S. (1991). 1750’den Günümüze Geleneksel Türk Sanat Mûsikîsinin Makam Dağarındaki Değişmeler. (Doktora tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi,
  32. Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir). https://tez.yok.gov.