AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFuture research should focus on 3D morphometric analysis and longitudinal studies to optimize diagnosis and management strategies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract Objective: Unilateral condylar hyperplasia (UCH) is a rare developmental disorder that results in excessive and asymmetric growth of the mandibular condyle, leading to facial asymmetry, malocclusion, and temporomandibular joint (TMJ) dysfunction. This study aims to analyze the morphological and positional alterations in hyperplastic condyles using cone-beam computed tomography (CBCT) and single-photon emission computed tomography (SPECT) scintigraphy. Methods: A retrospective observational study was conducted on 35 participants, including 21 patients diagnosed with UCH and 14 healthy controls. All patients were confirmed to have UCH via clinical examination and SPECT scintigraphy. CBCT scans were obtained to assess condylar morphology and positional differences. Linear and angular measurements, including condylar axial angle (CAA), condylar inclination (CI), joint space dimensions, gonial angle (GA), and ramus height (RH), were performed. Statistical analyses were conducted to compare hyperplastic, non-hyperplastic, and control condyles. Results: Hyperplastic condyles exhibited a significantly lower CAA (22.97° ± 8.16) compared to non-hyperplastic condyles (28.42° ± 7.07, p = 0.026). Anterior joint space (AJS) was significantly larger in hyperplastic condyles (3.75 mm ± 1.09, p = 0.001), whereas superior joint space (SJS) and posterior joint space (PJS) were significantly reduced. Gonial angle and ramus height were significantly greater in hyperplastic condyles than in non-hyperplastic and control condyles. These findings suggest that hyperplastic condyles undergo predominant superoinferior growth rather than mediolateral expansion. Conclusion: This study provides novel insights into the morphometric variations associated with UCH, challenging the traditional understanding of Type 1B condylar hyperplasia. The findings emphasize the need for individualized treatment approaches considering the unique morphological and positional adaptations in each patient. Future research should focus on 3D morphometric analysis and longitudinal studies to optimize diagnosis and management strategies.
Özet
Amaç: Unilateral kondiler hiperplazi (UCH), mandibular kondilin aşırı ve asimetrik büyümesiyle karakterize nadir görülen bir gelişimsel bozukluktur. Bu durum yüz asimetrisine, maloklüzyona ve temporomandibular eklem (TME) disfonksiyonuna yol açar. Bu çalışmanın amacı, hiperplastik kondillerde morfolojik ve konumsal değişiklikleri konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (CBCT) ve tek foton emisyon bilgisayarlı tomografi (SPECT) sintigrafisi kullanarak analiz etmektir. Yöntemler: Geriye dönük gözlemsel bir çalışma, 21’i UCH tanılı hasta ve 14’ü sağlıklı kontrol olmak üzere toplam 35 katılımcı üzerinde gerçekleştirildi. Tüm hastalarda klinik muayene ve SPECT sintigrafisi ile UCH tanısı doğrulandı. Kondil morfolojisini ve konumsal farklılıkları değerlendirmek için CBCT görüntüleri elde edildi. Kondiler aks açısı (CAA), kondiler inklinasyon (CI), eklem aralığı boyutları, gonial açı (GA) ve ramus yüksekliği (RH) dahil olmak üzere doğrusal ve açısal ölçümler yapıldı. Hiperplastik, non-hiperplastik ve kontrol kondilleri karşılaştırmak için istatistiksel analizler gerçekleştirildi. Bulgular: Hiperplastik kondiller, non-hiperplastik kondillere kıyasla anlamlı derecede daha düşük CAA değerine sahipti (22,97° ± 8,16; non-hiperplastik: 28,42° ± 7,07, p = 0,026). Anterior eklem aralığı (AJS) hiperplastik kondillerde anlamlı olarak daha geniş bulundu (3,75 mm ± 1,09, p = 0,001), buna karşın superior eklem aralığı (SJS) ve posterior eklem aralığı (PJS) anlamlı derecede daha düşüktü. Gonial açı ve ramus yüksekliği hiperplastik kondillerde, non-hiperplastik ve kontrol kondillere kıyasla anlamlı derecede daha büyük bulundu. Bu bulgular, hiperplastik kondillerin mediolateral genişlemeden ziyade baskın olarak süperoinferior yönde büyüme gösterdiğini düşündürmektedir. Sonuç: Bu çalışma, UCH ile ilişkili morfometrik varyasyonlara dair yeni veriler sunmakta ve Tip 1B kondiler hiperplaziye ilişkin geleneksel anlayışı sorgulamaktadır. Bulgular, her hastadaki özgün morfolojik ve konumsal adaptasyonların dikkate alınmasını gerektiren bireyselleştirilmiş tedavi yaklaşımlarının önemini vurgulamaktadır. Gelecek araştırmaların, tanı ve tedavi stratejilerini optimize etmek için 3D morfometrik analiz ve uzunlamasına çalışmalara odaklanması gerekmektedir.