AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAnother survey book within the scope of the study has yielded valuable data regarding the repair techniques and construction materials in 19th century.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The Ottoman Archive documents provide crucial data for understanding the subtle changes and transformations that existing structures have experienced. This research focuses on the historical development of the Hadji Ömer Efendi Mosque, one of the oldest religious buildings in Çengelköy, especially in the 19th century, using data from the State Archives (BOA) and contemporary records. After a fire in 1878, the mosque was left unused for 16 years until 1894. Related documents from this period include a detailed plan for reconstructing the mosque and illustrations to guide the rebuilding process. The involvement of the local community and the significant support from the Ottoman Empire for the restoration of this relatively small mosque in a Bosphorus village are particularly noteworthy. The findings of the study indicate that the involvement of the local community, following the 1894 reconstruction process of the mosque, reflects a diversity of actors and approaches in the restoration practices of historic structures during the Ottoman period. Furthermore, it appears that the 1984 reconstruction project was not implemented to a considerable extent, as significant discrepancies can be observed when compared with the building’s present condition. Another survey book within the scope of the study has yielded valuable data regarding the repair techniques and construction materials in 19th century.
Özet
Osmanlı Arşivi belgeleri, mevcut yapıların geçirdiği değişim ve dönüşümlerin anlaşılmasında önemli veriler sağlamaktadır. Bu araştırma, T.C. Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi belgeleri ve güncel veriler kullanılarak Çengelköy’ün en eski dinî yapılardan biri olan Hacı Ömer Efendi Camii’nin tarihî gelişimine odaklanmaktadır. 1878 yılında meydana gelen yangının ardından yapı yaklaşık 16 yıl boyunca işlevsiz kalmış; 1894 yılını takiben yeniden inşa sürecine girmiştir. Bu döneme tarihlenen belgeler, caminin rekonstrüksiyonuna ilişkin detaylı plan ve görünüş çizimleri içermektedir. Boğaziçi kıyısında yer alan mütevazı ölçekli bu yapının restorasyon sürecine hem yerel halkın aktif katılımı hem de Osmanlı Devleti’nin kurumsal düzeyde verdiği destek, dönem restorasyon pratiklerinin çok aktörlü yapısını yansıtmaktadır. Araştırma bulguları, 1894 yılına tarihlenen rekonstrüksiyon projesinin uygulama aşamasında birebir hayata geçirilmediğini ve mevcut yapı ile projedeki tasarım arasında ciddi mekânsal ve biçimsel farklılıkların bulunduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca, çalışma kapsamında incelenen bir diğer keşif defteri, 19. yüzyıl onarım teknikleri ile dönemin yapı malzemelerine ilişkin özgün ve nitelikli veriler sunmaktadır.