AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this context, drawing on the German and Swiss models of asset disclosure and cooperation, the study concludes that Turkish enforcement law requires a more effective, reviewable, and fundamental-rights-compliant system of asset declaration.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the debtor’s duty to disclose assets and to cooperate with enforcement authorities in compulsory enforcement law, within the framework of the current Enforcement and Bankruptcy Code and the Draft Compulsory Enforcement Code. The fundamental principle of enforcement law is that the debtor is liable not with their person, but with attachable assets. Accordingly, the effective satisfaction of the creditor depends on the accurate and timely disclosure of information concerning the debtor’s property, rights, receivables, income, and means of payment. In this respect, the declaration of assets is not merely a technical enforcement act, but also a concrete manifestation of the debtor’s duties of good faith and cooperation during enforcement proceedings. The study first addresses the concept, scope, legal nature, form, and time limits of the declaration of assets. It then examines the sanctions for failure to submit a declaration in due time, false declarations of assets, and the duty to report subsequently acquired assets. The provisions of the Draft Compulsory Enforcement Code concerning asset declarations establish a more detailed and systematic framework than the current legislation. In particular, the explicit inclusion of crypto-assets within the scope of declaration, the duty to submit supplementary declarations, the information duties of third parties, and asset inquiries through UYAP demonstrate the strengthening of digitalisation and data-based enforcement mechanisms. However, the debtor’s duty to disclose assets is not unlimited. A proportionate balance must be struck between the protection of the creditor and the debtor’s private life, economic privacy, and personal data. In this context, drawing on the German and Swiss models of asset disclosure and cooperation, the study concludes that Turkish enforcement law requires a more effective, reviewable, and fundamental-rights-compliant system of asset declaration.
Özet
Bu çalışmada, cebrî icra hukukunda borçlunun malvarlığını açıklama yükümlülüğü ve icra organlarıyla işbirliği borcu, mevcut İcra ve İflâs Kanunu hükümleri ile Cebrî İcra Kanunu Taslağı çerçevesinde incelenmektedir. İcra hukukunda temel ilke, borçlunun şahsıyla değil, haczi mümkün malvarlığı değerleriyle sorumlu olmasıdır. Bu nedenle alacaklının etkin biçimde tatmin edilebilmesi, borçlunun mal, hak, alacak, gelir ve ödeme imkânlarına ilişkin bilgilerin doğru ve zamanında ortaya konulmasına bağlıdır. Mal beyanı kurumu, bu yönüyle yalnızca teknik bir takip işlemi değil, borçlunun takip sürecindeki dürüstlük ve işbirliği yükümlülüğünün somut görünümüdür. Çalışmada öncelikle mal beyanının kavramı, kapsamı, hukuki niteliği, şekli ve süresi ele alınmakta; ardından süresinde beyanda bulunmamanın yaptırımı, gerçeğe aykırı mal beyanı ve sonradan kazanılan malvarlığı değerlerinin bildirilmesi yükümlülüğü değerlendirilmektedir. Cebrî İcra Kanunu Taslağı’nın mal beyanına ilişkin hükümleri, mevcut düzenlemeye kıyasla daha ayrıntılı ve sistematik bir yapı öngörmektedir. Özellikle kripto varlıkların açıkça beyan kapsamına alınması, ek mal beyanı yükümlülüğü, üçüncü kişilerin bilgi verme borcu ve UYAP üzerinden malvarlığı sorgulaması, icra hukukunda dijitalleşme ve veri temelli takip anlayışının güçlendiğini göstermektedir. Bununla birlikte borçlunun malvarlığını açıklama yükümlülüğü sınırsız değildir. Alacaklının korunması ile borçlunun özel hayatı, ekonomik mahremiyeti ve kişisel verilerinin korunması arasında ölçülü bir denge kurulmalıdır. Bu kapsamda çalışma, Alman ve İsviçre hukukundaki malvarlığı açıklaması ve işbirliği modellerinden yararlanarak Türk icra hukuku bakımından daha etkin, denetlenebilir ve temel haklarla uyumlu bir mal beyanı sistemi kurulması gerektiği sonucuna varmaktadır.