AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: The method is found to be very useful since its duration was short, enables the direct visualization of intranasal pathologies of lacrimal system, leaves no cutaneous scar and is tolerated well by the patients.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Described in 1904 and modified later external dacryocystorhinostomy (ExDCR) has been accepted as a standard surgical technique in the treatment of obstructions in the lacrimal drainage system. Although intranasal approach was reported 11 years before this description, this approach was not put into practice as a routine application because of some technical difficulties encountered at that time. The risk of injury to the medial canthal ligament and lacrimal pump mechanism, the need for skin incision in ExDCR as well as recent technical developments in nasal endoscopy have again brought the endonasal dacryocystorhinostomy (EDCR) into agenda because of some superiorities such as low risk of surgical trauma, achievement of intraoperative hemostasis, decreased postoperative morbidity, and elimination of skin incision resurrected. Objective: In this study our purpose is to evaluate the results of follow-up time for the patients who were operated by endoscopic endonasal dacryocystorhinostomy and bicanallicular sillicone tube intubation. Pateients and Method: 32 patients who had been operated for chronic dacryocystitis were evaluated. 22 (69%) of 32 patients were female and 10 (31%) were male. Mean age was 43,3 (8-67 year). Postoperative follow-up time was 38,4 months (6-60 months). Results: Success rates were 87% in primary EDCRs and increased to 96% by revision EDCRs. Conclusion: The method is found to be very useful since its duration was short, enables the direct visualization of intranasal pathologies of lacrimal system, leaves no cutaneous scar and is tolerated well by the patients.
Özet
Eksternal dakriosistorinostomi (ExDSR) 1904’de Toti1 tarafından tanımlanıp daha sonra Dupuy-Dutemps ve Bourget2 tarafından modifiye edildiğinden beri lakrimal kanal tıkanıklıklarının tedavisinde temel ameliyat şekli olmuştur. İntranazal dakriosistorinostomi ise Caldwell3 tarafından 1893’de tanımlanmasına rağmen ancak son yıllarda endoskopların burun içi kullanımının yaygınlaşması ile popülarite kazanmıştır. Amaç: Bu çalışmada kronik dakriosistit nedeni ile endoskopik endonazal dakriosistorinostomi ve silikon tüp entübasyonu uygulanan 32 hastanın postoperatif sonuçlarını değerlendirdik. Hastalar ve Yöntem: Çalışmaya 32 hasta alındı. Hastaların 22’si (%69) kadın, 10’u (%31) erkek olup, yaşları 8-67 arasında (ortalama 43,3) değişmekteydi. Opere edilen hastaları 6- 60 ay takip ederek başarı oranını ve komplikasyonları tespit ettik. Bulgular: Primer cerrahi sonrası altı aylık takipten sonra başarı oranı %87 (28/32), iken revizyon cerrahi sonrası bu oranın %96’ya (31/32) çıktığını gördük. Sonuç: Bu çalışmanın sonunda EEDSR’nin hastalar tarafından iyi tolere edilebilen, dışarıdan görülebilir insizyon skarına neden olmadığı için kozmetik açıdan tercih edilen, travma potansiyelinin minimal ve başarı oranının yüksek olduğu fonksiyonel bir operasyon olduğu kanısına vardık.