Journals / Cihanşümul Akademi Sosyal Bilimler Dergisi / 2026 / Cilt: 7 Sayı: 13

THE SEMANTIC DEPTH OF THE CONCEPT OF ULU AL-ABSÂR IN AL-BAGHAVI’S TAFSIR AND LTS MORAL REFLATIONS THROUGHE THE EXAMPLE OF THE COMPANIONS

ÜLÜ’L-EBSÂR KAVRAMININ BEĞAVÎ TEFSİRİNDEKİ ANLAM DERİNLİĞİ VE SAHÂBE ÖRNEKLİĞİNDE AHLÂKÎ YANSIMALARI

Abdulhalim Turan(DİCLE ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ)0009-0006-2958-1306
Pages
160–177
Publication Date
2026-08-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The study contributes to concept-centered tafsîr research and provides a basis for reassessing the Companions’ moral exemplarity through Qur’anic concepts.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Qur’anic expression ulû al-absâr (أُلُوالاَبْصَارْ) denotes not only physical sight but also the ability to percetive truth, draw lessons, exercise sound judgment, and develop moral responsibility.
📊
Key Findings & Data:Mu‘âdh, and Umm Salamah illustrate that the concept was embodied as pactical moral consciousness.
💡
Conclusion & Impact:The study contributes to concept-centered tafsîr research and provides a basis for reassessing the Companions’ moral exemplarity through Qur’anic concepts.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Tefsîr · Kur’ân · Beğavî

Abstract

The Qur’anic expression ulû al-absâr (أُلُوالاَبْصَارْ) denotes not only physical sight but also the ability to percetive truth, draw lessons, exercise sound judgment, and develop moral responsibility. This study examines the semantic framework of the concept in al-Beghawîs Me‘âlim al-Tanzîl and its moral reflections therough the examples of the Prophe’ts Companions (Sahâbah). Although the concept occupies an important place in the Qur’an, it has not been independently investigated through a focused study of a single exegetical work. The study employs a qualitative method, analyzing the lexical origins of the concept, its Qur’anic usage, and its interpretations in classical tafsîr. The meanings of ulû al-absâr in lexicons and exegetical sources are examined, followed by an analysis of the relevant Qur’anic verses in light of al-Beghawî’s commentary. Comparative evaluatinons are made with the interpretations of al-Zamakhsharî, Fakhr al-Dîn al-Râzî, and al-Âlûsî, while also considering Sufî literature and modern academic studies. The findings show that al-Baghawî does not confine ulû al-absâr to theoretical knowledge. Instead, he relates it to insight (basîrah), reflection, learning from experience, perceiving reality, and moral responsinility. The attitudes of Companions such as ‘Umar b. al-Khattâb, Salman al-Fârisî, Sa‘d b. Mu‘âdh, and Umm Salamah illustrate that the concept was embodied as pactical moral consciousness. Accordingly, al-Baghawî interprest ulû al-absâr wirhin a moral framework, while the examples of the Companions demonstrate the Qur’an’s role in shaping individual and social life. The study contributes to concept-centered tafsîr research and provides a basis for reassessing the Companions’ moral exemplarity through Qur’anic concepts.

