AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that this aesthetic understanding, associated with speed, dynamism, and industrial development, was positioned at the center of artistic practices.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The first half of the 20th century, often described as the era of manifestoes, is also regarded as an era of scientific and technological revolutions. Throughout this period, the machine became one of the fundamental symbols of the modern age. The manifesto, which proclaims an idea, ideology, and aesthetic attitude through a provocative discourse, was regarded by the Futurists as a type of text that positioned the machine, speed, dynamism, and industrial modernity at the center of a new aesthetic understanding. Within this study, based on qualitative research methodology, examines how the machine was constructed as an aesthetic principle that determined the rhythm of modern life and transformed perceptions of time and space in the manifestos written by the Futurist artists, particularly such as Filippo Tommaso Marinetti. In the study, the reflections of the machine aesthetic articulated in Futurist manifestos across different artistic disciplines such as painting, sculpture, architecture, literature, theatre, performance, music, and typography which were examined through descriptive analysis of selected artworks. The findings reveal that this aesthetic understanding, associated with speed, dynamism, and industrial development, was positioned at the center of artistic practices. The study contributes to the literature by demonstrating that Futurist manifestos constituted pioneering texts that established the theoretical foundations of machine aesthetics within modern art thought.
Özet
Manifestolar çağı olarak nitelendirilen 20. yüzyılın ilk yarısı, aynı zamanda bilimsel ve teknolojik devrim çağı olarak da kabul edilmektedir. Bu dönemde makine, modern çağın temel simgelerinden biri hâline gelmiştir. Bir düşünceyi, ideolojiyi ve estetik tutumu provokatif bir üslupla ilan eden manifesto, Fütüristler tarafından makineyi, hızı, devinimi ve endüstriyel modernliği yeni estetik anlayışın merkezine yerleştiren bir metin türü olarak ele alınmıştır. Nitel araştırma yönteminin kullanıldığı bu çalışmada, başta Filippo Tommaso Marinetti olmak üzere Fütürist sanatçıların kaleme aldığı manifestolarda makinenin, modern yaşamın ritmini belirleyen, zaman ve mekân algısını dönüştüren estetik bir ilke olarak nasıl kurgulandığı incelenmiştir. Araştırmada, Fütürist manifestolarda ortaya konulan makine estetiğinin resim, heykel, mimarlık, edebiyat, tiyatro, performans, müzik ve tipografi gibi farklı sanat disiplinlerindeki yansımaları eserler üzerinden betimsel analiz yöntemiyle incelenmiş, hız, devinim ve endüstriyel gelişmelerle ilişkilendirilen bu estetik anlayışın sanatsal pratiklerin merkezine yerleştirildiği tespit edilmiştir. Çalışma, Fütürist manifestoların modern sanat düşüncesi içerisinde makine estetiğinin kuramsal temellerini oluşturan öncü metinler olduğunu ortaya koyarak literatüre katkı sunmaktadır.