Journals / Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi / 2020 / Cilt: 11 - Sayı: 27

SOCIAL MEDIA AS A REASON FOR DISMISSAL: A CASE STUDY

BİR İŞTEN ÇIKARMA SEBEBİ OLARAK SOSYAL MEDYA: ÖRNEK OLAY ÇALIŞMASI

Pages
555–572
Publication Date
2020-06-10
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Now, social media has become an evaluation factor for employers not only in recruitment but also in dismissal.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The dismissal resulting from various reasons such as downsizing, performance or behaviour is an integral part of working life.
📊
Key Findings & Data:With advancing technology and the common usage of social media tools that people can access anywhere, the reasons for dismissal have changed.
💡
Conclusion & Impact:Now, social media has become an evaluation factor for employers not only in recruitment but also in dismissal.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sosyal Medya · Mahremiyet · İşten Çıkarma

Abstract

The dismissal resulting from various reasons such as downsizing, performance or behaviour is an integral part of working life. With advancing technology and the common usage of social media tools that people can access anywhere, the reasons for dismissal have changed. The purpose of the study is to determine whether employees' social media posts is a cause of dismissal. Social media posts of employees are evaluated in the context of dismissal and privacy. In the research, examples which are the representative of dismissal and social media phenomena are examined in depth using the case study method, which is among the qualitative research types. As a result of the research, it is seen that the employees' posts on social media platforms could be the reason of dismissal. It is also revealed that sharing the holiday photo from the beach on social media when the employee is on sick leave, insulting human resources management from social media, describing the labour contract as a contract of slavery, sharing photos from workplace which includes logo of the institution that disrupts the business discipline may be the reason for dismissal. The most important contribution of the study is to examine the dismissal phenomenon due to social media in the context of self- exposure and surveillance, which are modern threats to privacy. Now, social media has become an evaluation factor for employers not only in recruitment but also in dismissal.

Özet

Küçülme, performans ya da davranış gibi çeşitli sebeplerle ortaya çıkan işten çıkarma uygulamaları, çalışma yaşamında önemli bir yere sahiptir. Gelişen teknoloji ve insanların her an her yerde ulaşabildikleri sosyal medya araçlarının yaygınlaşmasıyla birlikte işten çıkarma sebepleri de değişmiştir. Bu araştırmanın amacı, çalışanların sosyal medya paylaşımlarının işten çıkarma sebebi oluşturup oluşturmayacağını incelemektir. Çalışanların yaptıkları sosyal medya paylaşımları, işten çıkarma ve mahremiyet bağlamında değerlendirilmiştir. Araştırmada nitel araştırma türlerinden örnek olay yöntemi kullanılarak işten çıkarma ve sosyal medya olgularını temsil niteliği taşıyan örnekler derinlemesine incelenmiştir. Araştırma sonucunda, çalışanların mahremiyeti göz ardı ederek sosyal medya platformlarında yaptıkları paylaşımların işten çıkarma sebebi olabileceği görülmüştür. Nitekim çalışanın raporlu olduğu günde sosyal medyada plajdan tatil fotoğrafı paylaşmasının, sosyal medyada insan kaynaklarını hedef alarak sataşma niteliğinde söylemde bulunmasının, iş sözleşmesini kölelik sözleşmesi olarak nitelendirmesinin ve işyerinden kurumun logosunun göründüğü iş disiplinini bozan fotoğraf paylaşmasının işten çıkarma sebebi olabileceği ortaya çıkmıştır. Çalışmanın en önemli katkısı, sosyal medya sebebiyle işten çıkarma olgusunu mahremiyete yönelik modern tehditler olan ifşa ve gözetim bağlamında incelemesidir. Artık sosyal medya sadece işe alımda değil işten çıkarmada da işverenler için değerlendirme unsuru haline dönüşmüştür.

🔖

Cite This Article

YILDIZ, F. Z., ÖZTÜRK, D. G. (2020). SOCIAL MEDIA AS A REASON FOR DISMISSAL: A CASE STUDY. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 27, 555–572. https://ajindex.com/articles/163991

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. 4857 sayılı İş Kanunu, Erişim adresi: https://kms.kaysis.gov.tr/Home/Goster/34576, (26 Mart 2019). 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, Erişim adresi: http://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.6098.pdf, (26 Mart 2019). 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu, Erişim adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.7036.pdf, (26 Mart 2019).
  2. Abril, P. S., Levin, A. ve Riego, A. D. (2012). Blurred boundaries: Social media privacy and the twenty-first-century employee. American Business Law Journal, 49(1), 63-124.
  3. Akyiğit, E. (2013). İş hukuku. (9.bs). Ankara:
  4. Seçkin Yayıncılık. Alaca, E. ve Yılmaz, B. (2016). Bilgi ve iletişim teknolojilerinin kullanımı ve bilgi toplumuna dönüşüm: Türkiye’de durum. Türk Kütüphaneciliği, 30 (3), 507-523.
  5. Altman, I. (1977). Privacy regulation: Culturally universal or culturally specific?. Journal of Social Issues, 33, 66- 84. Armstrong, M. ve Taylor, S. (2014). Armstrong’s handbook of human resource management practice. UK: Kogan Page. Baybora, D. (2017). Yargı kararları ile sosyal medyada konuşmanın iş sözleşmesine etkisi. İSGHD, 14(56), 1705-1740.
  6. Berg, B. L. ve Lune, H. (2015). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. H. Aydın (Çev.), Konya: Eğitim Kitabevi.
  7. Bezci, B. (2015). Kamusallığı akıcı kılan ama temsiliyeti buharlaştıran bir sorun olarak sosyal medya. Ö. Oğuzhan (Ed.), İletişimde sosyal medya sosyal medyada etkileşim içinde (29-36), İstanbul:
  8. Kalkedon Yayınları.
  9. Bozkurt, F. G. ve Triki, M. (2016). Bir kurum olarak sosyal medyanın insan kaynakları yöneticilerinin iş gören tedarik-seçim ve işe alma kararları üzerindeki etkisi: Tunus örneği. Çukurova Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 20(1), 89-107.
  10. Bozkurt, V. (2005). Endüstriyel & Post-endüstriyel dönüşüm. İstanbul:
  11. Aktüel Yayınları.
  12. Brown, M. ve Dent, C. (2017). Privacy concerns over employer access to employee social media. Monash University Law Review, 43(3), 796-827.
  13. Bucher, T. (2015). Networking or what the social means in social media. Social Media+ Society, 1(1), 1-2.
  14. Castells, M. (2005). Enformasyon çağı: ekonomi, toplum ve kültür-birinci cilt: Ağ toplumunun yükselişi. E. Kılıç (Çev.), İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları. Çelik, A. (1998). Bilgi toplumu üzerine bazı notlar. Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 15(1), 53-59.
  15. Çelik, N., Canikoğlu, N. ve Canbolat, T. (2018). İş hukuku dersleri. İstanbul:
  16. Beta Basım. Çetin, C., Arslan, M. L. ve Dinç, E. (2015). İnsan kaynakları yönetimi. İstanbul: Beta Basım. DeC