AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Our findings demonstrate that a history of multiple and severe DHRs is associated with higher anxiety levels and suggest that DPT has the potential to reduce anxiety, providing a basis for future large-scale studies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: Drug provocation testing (DPT) is the gold standard for the evaluation of drug hypersensitivity reactions (DHRs) and may provide psychological reassurance in addition to its diagnostic value. This study investigated the effect of DPT on anxiety levels and the factors associated with anxiety in patients with DHRs. Materials and Methods: Ninety-four patients diagnosed with immediate-type DHRs who attended the Division of Allergy and Immunology, Department of Internal Medicine, Ege University Faculty of Medicine, between May and December 2023 were enrolled. Sociodemographic characteristics, atopy, comorbidities, and drug allergy history were recorded using a questionnaire. Anaphylaxis severity was graded according to the Ring and Messmer (R&M) classification. DPT was performed at least four weeks after the index reaction. Anxiety was assessed using the Turkish version of the Beck Anxiety Inventory (BAI) at the initial outpatient visit (before DPT) and one week after DPT. DPT results, reactions during the procedure, and nocebo manifestations were recorded. Results: The mean age was 44.3±13 years, and 76.6% of the patients were female. Antibiotics (60.6%) and nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) (53.2%) were the most frequently implicated drug groups. Before DPT, 27.6% of patients had moderate-to-severe anxiety according to the BAI. Female patients had significantly higher pre-DPT BAI scores than males (15.3±9.1 vs. 8.0±7.8, p=0.048). Patients with a history of R&M grade 3–4 anaphylaxis had significantly higher scores than those with grade 1–2 reactions (19.5±15.7 vs. 9.7±10.8, p<0.05). Similarly, patients reporting reactions to four or more drugs had significantly higher anxiety scores than those reporting reactions to one to three drugs (19.1±16.3 vs. 11.2±13.6, p=0.03). After DPT, BAI scores decreased significantly in both females (p<0.01) and males (p=0.04), and the proportion of patients with moderate-to-severe anxiety declined from 27.6% to 9.5%. DPT was negative in 96.8% of patients, while nocebo effects occurred in 21.3%; pruritus was the most common manifestation, observed in 45% of affected patients. Conclusion: Our findings demonstrate that a history of multiple and severe DHRs is associated with higher anxiety levels and suggest that DPT has the potential to reduce anxiety, providing a basis for future large-scale studies.
Özet
Amaç: İlaç provokasyon testi (İPT), ilaç aşırı duyarlılığının (İADR) değerlendirilmesinde altın standart tanı yöntemi olup, tanısal değerinin yanı sıra psikolojik rahatlama sağlayabileceği düşünülmekte; bu çalışmada İPT'nin hastaların anksiyete düzeyleri üzerindeki etkisi ve bu etkiyi belirleyen faktörler araştırılmıştır. Gereç ve Yöntemler: Mayıs-Aralık 2023 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı, Alerji ve İmmünoloji Bilim Dalı'na başvuran ve immediate tip İADR tanısı konulan 94 hasta çalışmaya alındı. Sosyodemografik özellikler, atopi öyküsü, eşlik eden hastalıklar ve ilaç alerjisi bilgileri bir anket kullanılarak kaydedildi. Anafilaksi şiddeti Ring ve Messmer (R&M) sınıflamasıyla derecelendirildi. İPT, reaksiyondan en az dört hafta sonra uygulandı. Anksiyete düzeyi, Beck Anksiyete Envanteri'nin (BAE) Türkçe sürümü ile ilk poliklinik vizitinde (İPT öncesi) ve testten bir hafta sonra (İPT sonrası) ölçüldü. Test sonuçları, prosedür sırasındaki reaksiyonlar ve nosebo bulguları kayıt altına alındı. Bulgular: Olguların ortalama yaşı 44,3±13 yıl olup %76,6'sı kadındı. En sık suçlanan ilaç grupları antibiyotikler (%60,6) ve nonsteroid antiinflamatuvar ilaçlar (NSAİİ) (%53,2) idi. İPT öncesi BAE skorlamasına göre olguların %27,6'sında orta-şiddetli düzeyde anksiyete saptandı. Kadın hastaların İPT öncesi BAE skorları, erkeklere kıyasla anlamlı şekilde yüksek bulundu (15,3±9,1 vs. 8±7,8; p=0,048). R&M sınıflamasında evre 3-4 anafilaksi öyküsü olanların skorları, evre 1-2 grubuna göre belirgin yüksekti (19,5±15,7 vs. 9,7±10,8; p<0,05). Benzer biçimde, dört veya daha fazla ilaca reaksiyon tarifleyen olguların skorları, 1-3 reaksiyon bildirenlere göre anlamlı düzeyde yüksek saptandı (19,1±16,3 vs. 11,2±13,6; p=0,03). İPT sonrasında BAE skorlarında her iki cinsiyette anlamlı azalma izlendi (kadın p<0,01; erkek p=0,04); orta-şiddetli anksiyete oranı %27,6'dan %9,5'e geriledi. İPT, olguların %96,8'inde negatif sonuçlandı, %21,3'ünde nosebo etkisi gelişti. Nosebo bulguları içinde en sık görülen semptom, ilgili olguların %45'inde saptanan kaşıntıydı. Tartışma ve Sonuç: Çalışmamız, çoklu ve şiddetli İADR öyküsünün daha yüksek anksiyete ile ilişkili olduğunu, İPT’nin ise anksiyeteyi azaltma potansiyeli taşıdığını ve bu bulguların ileri çalışmalara temel oluşturabileceğini göstermiştir.