SavedAdd your journal

Journals / Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2021 / Cilt: 22 - Sayı: 1

Interperiod Continuity of Authoritarian Modernization in Turkey from the First Constitutional Era to the Early Republic

Birinci Meşrutiyet’ten Erken Cumhuriyet’e Türkiye’de Otoriter Modernleşmenin Dönemler Arası Sürekliliği

Halil KANADIKIRIK
Pages
147–160
Publication Date
2021-06-20
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However, the political center in Turkey, despite the authoritarianism fed by its patrimonial code, has showed no tendency to totalitarianism as required by the same code.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The narrative of Turkish political life about the transition from the Empire to the Republic generally focuses on the legal qualities of the regimes.
📊
Key Findings & Data:In this respect, the periods have been based on the discourses as the first and the second Constitutional eras on a constitutional regime with parliament, Abdülhamid II era between the two Constitutional eras on despotism, and the early Republic on a constitutional regime without monarchy.
💡
Conclusion & Impact:However, the political center in Turkey, despite the authoritarianism fed by its patrimonial code, has showed no tendency to totalitarianism as required by the same code.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Gelenek · Modernleşme · Osmanlı

Abstract

The narrative of Turkish political life about the transition from the Empire to the Republic generally focuses on the legal qualities of the regimes. In this respect, the periods have been based on the discourses as the first and the second Constitutional eras on a constitutional regime with parliament, Abdülhamid II era between the two Constitutional eras on despotism, and the early Republic on a constitutional regime without monarchy. Here the periods aforementioned are aimed to be analyzed on the basis of political culture rather than legal in order to reach an understanding on the nature of political authority in Turkey. In this way, it is desired to emphasize a continuous aspect of political authorities throughout the radical regime changes. This aspect is its top-down authoritarianism that feeds on traditional legitimacy and does not want to change its character regardless of the extent of modernization. However, the political center in Turkey, despite the authoritarianism fed by its patrimonial code, has showed no tendency to totalitarianism as required by the same code.

Özet

İmparatorluk’tan Cumhuriyet’e geçiş sürecine ilişkin Türk siyasal hayatı anlatısı, genellikle rejimlerin hukukî niteliklerine odaklanmaktadır. Bu açıdan I. Meşrutiyet ve II. Meşrutiyet dönemleri parlamentolu anayasal rejime, iki Meşrutiyet arası dönem II. Abdülhamid istibdadına ve erken Cumhuriyet de monarşisiz bir anayasal rejime ilişkin söylemler üzerine temellendirilmekte-dir. Burada ise söz konusu dönemler hukuktan ziyade siyasal kültür temelin-de analiz edilerek Türkiye’de siyasal otoritenin niteliğine ilişkin bir kavrayışa ulaşılması hedeflenmiştir. Bu sayede radikal rejim değişiklikleri boyunca siyasal otoritelerin süreklilik gösteren bir yönü ön plana çıkarılmak istenmek-tedir. Bu yönü, geleneksel meşruiyetten beslenen ve modernleşmenin boyutu ne olursa olsun kendi niteliğini değiştirmeye yanaşmayan, tepeden inmeci otoriterliğidir. Bununla birlikte Türkiye’de siyasal merkez, patrimonyal kodlarından beslenen bu otoriterliğine rağmen, yine aynı kodları gereği totalitarizme eğilim göstermemiştir.

🔖

Cite This Article

KANADIKIRIK, H. (2021). Interperiod Continuity of Authoritarian Modernization in Turkey from the First Constitutional Era to the Early Republic. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 147–160. https://ajindex.com/articles/230448

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (34)

  1. Abadan, Y. (1965). Siyasî teori açısından Türkiye’de ademi merkeziyet problemi. A.Ü.S.B.F. Dergisi, 20(4), 29-43.
  2. Ahmad, F. (1999). İttihat ve Terakki: 1908 – 1914. (Çev. N. Yavuz). İstanbul:
  3. Kaynak Yayınları.
  4. Akşin, S. (2001). Jön Türkler ve İttihat ve Terakki. Ankara:
  5. İmge Kitabevi.
  6. Akyıldız, A. (2015). Osmanlı bürokrasisi ve modernleşme. İstanbul:
  7. İletişim Yayınları.
  8. Almond, G. A. and Verba, S. (1963). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton: Princeton University Press.
  9. Atatürk, M. K. (1999). Karlsbad’da geçen günlerim (30 Haziran 1918 - 28 Temmuz 1918). Atatürk’ün bütün eserleri içinde (Cilt: 2, 173-204. ss.) İstanbul:
  10. Kaynak Yayınları.
  11. Avcıoğlu, D. (1998). 31 Mart’ta yabancı parmağı. İstanbul:
  12. Cumhuriyet Kitapları. Aydemir, Ş. S. (2001). Tek adam: Mustafa Kemal, C. 3 (1922 – 1938). İstanbul: Remzi Kitabevi. Aynî, M. A. (1995). Daru’l-fünûn tarihi. İstanbul:
  13. Pınar Yayınları.
  14. Berkes, N. (2017). Türkiye’de çağdaşlaşma. A. Kuyaş (Yay. Haz.). İstanbul:
  15. Yapı Kredi Yayınları.
  16. Bourdieu, P. (1990). The logic of practice. (Trs. R. Nice). Stanford: Stanford University Press.
  17. Bourdieu, P. (1995). Outline of a theory of practice. (Trs. R. Nice). Cambridge: Cambridge University Press.
  18. Criss, B. (2018). İşgal altında İstanbul: 1918 – 1923. (Çev. A. Kaçmaz). İstanbul:
  19. İletişim Yayınları.
  20. Çavdar, T. (2004). Türkiye’nin demokrasi tarihi: 1839 – 1950. Ankara:
  21. İmge Kitabevi.
  22. Deringil, S. (2014). İktidarın sembolleri ve ideoloji: II. Abdülhamid dönemi (1876 – 1909). (Çev. G. Çağalı Güven). İstanbul:
  23. Doğan Kitap. Dellaloğlu, B. F. (2020). Poetik ve politik: Bir kültürel çalışmalar ansiklopedisi. İstanbul:
  24. Timaş Yayınları.
  25. Eckstein, H. (1988). A culturalist theory of political change. The American Political Science Review, 82(3), 789-804.
  26. Goloğlu, M. (2017a). Türkiye Cumhuriyeti tarihi – I: Devrimler ve tepkileri (1924 – 1930). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  27. Goloğlu, M. (2017b). Türkiye Cumhuriyeti tarihi – II: Tek partili Cumhuriyet (1931 – 1938). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  28. Gözübüyük, Ş. ve Kili, S. (1982). Türk anayasa metinleri: 1839 – 1980. Ankara:
  29. A.Ü.S.B.F. Yayınları.
  30. Habermas, J. (2015). Kamusallığın yapısal dönüşümü. (Çev. T. Bora, M. Sancar). İstanbul:
  31. İletişim Yayınları.
  32. Hanioğlu, M. Ş. (1985). Bir siyasal örgüt olarak Osmanlı İttihad ve Terakki Cemiyeti ve Jön Türklük: 1889 – 1902. İstanbul:
  33. İletişim Yayınları.
  34. Hanioğlu, M. Ş. (2008). A brief history of the late Ottoman Empire. New Jersey