Özet

“Ülü’l-ebsâr” (أُلُوالاَبْصَارْ) ifadesi, yalnızca fiziksel görme yetisini değil; olayların hakikatini kavrama, ibret çıkarma, doğru hükme varma ve ahlâkî sorumluluk bilinci geliştirme anlamlarını da içeren çok boyutlu bir kavramdır. Bu çalışma, kavramın Beğavî’nin Me‘âlimü’t-Tenzîl adlı tefsirindeki anlam çerçevesini ve sahâbe örnekliğinde ortaya çıkan ahlâkî yansımalarını incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmanın temel problemi, Kur’an’da önemli bir yere sahip olan bu kavramın belirli bir tefsir merkeze alınarak sahâbe örnekliği bağlamında müstakil olarak ele alınmamış olmasıdır. Çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş; kavramın lügavî kökeni, Kur’an’daki kullanım alanları ve klasik tefsirlerdeki yorumları incelenmiştir. Bu çerçevede öncelikle “ülü’l-ebsâr” kavramının sözlük ve tefsir kaynaklarındaki anlamları tahlil edilmiş, ardından kavramın geçtiği âyetler Beğavî’nin yorumları merkezinde değerlendirilmiştir. Ayrıca Zemahşerî, Fahreddîn er-Râzî ve Âlûsî gibi müfessrlerin görüşleriyle karşılaştırmalı analiz yapılmış; tasavvufî literâtürde ve modern akademik çalışmalarda kavrama yüklenen anlamlar da dikkate alınmıştır. Araştırma sonucunda Beğavî’nin ülü’l-ebsâr kavramını yalnızca teorik bir bilgi düzeyiyle sınırlandırmadığı; onu basîret, tefekkür, ibret alma, hakikati kavrama ve ahlâkî sorumluluk bilinciyle ilişkilendirdiği tespit edilmiştir. Hz. Ömer, Selmân-ı Fârisî, Sa‘d b. Muâz ve Ümmü Seleme gibi sahâbilerin tutum ve davranışları, bu kavramın pratik hayatta karşılık bulan bir bilinç ve ahlâk modeli olarak yorumlandığını göstermektedir. Böylece ülü’l-ebsârın, bilgi ile amel arasında köprü kuran ve bireyin ahlâkî olgunlaşmasını sağlayan bir nitelik olarak ele alındığı anlaşılmaktadır. Sonuç olarak çalışma, Beğavî’nin tefsir anlayışında ülü’l-ebsâr kavramının ahlâk merkezli bir perspektifle yorumlandığını ortaya koymakta; sahâbe örnekliği üzerinden Kur’an’ın birey ve toplum inşasına yönelik değer üretici boyutuna dikkat çekmektedir. Bu yönüyle araştırma, kavram merkezli tefsir çalışmalarına katkı sağlamanın yanında, sahâbenin ahlâkî örnekliğinin yeniden değerlendirilmesine zemin hazırlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Turan, A. (2026). THE SEMANTIC DEPTH OF THE CONCEPT OF ULU AL-ABSÂR IN AL-BAGHAVI’S TAFSIR AND LTS MORAL REFLATIONS THROUGHE THE EXAMPLE OF THE COMPANIONS. Cihanşümul Akademi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 7 Sayı: 13, 160–177. https://doi.org/10.62356/cihansumul.1986478

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (45)

