AI Summary & Key Takeaways
AI InsightA policy designed to encourage fertility may, through its institutional architecture, work to suppress it.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article offers an ex-ante evaluation of Türkiye's 2026 parental leave reform (Law No. 7578) against structural fertility constraints and comparative evidence. The reform extended paid maternity leave from 16 to 24 weeks and paternity leave from 5 to 10 days; of the 61 added days, 56 accrue to mothers, leaving mother-to-father ratio to 17:1. Drawing on McDonald's (2000, 2006, 2013) institutional incoherence framework and Voydanoff's (2004, 2005) demands-resources model, the article argues the reform may deepen rather than alleviate these constraints through three mechanisms: accumulating care demand without matching resources, an employability paradox by which family policy renders women less employable, and normative codification of incoherence through the leave ratio. It develops the concept of second-order incoherence, where a state answers incoherence with instruments from the same order that produced it, so institutional lag is no longer transitional. Comparative evidence suggests this condition is neither necessary nor permanent: Hungary shows fiscal scale cannot escape it, while Spain and Germany show a different policy repertoire can. Türkiye's pronatalist goals require women's continued employment, yet the reform leaves the incompatibility between employment and motherhood intact. A policy designed to encourage fertility may, through its institutional architecture, work to suppress it.
Özet
Bu makale, Mayıs 2026'da yürürlüğe giren 7578 sayılı Kanun ile gerçekleştirilen ebeveyn izni reformunu, ülkenin yapısal doğurganlık kısıtları ve karşılaştırmalı kanıtlar çerçevesinde uygulama öncesi bir değerlendirmeye tabi tutmaktadır. Reform, ücretli analık iznini 16 haftadan 24 haftaya, babalık iznini 5 günden 10 güne çıkarmış; eklenen 61 günün 56'sını anneye tahsis ederek anne-baba izin oranını 17:1 düzeyinde bırakmıştır. Makale, McDonald'ın (2000, 2006, 2013) kurumsal tutarsızlık çerçevesi ile Voydanoff'un (2004, 2005) talepler-kaynaklar modelini uygulayarak reformun ele aldığı kısıtları hafifletmek yerine derinleştirebileceğini üç mekanizma üzerinden ileri sürmektedir: kaynak sağlanmaksızın bakım talebinin birikmesi, aileye yönelik politikanın kadınları istihdam edilebilirlik bakımından dezavantajlı kılabilmesi ve izin oranı aracılığıyla tutarsızlığın normatif olarak yasalaştırılması. Makale ayrıca ikinci düzey tutarsızlık kavramını geliştirmektedir: devletin kurumsal tutarsızlığa, onu üreten normatif düzenden devşirdiği araçlarla karşılık verdiği ve kurumsal gecikmenin düzeltilmeyi bekleyen geçici bir aşama olmaktan çıktığı koşul. Karşılaştırmalı kanıtlar bu koşulun ne zorunlu ne de kalıcı olduğuna işaret etmektedir: Macaristan mali ölçeğin koşuldan çıkış sağlamadığını, İspanya ve Almanya ise farklı bir politika repertuarının bunu sağlayabileceğini göstermektedir. Türkiye'nin pronatalist hedefleri kadınların istihdamda kalmasını gerektirmekte, ancak reform istihdam ile annelik arasındaki bağdaşmazlığı olduğu gibi bırakmaktadır. Doğurganlığı teşvik etmek üzere tasarlanan bir politika, kurumsal mimarisi aracılığıyla onu baskılama yönünde işleyebilir.