AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Large area MMC application seems to increase long term success rates without increasing the complication rates in trabeculectomy.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: To compare the effects of variable Mitomycin-C (MMC) application areas during trabeculectomy on target intraocular pressure (IOP), antiglaucomatous therapy, surgical complications and bleb morphology. Materials and Methods: Sixty six cases with primary open angle (PAAG) glaucoma who underwent trabeculectomy combined with small area (Group 1) and large area (Group 2) MMC application were evaluated retrospectively. MMC had only been applied to the scleral flap area in Group 1. whereas upper temporal and nasal quadrant in addition to the flap area in Group 2. The cases with narrow angle glaucoma, secondary glaucoma, history of previous ocular surgery and follow up period less than 2 years were exluded from the study. A full ophthalmological examination was performed in all cases and IOP measurements, morphology and the function of the blebs, necessity for anti-glaucomatous medications and complications at 1st month and 2nd year were evaluated. Results: There were 32 cases (48.5%) in Group 1 and 34 cases (51.5%) in Group 2. The mean IOPs were 12.6±5.5 and 10.8±5.3 mmHg at 1st month (p>0.05), whereas 14.4±2.8 and 10.1±2.6 mmHg at 2nd year, respectively (p<0.05). The mean number of medications were 3.3±1.6 and 3.2±0.2 at 1st month (p>0.05), whereas 0.8±1.2 and 0.26±0.70 at 2nd year (p<0.05). There were more thin, diffuse and functional blebs in Group 2 than those of Group 1 (p>0.05), and cystic blebs were seen less than those of Group 1 (p>0.05). Conclusion: Large area MMC application seems to increase long term success rates without increasing the complication rates in trabeculectomy.
Özet
Amaç: Trabekülektomi ile birlikte kullanılan Mitomisin-C’nin (MMC) uygulama alanındaki farklılıkların hedef göz içi basıncı (GİB), antiglokomatöz tedavi, cerrahi komplikasyonlar ve bleb morfolojisine olan etkilerinin karşılaştırılması amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: Tek alan (Grup 1) ve geniş alan (Grup 2) MMC ile birlikte trabekülektomi uygulanan, primer açık açılı glokomlu toplam 66 olgu retrospektif olarak incelendi. MMC Grup 1’ de sadece skleral flep alanına uygulanırken; Grup 2’de skleral flep alanına ek olarak, nazal ve temporal subkonjonktival alanlara aynı süre ve dozda (0.2 mg/ml 2 dakika) uygulandı. Dar açılı, sekonder glokomlu, cerrahi geçirmiş, 2 yıldan az takibi olan olgular çalışma dışı bırakıldı. Olguların tümünde tam oftalmolojik muayene yapılarak; 1. ay ve 2. yılda GİB, blep fonksiyon ve morfolojisi, ek antiglokomatöz tedavi gereksinimi ve komplikasyonlar değerlendirildi. Bulgular: Olguların 32’sinde (%48.5) tek alan MMC uygulanırken; 34’ünde (%51.5) geniş alan MMC uygulaması yapıldı. Ortalama GİB postoperatif 1. ayda Grup 1 ve 2’de sırasıyla 12.6±5.5 mmHg ve 10.8±5.3 mmHg olarak saptanırken (p>0.05); 2. yılda sırasıyla 14.4±2.8 mmHg ve 10.1±2.6 mmHg olarak bulundu (p 0.05); postoperatif 2. yılda sırasıyla 0.8±1.2 ve 0.26±0.7 olarak saptandı (p 0.05), kistik bleb daha az izlendi (p>0.05). Sonuç: MMC’nin antifibrotik etkisinin konjonktiva altına yayılması (geniş alan MMC uygulaması) trabekülektomide geç dönem başarıyı komplikasyon oranını değiştirmeden arttırabilmektedir.