AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study concludes that al-Bûtî’s originality does not stem from discovering the dimension of divine awe itself, but rather from reinterpreting it within an independent conceptual framework.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this article is to examine Muhammad Sa’îd Ramadân al-Bûtî’s approach to the inimitability (i’jâz) of the Qur’an within the framework of the concept of “divine majesty” (rabbânî ʿazama), and to situate this approach within both classical and modern i’jâz literature. The significance of the study lies in its analysis of how the dimension of divine majesty and lordship—often treated in a fragmented manner in the existing literature—is systematized by al-Bûtî as an independent aspect of i’jâz. As a methodological approach, the study employs qualitative research techniques, specifically textual analysis, and examines al-Bûtî’s works and lectures, foremost among them Min Rawâ’i’ al-Qurʾân. The findings are evaluated comparatively alongside the approaches to i’jâz developed by scholars such as Abû Sulaymân al-Khattâbî, ʿAbd al-Qâhir al-Jurjânî, al-Bâqillânî, Muhammad ʿAbdullâh Dirâz, Said Nursi, and Sayyid Qutb. The study concludes that al-Bûtî’s originality does not stem from discovering the dimension of divine awe itself, but rather from reinterpreting it within an independent conceptual framework.
Özet
Bu makalenin amacı, Muhammed Saîd Ramazan el-Bûtî’nin (ö. 1434/2013) Kur’ân i’câzına yaklaşımını “rabbânî azamet” kavramı çerçevesinde incelemek ve bu yaklaşımın klasik ve modern i’câz literatürü içindeki yerini ortaya koymaktır. Çalışmanın önemi, Kur’ân’daki ilâhî azamet ve rubûbiyet vurgusunun çoğunlukla dağınık biçimde ele alındığı bir literatürde, bu boyutun Bûtî tarafından müstakil bir i’câz vechi olarak sistemleştirilmesini analiz etmesinden kaynaklanmaktadır. Araştırmada yöntem olarak nitel araştırma tekniklerinden metin analizi kullanılmış ve başta Min Revâʾi’i’l-Kur’ân olmak üzere Bûtî’nin eserleri ve konuşmaları incelenmiştir. Elde edilen bulgular, Hattâbî (ö.388/998), Cürcânî (ö.471/1078), Bâkıllânî (ö.403/1013), Muhammed Abdullah Dırâz (ö.1377/1958), Bediüzzaman Said Nursî (ö.1379/1960) ve Seyyid Kutub (ö.1386/1966) gibi âlimlerin i’câz yaklaşımlarıyla karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda, Bûtî’nin özgünlüğünün, ilâhî heybet boyutunu keşfetmesinden değil, onu müstakil bir kavramsal çerçeve içinde yeniden yorumlamasından kaynaklandığı anlaşılmaktadır.