AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAs a cross-sectional study, the limited sample size restricts generalizability; however, the results underscore the urgent need for structured educational initiatives, standardized referral protocols, and stronger interprofessional collaboration to improve MRONJ prevention.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract Background: Medication-related osteonecrosis of the jaw (MRONJ) is a severe complication associated with antiresorptive therapy. Physicians prescribing bisphosphonates and denosumab play a central role in prevention through patient education and dental referral. This study aimed to evaluate physicians’ awareness of MRONJ, their prescription habits, and referral practices to dental professionals. Materials and Methods: A descriptive, questionnaire-based survey was conducted among 70 physicians in Ankara, Türkiye, including specialists in orthopedics and traumatology, internal medicine, obstetrics and gynecology, physiotherapy, and urology. The survey assessed demographic variables, prescription preferences, MRONJ awareness, and dental referral behaviors. Categorical variables were analyzed with chi-square tests, with p ≤ 0.05 considered statistically significant. Results: Zoledronate (63.5%) was the most frequently prescribed agent, followed by alendronate (27%). Significant variation across specialties was observed in drug preferences (χ²=47.72, p<0.001) and intravenous prescription frequency (χ²=26.99, p=0.003). Dental referral practices were generally poor: 65.7% of physicians reported never referring patients for dental consultation, while only 8.6% consistently did so (χ²=41.62, p<0.001). Similarly, 55.7% never informed patients about MRONJ. Orthopedic specialists most frequently reported never conducting dental referrals or oral examinations, whereas internal medicine physicians demonstrated relatively higher preventive adherence. Conclusion: Despite frequent prescription of antiresorptive agents, physicians’ awareness and preventive behaviors concerning MRONJ were insufficient, particularly in terms of dental referral and patient education. These findings highlight a disconnect between guideline recommendations and clinical practice. As a cross-sectional study, the limited sample size restricts generalizability; however, the results underscore the urgent need for structured educational initiatives, standardized referral protocols, and stronger interprofessional collaboration to improve MRONJ prevention.
Özet
Amaç: İlaç ilişkili çene osteonekrozu (MRONJ), antiresorptif tedavi ile ilişkili ciddi bir komplikasyondur. Bifosfonat ve denosumab reçete eden hekimler, hasta bilgilendirmesi ve diş hekimine yönlendirme yoluyla önleyici süreçte temel bir role sahiptir. Bu çalışmanın amacı, hekimlerin MRONJ farkındalık düzeylerini, reçete alışkanlıklarını ve diş hekimine yönlendirme uygulamalarını değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı nitelikteki anket çalışması Ankara’da, ortopedi ve travmatoloji, iç hastalıkları, kadın hastalıkları ve doğum, fizyoterapi ve üroloji uzmanlık alanlarında görev yapan toplam 70 hekim üzerinde yürütülmüştür. Anket formu; demografik özellikler, reçete tercihleri, MRONJ farkındalığı ve diş hekimine yönlendirme davranışlarını içermektedir. Kategorik değişkenler ki-kare testi ile analiz edilmiş, p ≤ 0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: En sık reçete edilen ajan zoledronat (%63,5) olup, bunu alendronat (%27) izlemiştir. Uzmanlık alanları arasında ilaç tercihleri (χ²=47,72, p<0,001) ve intravenöz uygulama sıklığı (χ²=26,99, p=0,003) açısından anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Diş hekimine yönlendirme uygulamaları yetersiz bulunmuştur: katılımcıların %65,7’si hastalarını hiçbir zaman diş hekimine yönlendirmediğini, yalnızca %8,6’sı ise düzenli yönlendirme yaptığını bildirmiştir (χ²=41,62, p<0,001). Ayrıca, hekimlerin %55,7’si hastalarına MRONJ hakkında herhangi bir bilgi vermemektedir. Ortopedi uzmanları en düşük yönlendirme ve muayene oranlarına sahipken, iç hastalıkları uzmanlarının önleyici yaklaşımlarının görece daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Antiresorptif ajanların sık reçetelenmesine karşın, hekimlerin MRONJ konusundaki farkındalıkları ve önleyici yaklaşımları yetersizdir; özellikle hasta bilgilendirmesi ve diş hekimine yönlendirme alanında ciddi eksiklikler gözlenmiştir. Bulgular, kılavuz önerileri ile günlük klinik uygulamalar arasındaki belirgin uyumsuzluğu ortaya koymaktadır. Çalışmanın kesitsel tasarımı ve sınırlı örneklem büyüklüğü genellenebilirliği kısıtlasa da, elde edilen sonuçlar yapılandırılmış eğitim programları, standart yönlendirme protokolleri ve disiplinlerarası iş birliğinin güçlendirilmesine duyulan gereksinimi vurgulamaktadır.