AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the study argues that the structure of the Qurʾān is not merely an aesthetic composition but embodies a profound theological and semantic unity, reflecting its universality and timelessness as a manifestation of divine inimitability.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract The unique structure of the Qurʾān as a divine revelation is closely related to the principle of the tawqīfī nature of its verses and surahs. This article examines the concept of tawqīfīyyah, which asserts that the present arrangement of verses and surahs is determined solely by divine will, independent of human intervention, within the framework of the Qurʾān, the Sunnah, and early exegetical sources. The study is based on the view that during the process of revelation, the placement of each verse and surah was conveyed to the Prophet Muhammad through Gabriel, and it aims to demonstrate how this divine arrangement reinforces the inimitability (iʿjāz), semantic depth, and textual coherence of the Qurʾān. Furthermore, the article addresses the position of the concept of tawqīfīyyah among early Muslim scholars, explores differing scholarly perspectives, and evaluates the role of the Sunnah in the arrangement of verses and surahs. It also discusses how the exegetical tradition’s concern with inter-verse relationships (munāsabah) and intra-surah coherence aligns with the principle of tawqīfīyyah. In conclusion, the study argues that the structure of the Qurʾān is not merely an aesthetic composition but embodies a profound theological and semantic unity, reflecting its universality and timelessness as a manifestation of divine inimitability.
Özet
Öz Kur’ân-ı Kerîm’in ilahî beyan olarak sahip olduğu eşsiz yapı, ayet ve surelerin tevkîfîliği ilkesiyle yakından ilişkilidir. Bu makalede, ayet ve surelerin mevcut tertibinin insan müdahalesinden bağımsız olarak ilahî bir iradeyle belirlendiğini ifade eden tevkîfîlik anlayışı; Kur’ân, Sünnet ve erken dönem tefsir kaynakları çerçevesinde incelenmektedir. Çalışma, vahyin metinleşme sürecinde ayet ve surelerin yerlerinin Cebrâil vasıtasıyla Hz. Peygamber’e bildirildiği görüşünü esas almakta ve bu ilahî düzenlemenin Kur’ân’ın nazmındaki i‘câzı, anlamsal derinliği ve metinsel bütünlüğü nasıl pekiştirdiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Makale ayrıca, tevkîfîlik anlayışının erken dönem İslâm âlimleri arasındaki yerini, konuya ilişkin farklı yaklaşımları ve özellikle Sünnet’in ayet ve sure tertibindeki rolünü ele almaktadır. Tefsir geleneğinde ayetler arası münasebet ve sure içi uyum arayışlarının tevkîfîlik ilkesiyle ilişkisi de değerlendirilmektedir. Sonuç olarak çalışma, Kur’ân’ın nazmının yalnızca estetik bir düzen değil, aynı zamanda derin bir teolojik ve anlamsal bütünlük taşıdığını; bu yapının onun evrenselliğini ve zamanüstülüğünü yansıtan ilahî bir i‘câz boyutu olduğunu göstermeyi hedeflemektedir.