SavedAdd your journal

Journals / Sosyoloji Araştırmaları Dergisi / 2026 / Cilt: 29 Sayı: 2

YÜRÜMELİ GÖZLEM: İSTANBUL BOĞAZI KIYILARINDA HAREKET, KARŞILAŞMALAR VE SAHANIN YENİDEN KURULUŞU

İlhan Zeynep Karakılıç(BAHÇEŞEHİR ÜNİVERSİTESİ)0000-0003-2400-819X
Pages
109–127
Publication Date
2026-10-27
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sonuç olarak makale, yürümeli gözlemin nitel araştırmalarda daha ilişkisel, hareketli ve refleksif analizler üretme potansiyeline dikkat çekmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu makale, İstanbul Boğazı kıyılarında amatör olta balıkçılığına odaklanan bir saha çalışmasından hareketle, yürümeli gözlemi yalnızca bir veri toplama tekniği olarak değil, araştırma süreci içinde işleyen kurucu bir pratik olarak ele almaktadır.
📊
Key Findings & Data:Bu çerçevede yürümeli gözlem, yalnızca metodolojik bir tercih değil, bilginin nasıl üretildiğini etkileyen epistemolojik bir yaklaşım olarak değerlendirilmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Sonuç olarak makale, yürümeli gözlemin nitel araştırmalarda daha ilişkisel, hareketli ve refleksif analizler üretme potansiyeline dikkat çekmektedir.
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:yürümeli gözlem · nitel araştırma yöntemleri · epistemoloji

Özet

Bu makale, İstanbul Boğazı kıyılarında amatör olta balıkçılığına odaklanan bir saha çalışmasından hareketle, yürümeli gözlemi yalnızca bir veri toplama tekniği olarak değil, araştırma süreci içinde işleyen kurucu bir pratik olarak ele almaktadır. Yürümeli gözlem, bu araştırmada sahaya erişimi mümkün kılan bir giriş pratiği, karşılaşmalar yoluyla veri üretimini şekillendiren bir yöntem ve aynı zamanda araştırma sahasının sınırlarını yeniden tanımlayan bir analitik araç olarak işlev görmüştür. Makale, bu işlevlerin sahada nasıl işlediğini gösterirken, yürümek ile düşünmek, veri üretimi ile veri analizi ve kent ile doğa arasındaki ayrımların sabit kategoriler olarak değil, araştırma pratiği içinde birlikte ortaya çıkan ve sürekli yeniden kurulan süreçler olduğunu ortaya koymaktadır. Yürüyüş sırasında ortaya çıkan araştırmacı deneyimlerinin yalnızca veri üretmekle kalmayıp, aynı zamanda araştırma sahasının kapsamını genişlettiği ve araştırmanın analitik yönelimini şekillendirdiği ileri sürülmektedir. Bu çerçevede yürümeli gözlem, yalnızca metodolojik bir tercih değil, bilginin nasıl üretildiğini etkileyen epistemolojik bir yaklaşım olarak değerlendirilmektedir. Sonuç olarak makale, yürümeli gözlemin nitel araştırmalarda daha ilişkisel, hareketli ve refleksif analizler üretme potansiyeline dikkat çekmektedir.

🔖

Cite This Article

Karakılıç, İ. Z. (2026). YÜRÜMELİ GÖZLEM: İSTANBUL BOĞAZI KIYILARINDA HAREKET, KARŞILAŞMALAR VE SAHANIN YENİDEN KURULUŞU. Sosyoloji Araştırmaları Dergisi, Cilt: 29 Sayı: 2, 109–127. https://ajindex.com/articles/1667579

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (35)

