AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBu çalışmanın amacı, öncelikle bütüncede yer alan metinlerdeki kent göstergelerinin özde çeviri eserlerde hangi biçimde sunulduğunu ve nasıl bir İstanbul temsili yarattığını irdelemek, daha sonra da Jean-René Ladmiral’in çevirmen tutumlarını adlandırmak üzere öne sürdüğü “sourciers/ciblistes” (1986) [kaynak odakçılar / erek odakçılar] kavramları üzerinden bu göstergelerin Türkçeye aktarım sürecinde geçirdikleri dönüşümlerin değerlendirmesini yapmaktır.
📌 3 Key Takeaways
Özet
Bir kimsenin anılarını yazması, kendisi ve çevresiyle hesaplaşması ve yaşadığı dönemi yargılaması bakımından önemlidir. Çok amaçlı ve çok ayrıntılı bir yazın türü olan anı; bir kimsenin yaşadığı, tanık olduğu bazı olayları ve bu olaylarla ilgili gözlemlerini anlattığı yazılardır. Edebî bir tür olan seyahatnameler ise bir yazarın gezip gördüğü yerlerden edindiği bilgi ve izlenimlerini anlattığı eserlerdir. Makalenin temel inceleme nesnesini Bulgaristan’dan farklı yıllarda, farklı amaçlar doğrultusunda (eğitim, gezi, miras) gelen Efrem Karanov, Mihail Macarov ve Nikola Naçov’un İstanbul tanıklıklarını konu edinen Na Bılgarskata Cherkva v Tsarigrad Predi 60 Godini (1920), Spomeni na M. İv. Madjarov Okolo Epohata 1854-1878 (1942), Na Boji Grob Predi 60 Godini (1928), Do Brusa i Nazad (1934) adlı eserler ile bu eserlerin Hüseyin Mevsim tarafından gerçekleştirilen Türkçe çevirileri oluşturmaktadır. Üç Bulgar yazarın kaleme aldığı kitaplar, her ne kadar Bulgar okura özgün eser gibi sunulsa da aslında Türk kültürüne ait göstergeleri içermektedir ve yazarların zihninde gerçekleşen bir çeviri süreci sonunda yazılmışlardır. Bu nedenle, yukarıda ismi verilen eserler bir tür çeviri metin olarak kabul edilerek Sündüz Öztürk Kasar’ın önerdiği (2012) “özde çeviri” kavramı bağlamında incelenecektir. Bu çalışmanın amacı, öncelikle bütüncede yer alan metinlerdeki kent göstergelerinin özde çeviri eserlerde hangi biçimde sunulduğunu ve nasıl bir İstanbul temsili yarattığını irdelemek, daha sonra da Jean-René Ladmiral’in çevirmen tutumlarını adlandırmak üzere öne sürdüğü “sourciers/ciblistes” (1986) [kaynak odakçılar / erek odakçılar] kavramları üzerinden bu göstergelerin Türkçeye aktarım sürecinde geçirdikleri dönüşümlerin değerlendirmesini yapmaktır.