  1. Adanalı, A. H. (2017). “Kur’ân-ı Kerim’de Bilgi ve Epistemoloji”. İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi Dergisi (26/1).
  2. Ahmed, İ. H. (2024). el-Müsned. Müessetü’r-Risâle.
  3. Âlûsî, Ş. M. (1994). Rûhu’l-me‘ânî fî tefsîri’l-Kur’âni’l-‘azîm ve’s-seb‘il-mesânî. Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  4. Atar, M. S. (2006). “Kur’an’da Akıl Kavramı ve Ulû’l-Elbâb Üzerine Bir Değerlendirme”. Marife Dergisi (6/2.
  5. Atay, H. (1968). Kur’an’da Bilgi Teorisi. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 16(1-4), 155-176.
  6. Aytekin, A. (2019). “Hudeybiye Anlaşması’nın Stratejik Boyutları ve Barış Süreci”. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (21/39.
  7. Beğavî, H. İ. M. (1409). Me‘âlimü’t-Tenzîl. Dâru Taybe.
  8. Bıyık, H. İ. (2019). “Kur’an’da Görme Duyusu ve Basîret Kavramı”. Marife (19/1).
  9. Bilgili, Y. (2012). Kur’an’da Geçen Kalp Kavramının Anlaşılmasında İzole Sisteminin Önemi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. 20/220-248.
  10. Bolay, S. H. (1989). “Akıl”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. TDV Yayınları.
  11. Buhârî, M. İ. İ. (2009). el-Câmi‘u’s-Sahîh. Vezâretü’l-Evkâf.
  12. Çelebi, K. (trs.). Keşfu’z-zünûn ‘an esmâi’l- kütüb ve’l-fünûn. Dâru İhyâu’t-Türâsi’l-Arabiyye.
  13. Demirtaş, H. (2020). “Ulû’l-Elbâb Kavramının Kur’an’daki Kullanımı ve Tefsirlerdeki Anlam Açılımı”. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (19/1).
  14. Erdoğan, H. (2020). “Hz. Peygamber’in Hayatında Kadın Sahâbilerin Rolü ve Konumu”. Akademik Yorum (7/3).
  15. Esed, M. (1980). The Message of the Qur’an. Dar al-Andalus.
  16. Ezherî, M. İ. A. (2001). Tehzîbü’l-lûga. Dârü’l-Mısriyye.
  17. Fazlur, R. (2009). Major Themes of the Qur’an. University of Chicago Press.
  18. Gazzâlî, E. H. M. (trs.). İhyâü ‘ulûmi’d-dîn. Dârü’l-Marife.
  19. Güler, İ. (2017). “Kur’an’ın Anlaşılmasında Sahâbenin Rolü”. İlahiyat Tetkikleri Dergisi (48).
  20. Hâkim, M. N. 1990). el-Müstedrek ‘ale’s-sahihayn. Daru’l Kütübü’l-İlmiyye.
  21. Hamîd, A. (2020). “Qur’anic Epistemology and Social Transformation”. Islamic Ethics Review (5/2).
  22. Hanefî, H. (trs.). el-İslâmiyye ve’t-Tahsîl. Mektebetu’l-Anglo’l-Mısriyye.
  23. İbn Ebî Şeybe, B. E. B. (1989). el-Musannef fi’l-ehâdîs ve’l-âsâr. Dâru’t-Tâc.
  24. İbn Hişâm, C. A. (1995). es-Sîretü’n-nebeviyye. Dâru’l-Kitâbi’l-Arabiyyi.
  25. İbn Kayyım, C. (1991). İ‘lâmü’l-muvakkı‘în ‘an Rabbi’l-‘âlemîn. Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  26. İbn Manzûr, C. İ. M. (1993). Lisânü’l-‘Arab. Dâru’s-Sadr.
  27. İbrahim, M. K. (2021). “Vision and Insight in Islamic Philosophy”. Journal of Islamic Studies (32/1).
  28. İsfehânî, R. (1991). el-Müfredât fî garîbi’l-Kur’ân. Dâru’l-Kalem.
  29. İzutsu, T. (1975). Kur’an’da Allah ve İnsan. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları.
  30. Kurtubî, M. A. (2006). el-Câmi‘ li ahkâmi’l-Kur’ân. Müessetü’r-Risâle.
  31. Kuşeyrî, E. K. (trs.). er-Risâletü’l-kuşeyriyye. Dârü’l-Ma‘ârif.
  32. Kutluer, İ. (1998). “Hikmet”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. TDV Yayınları.
  33. Mevlânâ, C. R. (2000). Mesnevî. Şûle Yayınları.
  34. Müslim, İ. H. (1955). Câmi‘u’s-sahîh. Matba‘atu ‘İsâ el-Bâbi’l-Halebî ve Şurekâih.
  35. Râzî, F. M. (1999). Mefâtîhu’l-gayb. Dâru İhyâu’l-‘Arabî.
  36. Serkis, Y. İ. (1928). Mu‘cemü’l-matbû‘âti’l-‘Arabiyye ve’l-mu‘arrabe. Serkis Matbaası.
  37. Şen, Y. (2016). “Kritik-Analitik Düşünme ile Fıkıh İlişkisi”. Cumhuruiyet İlahiyat Dergisi (20/2).
  38. Şentürk, R. (2008). “Açık Medeniyet: İslam Medeniyeti Üzerine Düşünceler”. Timaş Yayınları.
  39. Tabâtabâî, M. H. (1997). el-Mizân fî tefsîri’l-Kur’ân. Müessetü’l-A‘lâ li’l-Matbûât.
  40. Taberî, M. İ. C. (2001). Câmi‘u’l-beyân ‘an te’vîli âyi’l-Kur’ân. Dâru’l-Hicr.
  41. Tirmizî, E. Î.M. (1996). es-Sünen. Dâru’l-Ğarbi’l-İslâmiyyî.
  42. Uludağ, S. “Firâset”. (1996). Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. TDV Yayınları.
  43. Yurdagür, M. (1992). “Basar”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. TDV Yayınları.
  44. Yusuf, M. M. (2022). “Companions of the Prophet as Epistemic Agents”. Al-Shajarah: Journal of the International Institute of Islamic Thought and Civilization (ISTAC) (27/2).
  45. Zemahşerî, Mahmûd İ. Ö. (1987). el-Keşşâf ‘an hakâiki gavâmizi’t-tenzîl ve ‘uyûni’l-ekâvîl fî vücûhi’t-te’vîl. Dâru’-r-Reyyân li’t-Terâsi.