AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe diplomatic reading of interlinear expressions in several selected key decrees further demonstrates that these texts were not mere bureaucratic routine but rather reflect the relationship the state constructed with both society and its own bureaucratic-military cadres.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines documents dating from the reign of Sultan al-Malik al-Ẓāhir Sayf al-Dīn Khushqadam, who ruled during the second half of the fifteenth century. Employing the method of diplomatic reading, the article analyzes the wording, diplomatic formal features, titulature (alqāb), and interlinear expressions of these documents. Drawing on the content of decrees, patents, and appointment decrees, the study examines the governance paradigm of the Khushqadam era, the legitimizing rhetoric of power, and the administrative reflexes of center-periphery relations within the state apparatus. The study demonstrates that, while illustrating the bureaucratic standards of the Mamluk chancery tradition, the center pursued a multi-layered governance paradigm -consolidating strict control over the military hierarchy on one hand, while integrating frontier religious institutions into the system through policies of exemption and patronage on the other. Rather than being mere administrative records, the decrees, patents, and appointment decrees examined here constitute a productive case for tracing bureaucratic practice, revealing how central authority constructed its own legitimacy. The diplomatic reading of interlinear expressions in several selected key decrees further demonstrates that these texts were not mere bureaucratic routine but rather reflect the relationship the state constructed with both society and its own bureaucratic-military cadres.
Özet
Bu çalışma, XV. yüzyılın ikinci yarısında hüküm süren Sultan el-Melikü’z-Zâhir Seyfeddin Hoşkadem dönemine ait vesikaları incelemektedir. Makalede söz konusu belgelerin diplomatik form özellikleri, unvanları (elkāb) ve satır arası ifadeleri, diplomatik okuma yöntemiyle tahlil edilmiştir. Fermanlar, beratlar ve atama kararnameleri metinlerinin içeriğinden hareketle Hoşkadem dönemine ait yönetim paradigması, iktidarın meşrûiyet söylemi ve devlet aygıtının merkez-taşra ilişkilerinde sergilediği yönetim refleksleri çözümlenmiştir. Çalışma, Memlûk inşâ geleneğinin bürokratik standartlarını ortaya koymaktadır. Buna göre merkez, bir yandan askerî hiyerarşiyi sıkı bir denetimle tahkim etmekte, öte yandan sınır boylarındaki dinî kurumları hamiyet ve muafiyet politikalarıyla sisteme entegre ederek çok katmanlı bir yönetim paradigması sergilemektedir. İncelemeye konu olan fermânlar ve atama, muafiyet, imtiyaz gibi farklı işlevlere sahip beratlar salt idari birer belge değildir; merkezî iktidarın kendi meşrûiyetini nasıl inşa ettiğini gözler önüne seren zengin bir kaynak teşkil ederler. Öne çıkan birkaç fermân seçilerek diplomatik satır arası ifadeler üzerinden yapılan okuma, bu belgelerin bürokratik birer rutinden ibaret olmadığını; devletin toplumla ve bürokratik-askerî kadrolarıyla kurduğu ilişkiyi yansıttığını ortaya koymaktadır.