AI Summary & Key Takeaways
AI InsightJEL Classification: M10, M19, L20
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract Purpose: This study develops a multilevel process theory explaining how historically encoded organizational imprints endure under conditions of change. While imprinting research has examined formation, fit, and transformation, the mechanisms underlying long-term durability remain under-specified. The paper introduces a coordination-based framework of conditional imprint endurance. Methodology/Approach: The study employs integrative theory building grounded in multilevel imprinting research, institutional theory, and recent work on sedimentation and strategic reprioritization. Through conceptual synthesis, it specifies synchronization, desynchronization, and realignment as core constructs. The framework is formalized through five propositions. Findings: Imprint durability depends on cross-level synchronization among interpretive, structural, and institutional carriers. Destabilization produces desynchronization, which amplifies susceptibility during sensitive periods. Endurance is achieved when realignment restores coordination; repeated successful realignment builds endurance capacity. Practical Implications: The framework clarifies how organizations can preserve historically grounded identities while adapting to environmental turbulence. It highlights the importance of coordinated recalibration rather than isolated structural change. Managers should focus on restoring cross-level alignment rather than pursuing symbolic or fragmented adjustments. Originality: The study advances imprinting theory by shifting the focus from formation and fit to conditional endurance. It distinguishes durability from performance and path-dependent lock-in. By specifying coordination as the structural mechanism of persistence, the paper introduces a new research agenda within imprinting scholarship. JEL Classification: M10, M19, L20
Özet
Özet Amaç: Bu çalışma, tarihsel olarak kodlanmış örgütsel izlerin değişim koşulları altında nasıl sürdürüldüğünü açıklayan çok düzeyli bir süreç teorisi geliştirmektedir. Örgütsel damgalama literatürü oluşum, uyum ve dönüşüm süreçlerini incelemiş olsa da uzun dönemli sürekliliğin mekanizmaları yeterince açıklanmamıştır. Bu makale, koşullu damgalama sürekliliğine dayalı bir eşgüdüm çerçevesi önermektedir. Yöntem: Çalışma, çok düzeyli damgalama literatürü, kurumsal teori ve yeniden önceliklendirme çalışmalarını bütünleştiren kavramsal bir teori geliştirme yaklaşımı kullanmaktadır. Senkronizasyon, desenkronizasyon ve yeniden hizalanma temel kavramlar olarak tanımlanmıştır. Çerçeve beş önerme ile formüle edilmiştir. Bulgular: İzlerin/ damgaların sürekliliği, yorumlayıcı, yapısal ve kurumsal taşıyıcılar arasındaki senkronizasyona bağlıdır. İstikrarsızlaşma desenkronizasyona yol açmakta ve hassas dönemlerde kırılganlığı artırmaktadır. Yeniden hizalanma eşgüdümü yeniden sağladığında süreklilik mümkün olmakta; tekrar eden başarılı hizalanmalar dayanıklılık kapasitesini güçlendirmektedir. Sonuç ve Öneriler: Çerçeve, örgütlerin tarihsel kimliklerini korurken çevresel türbülansa nasıl uyum sağlayabileceğini açıklamaktadır. İz sürekliliği için sembolik değişimden ziyade düzeyler arası eşgüdümün önemi vurgulanmaktadır. Yöneticiler dağınık müdahaleler yerine hizalanmış yeniden kalibrasyona odaklanmalıdır. Özgünlük: Bu çalışma, örgütsel damgalama literatüründe oluşum ve uyumdan sürekliliğe yönelen yeni bir teorik bakış açısı sunmaktadır. Sürekliliği performans ya da kilitlenme ile eşitlememektedir. Eşgüdümü yapısal bir mekanizma olarak tanımlayarak literatüre özgün bir katkı sağlamaktadır.