AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn addition, a prolonged antimicrobial treatment accompanied by appropriate surgical method for the patient makes the eradication of infection possible.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Introduction: Prosthetic joints, increasingly used in recent years, raises the prosthetic joint infections which are important due to increased mortality, morbidity and cost. Appropriate treatment protocols according to the patient and sufficient time for treatment are vital. This study aimed at identifying the source of infection, microorganisms, risk factors, treatment strategies and prognose for the patient diagnosed with hip prosthetic joint infection and followed at our hospital and thereby contributing to future patient management. Materials and Methods: The files of patients admitted to our Clinical Microbiology and Infectious Diseases and Orthopedics inpatient and outpatient clinics, diagnosed with knee and hip prosthetic joint infection and treated and followed between 1998-2009 were respectively examined. Results: Mean age of the 88 patients of whom 57 were female (64.8%) was 58.8 ± 15.9. The most frequent reason of prosthesis insertion for the patients was trauma (n= 36) (40.9%) and the most frequent symptom was pain 80 (90.9%). The stages in the emergence of symptoms were as follows; early stage in 36 (40.9%) patients delayed stage in 18 (20.5%) and late stage in 34 (38.6%). Previous surgery at the same joint was associated with infection (p= 0.008). The most frequent isolated microorganisms in both discharge and perioperative cultures were coagulase negative staphylococcus. The discharge and perioperative cultures were consistent in 24 (53.3%) patients. The pathogen could not be isolated in 17 (19.3%) of the patients. The mean level of CRP and ESR were high. In the patients who underwent two-stage revision, good result rate was higher (75.9%) (p= 0.016). The total treatment time for hip and knee prosthetic joint infections in the patient with good results was longer (p< 0.001 and p< 0.001 respectively). Conclusion: Pathogen isolation in prosthetic joint infections is important since it determines the surgery method and antimicrobial treatment. In addition, a prolonged antimicrobial treatment accompanied by appropriate surgical method for the patient makes the eradication of infection possible.
Özet
Giriş: Son yıllarda giderek artan oranlarda kullanılan protez eklemler beraberinde protez eklem infeksiyonlarını da gündeme getirmektedir. Protez infeksiyonları artmış mortalite ve morbidite oranları ve maliyeti nedeniyle de önemini korumaktadır. Protez eklem infeksiyonlarında etkene ve hastaya göre uygun tedavi protokollerinin seçilmesi ve yeterli süre tedavi verilmesi hayati önem arz etmektedir. Bu çalışma ile hastanemizde diz ve kalça protez eklem infeksiyonu tanısı alan, tedavi ve takip edilen hastaların infeksiyon kaynağı, etken mikroorganizmalar, risk faktörleri, tedavi stratejileri ve prognozu tespit edilerek gelecekteki hasta yönetimimize katkı sağlamak amaçlanmıştır.Materyal ve Metod: Araştırmada 1998-2009 yılları arasında hastanemizin infeksiyon hastalıkları ve klinik mikrobiyoloji ve ortopedi klinik ve polikliniklerine başvuran, diz ve kalça protez eklem infeksiyonu tanısı alan, tedavi ve takip edilen hastaların dosyaları retrospektif olarak incelenmiştir. Bulgular: Protez eklem infeksiyonu tanısı alan 88 hastanın yaş ortalaması 58.8 ± 15.9 yıl olup 57 (%64.8)'si kadındır. En sık protez takılma nedeni 36 (%40.9) hastada travma olarak tespit edilmiştir. Semptomların ortaya çıkış zamanına göre 36 (%40.9) hastada erken evre, 18 (%20.5) hastada gecikmiş, 34 (%38.6) hastada ise geç evre protez eklem infeksiyonu saptanmıştır. En sık semptom 80 (%90.9) hastada ağrı olarak tespit edilmiştir. Aynı eklemde geçirilmiş cerrahi öyküsü varlığının sonuçla ilişkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p= 0.008). Hem akıntı hem de peroperatif kültürlerde en sık izole edilen etkenler koagülaz-negatif stafilokoklardır. Hastaların %53.3'ünde akıntı kültürü ile peroperatif kültür uyumlu bulunmuştur. Hastaların 17 (%19.3)'sinde etken izole edilememiştir. Çalışmamızda C-reaktif protein ve eritrosit sedimentasyon hızı düzeyi ortalamaları yüksek tespit edilmiştir. İki aşamalı revizyon yapılan hastalarda iyi sonuç alınma oranı %75.9 ile daha yüksek bulunmuştur (p= 0.016). İyi sonuç alınan hastalarda diz ve kalça eklemi protez infeksiyonlarında toplam tedavi süreleri daha uzun bulunmuştur (sırasıyla p< 0.001 ve p< 0.001).Sonuç: Protez eklem infeksiyonlarında etkenin izole edilmesi cerrahi yaklaşımı ve antimikrobiyal tedaviyi yönlendirdiği için önem taşımaktadır. Ancak hastaya uygun seçilmiş cerrahi yöntem eşliğinde uzun süreli antimikrobiyal tedavi ile infeksiyonun eradikasyonu mümkün olabilmektedir.