  1. Archer, M. S. (1995). Realist social theory: The morphogenetic approach. Cambridge: Cambridge University Press.
  2. Beattie, L. I., ve Zihms, S.G. (2024). Poetic Reflexivity, Walking to Inform Poetry as a Response to Disembedded Research during a Pandemic, International Journal of Qualitative Methods, 23: 1–13. https://doi.org/10.1177/16094069241236215
  3. Bektaş Ata, L. (2023). Kent Etnografisinde Çoklu Yöntem Kullanımı: Yürüyüş, Fotoğraf ve Video, İdealkent, 41(15): 666-689.
  4. Benjamin, W. (1999). The Arcades Project. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press.
  5. Berardi, L. (2021). Neighborhood wisdom: An ethnographic study of localized street knowledge, Qualitative Sociology, 44:103–124. https://doi.org/10.1007/s11133-020-09454-z
  6. Bhaskar, R. (1989). Reclaiming reality: A critical introduction to contemporary philosophy. Londra: Verso.
  7. Bourdieu, P., & Wacquant, L. J. D. (1992). An invitation to reflexive sociology. Chicago: University of Chicago Press.
  8. Chandler, E., Johnson, M., Gold, B., Rice, C., ve Bulmer, A. (2019). Cripistemologies in the City ‘Walking Together’ as Sense-Making, Journal of Public Pedagogies, 4:81-96. https://doi.org/10.15209/jpp.1177
  9. de Certeau, M. (1984). “Walking in the City”. İçinde Practice of Everyday Life, (s. 91- 111) Berkeley ve Los Angeles, CA: University of California Press.
  10. Gandy, M. (2024). Four urban ecologies: A working typology and alternative conceptual synthesis, Progress in Environmental Geography, 3(4): 352–374.
  11. Hall, T. (2009). Footwork: Moving and knowing in local space(s), Qualitative Research, 9(5): 571–585. https://doi.org/10.1177/1468794109343626
  12. Harvey, D. (1978). The urban process under capitalism: A framework for analysis, International Journal of Urban and Regional Research, 2(1–3): 101–131.
  13. Heynen, N., Kaika, M. ve Swyngedouw, E. (2006). Urban political ecology: Politicizing the production of urban natures. N. Heynen, M. Kaika ve E. Swyngedouw içinde, In the nature of cities (s. 1–20). Londra ve New York: Routledge.
  14. Holton, M. (2019). Walking with technology: Understanding mobility, technology assemblages, Mobilities, 14(4): 435-451.
  15. Ingold, T. ve Vergunst, J. L. (2008). Introduction. T. Ingold ve J. L. Vergunst içinde, Ways of walking: Ethnography and practice on foot (s. 1–21). Londra ve New York: Routledge.
  16. Ingold, T. (2021). Being Alive: Essays on Movement, Knowledge and Description. New York: Routledge.
  17. Jacobs, J. (2011). Büyük Amerikan Şehirlerinin Ölümü ve Yaşamı. İstanbul: Metis Kitabevi.
  18. Jung, Y. (2014). Mindful walking: The serendipitous journey of community-based ethnography, Qualitative Inquiry, 20(5): 621–627. https://doi.org/10.1177/1077800413505543
  19. Kusenbach, M. (2003). Street phenomenology: The go-along as ethnographic research tool, Ethnography, 4(3): 455–485. https://doi.org/10.1177/146613810343007
  20. Martini, N. (2020). Using GPS and GIS to enrich the walk along method, Field Methods, 32(2):180-192.
  21. Middleton, J. (2010). Sense and the city: Exploring the embodied geographies of urban walking, Social and Cultural Geography, 11(6):575–596. https://doi.org/10.1080/14649365.2010.497913
  22. Mills, C. W. (1959). The sociological imagination. New York: Oxford University Press.
  23. O’Neill, M. ve Roberts, B. (2020). Walking methods: Research on the move. Londra ve New York: Routledge.
  24. Önen, S. (2016). Kenti Yürüyerek Keşfetmenin Sosyolojisi, İdealkent, 18(7):286-303.
  25. Pink, S. (2009). Doing sensory ethnography. Londra: Sage.
  26. Rosaldo, R. (1989). Culture and truth: The remaking of social analysis. Boston, MA: Beacon Press.
  27. Shilon, M. (2023). Effective Methodologies to Study Affects: New Tools for Engaging with Socio-Spatial Relations, International Journal of Qualitative Methods 22: 1–12.
  28. Simmel, G. (1950). The Stranger. K. H. Wolff içinde The Sociology of Georg Simmel (s. 402–408). New York: Free Press.
  29. Solnit, R. (2000). Wanderlust: A history of walking. New York: Viking.
  30. Springgay, S., ve Truman, S. E. (2018). Critical walking methodologies and oblique agitations of place, Qualitative Inquiry, 28(2): 71–176.
  31. Svensson, M. (2020).Walking in the historic neighbourhoods of Beijing: Walking as an embodied encounter with heritage and urban developments, International Journal of Heritage Studies, 27(8): 792–805. https://doi.org/10.1080/13527258.2020.1821240
  32. Swyngedouw, E. (1996). The city as a hybrid: On nature, society and cyborg urbanization, Capitalism Nature Socialism, 7(2): 65–80. https://doi.org/10.1080/10455759609358679
  33. Swyngedouw, E. (2006). Circulations and metabolisms: (Hybrid) natures and (cyborg) cities, Science as Culture, 15(2): 105–121. https://doi.org/10.1080/09505430600707970
  34. Thoreau, H. D. (1966). Walden and civil disobedience. New York: Norton.
  35. Urry, J. (2007). Mobilities. Cambridge ve Malden: Polity Press.