AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAs it is more physiological, IOL implantation into the capsule is more useful for long-term outcomes.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: Comparison of sulcus and ‘in the bag’ intraocular lens implantation in cases with posterior capsule rupture during phacoemulsification. Materials and Methods: This retrospective study included 32 cases having IOL implantation into the capsule or sulcus with posterior capsule rupture during phacoemulsification from March 2001 to January 2005 in Ophthalmology Department of SDU School of Medicine. Patients were scheduled into two groups according to implantation of IOL into capsule or sulcus. The examination of cases included visual acuity, intraocular pressure, IOL position, retinal detachment, cystoid macular edema and posterior vitreous detachment . Results: Sulcus implantation was performed to 22 cases and capsule implantation was performed to 10 cases. The postoperative mean follow up was at least 6 months. Final best corrected visual acuities were 0.5 and better in group I and II in the order of, 13 (59%); 8 (80%) cases, 0.1-0.5 in 5 (23%); 1 (10%) cases, less than 0.1 in 4 (18%); 1 (10%) cases. Cystoid macular edema was observed in 4 (18%), 1 (10%) cases. Posterior vitreous detachment was observed in 16 (73%), 6 (60%) cases. In Group I; only in 1 (5%) case retinal detachment developed. There was no statistically significant difference between the groups for long-term outcomes. Conclusion: Although there was no significant difference in examined parameters between the groups for long-term outcomes, cases having IOL implantation into the capsule have less complication according to percentages. In cases with smaller capsule rupture, less complication may develop because IOL is implanted into the capsule. As it is more physiological, IOL implantation into the capsule is more useful for long-term outcomes.
Özet
Amaç: Fakoemülsifikasyon sırasında kapsül bütünlüğü bozulan olgularda sulkus ve kapsül içi yerleşimli göz içi mercek (GİM) uygulamalarının karşılaştırılması. Gereç ve Yöntem: SDÜ Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları Kliniği’nde Mart 2001-Ocak 2005 tarihleri arasında, fakoemülsifikasyon esnasında arka kapsül bütünlüğü bozulan ve sulkus veya kapsül içine GİM yerleştirilen 32 olgu geriye dönük incelendi. GİM’in sulkusa (1. Grup) ve kapsül içine (2. Grup) yerleştirilmesine göre olgular iki gruba ayrıldı. Olgular görme keskinliği, göziçi basıncı (GİB), kornea ödemi, GİM’in pozisyonu, retina dekolmanı, kistoid makula ödemi ve posterior vitreus dekolmanı açısından araştırıldı. Bulgular: Olguların 22’sinde GİM sulkusa, 10’unda kapsül içine yerleştirilmişti. Ameliyat sonrası dönemde olgular ortalama 27 ay (6-39 ay) takip edildi. Son kontrollerde, 1. Grup ve 2. Grup sırası ile düzeltilmiş görme keskinliği 13 (%59), 8 (%80) olguda 0.5 ve üzerinde, 5 (%23), 1 (%10) olguda 0.1-0.5 arasında, 4 (%18), 1 (%10) olguda 0.1’den daha düşük idi. Birinci Grupta 3 (%14) olguda, 2. Grupta 1 (%10) olguda göziçi basıncında artma görüldü. Kistoid makula ödemi 1. Grupta 4 olguda (%18), 2. Grupta 1 olguda (%10) saptandı. Arka vitreus dekolmanı 1. Grupta 16 olguda (%73), 2. Grupta 6 olguda (%60) izlendi. Retina dekolmanı sadece 1.Grupta 1 olguda (%5) gelişti. Uzun dönem sonuçlar açısından gruplar arasında bahsedilen parametreler yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p>0.05). Sonuç: Her iki grup arasında incelenen parametrelerde uzun dönem sonuçları açısından anlamlı fark olmamasına rağmen, yüzdelere bakıldığında kapsül içi GİM yerleştirilen olgularda komplikasyon oranları daha azdı. Kapsül hasarının nispeten daha az olduğu olgularda, GİM kapsül içi yerleştirildiği için göreceli olarak daha az komplikasyon geliştiği düşünüldü. Daha fizyolojik olması nedeni ile mümkün olduğunca GİM’in kapsül içine yerleştirilmesinin uzun dönem sonuçlar açısından daha faydalı olduğu kanaatindeyiz.