SavedAdd your journal

Journals / Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi / 2007 / Cilt: 22 - Sayı: 1

DAİRESEL DELİKLİ DİKDÖRTGEN LEVHANIN H-TİPİ SONLU ELEMANLAR İLE UYARLAMALI ANALİZİ

Bahadır ALYAVUZ
Pages
0
Publication Date
2013-02-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

İkinci yöntemdeelde edilen üçgen eleman sayısı birinci yöntemdekine göre yaklaşık yüzde 50 daha fazla olmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:H-tipi elemanlar kullanılarak dairesel bir boşluk içeren levhaların gerilme analizi uyarlamalı sonlu elemanlarmetoduyla MATLAB® ortamında yazılan bir programla yapılmıştır.
📊
Key Findings & Data:Yük etkisindeki levhanın uyarlamalı sonluelemanlarla iteratif çözümünde iki tip yaklaşım kullanılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:İkinci yöntemdeelde edilen üçgen eleman sayısı birinci yöntemdekine göre yaklaşık yüzde 50 daha fazla olmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:H-tipi sonlu elemanlar · uyarlamalı çözüm · HYD.

Özet

H-tipi elemanlar kullanılarak dairesel bir boşluk içeren levhaların gerilme analizi uyarlamalı sonlu elemanlarmetoduyla MATLAB® ortamında yazılan bir programla yapılmıştır. Yük etkisindeki levhanın uyarlamalı sonluelemanlarla iteratif çözümünde iki tip yaklaşım kullanılmıştır. Bunlardan ilkinde sisteme ait başlangıç çözüm ağıteşkil edilip gerilme analizi yaptıktan sonra, Zienkiewicz ve Zhu tarafından oluşturulmuş olan hızlı yakınsayanyama düzeltmesi (HYD) kullanılmakta ve sonlu elemanlar çözümünden elde edilen gerilmeler iyileştirilmektedir.İkinci yaklaşımda, seçilen bir gerilme bileşeninin komşu noktalar arasındaki değişimini dikkate alarak sonluelemanlar ağı sıklaştırılmaktadır. Sonlu elemanlar çözüm ağının oluşturulmasında Delaunay kriteri kullanılmıştır.HYD iyileştirmesi kullanarak optimum sayıda sonlu elemanla uyarlamalı analiz yapılmıştır. İkinci yöntemdeelde edilen üçgen eleman sayısı birinci yöntemdekine göre yaklaşık yüzde 50 daha fazla olmaktadır.

🔖

Cite This Article

ALYAVUZ, B. (2013). DAİRESEL DELİKLİ DİKDÖRTGEN LEVHANIN H-TİPİ SONLU ELEMANLAR İLE UYARLAMALI ANALİZİ. Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 0. https://ajindex.com/articles/21050

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Basu, P.P., Peano, A., “Adaptivity in p-Version Finite Element Analysis”, Journal of Structural Engineering, Cilt 109, 2310-2324, 1983.
  2. Baker, T.J., “Mesh Adaptation Strategies for Problems in Fluid Dynamics”, Finite Elements in Analysis and Design, Cilt 25, 243-273, 1997.
  3. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., Gong, N.G., “Effective and Practical h–p Adaptive Analysis Procedure for the Finite Element Method”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 28, 879-891, 1989.
  4. Carnevali, P., Morris, R.B., Tsuji, Y., Taylor, G., “New Basis Functions and Computational Procedures for p-Version Finite Element Analysis”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 36, 3759-3779, 1993.
  5. Berger, M.J., Jameson, A., “Automatic Adaptive Grid Refinement for Euler Equations”, AIAA J., Cilt 23, 561-568, 1985.
  6. Rivara, M.C., “A 3-D Refinement Algorithm Suitable for Adaptive and Multi-Grid Techniques’, Commun. Appl. Numer. Meth., Cilt 8, 281-290, 1992.
  7. Borouchaki, H., Frey, P.J., “Adaptive Triangular- Quadrilateral Mesh Generation”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 41, 915-934, 1998.
  8. Babuska, I., Rheinboldt, W.C., “A Posteriori Error Estimates of the Finite Element Method”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 12, 597-1615, 1978.
  9. Hinton, E., Campbell, J.S., “Local and Global Smoothing of Discontinuous Finite Element Functions Using Least Squares Method”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 8, 461-480, 1974.
  10. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., “A Simple Error Estimator and Adaptive Procedure for Practical Engineering Analysis”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 24, 333-357, 1987.
  11. Grosse, I.R., Katragadda, P., Benoit, J., “An Adaptive Accuracy-Based a Posteriori Error Estimator”, Finite Elements in Analysis and Design, Cilt 12, -90, 1992.
  12. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., “The Superconvergent Patch Recovery and a Posteriori Error Estimate. Part 1. The Recovery Technique”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 33, 1331-1364, 1992.
  13. Zienkiewicz, O.C., Zhu, J.Z., “The Superconvergent Patch Recovery and a Posteriori Error Estimate. Part 2. Error Estimates and Adaptivity”, Int. J. Numer. Meth. Engng., Cilt 33, 1365-1382, 1992.
  14. Zhu, Q., Zhao, Q., “SPR Technique and Finite Element Correction”, Numer. Math., Cilt 96, -196, 2003.
  15. ANSYS Online Help, SAS IP, 1999.
  16. Paulino, G.H., Menezes, I.F.M., Cavalcante Neto, J.B., Martha, L.F., “A Methodology for Adaptive Finite Element Analysis: Towards an Integrated Computational Environment”, Computational Mechanics, Cilt 23, 361-388, 1999.
  17. Frey, W.H., “Selective Refinement: A New Strategy for Aut