AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe analysis also reveals the ideological discourse produced in contemporary Japanese literature that delegitimizes returnees in the eyes of readers.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines the literary representation of Siberian internees in the context of hikiage from the former colonies to Japan, after World War II, through Sakuraba Kazuki’s novel Red Girls: The Legend Of The Akakuchibas (2006). The aim of the study is to reveal why Japanese internees of Siberia failed to gain lasting social acceptance in occupied postwar Japan, and the discursive strategies employed in the novel to construct this lack of acceptance.Using Petersen’s Theory of Migration and a postcolonial theoretical framework, the article connects identity debates on the naichi/gaichi distinction, place-displacement, and masculinity-family-shame axes to migration literature. Through a close reading based on critical discourse analysis, the work’s representation of Siberian internees, constructed around the “man-woman” figuration, is analyzed. The family is revealed as an ideological unit symbolizing society, while repatriation is a legally completed but sociologically suspended process. The findings demonstrate that repatriation from Siberia was represented not only as the subjects of a population movement but also as objects of a social control mechanism operating through shame, exclusion, and suicide in postwar Japan. The analysis also reveals the ideological discourse produced in contemporary Japanese literature that delegitimizes returnees in the eyes of readers.
Özet
Bu makale, II. Dünya Savaşı sonrasında Japon İmparatorluğu’nun eski sömürgelerinden Ana kara Japonya’ya doğru gerçekleşen postkolonyal geri göçler (hikiage) bağlamında, Sibirya tutsaklarının edebî temsilini Sakuraba Kazuki’nin Kırmızıgiller Efsanesi (Akakuchibake no Densetsu) (2006) romanı üzerinden incelemektedir. Çalışmanın amacı, Sibirya’dan dönen Japon savaş esirlerinin imparatorluk sonrası ve Amerikan işgali altındaki Japonya’da neden kalıcı bir toplumsal kabul göremediğini ve uygulanan dışlamanın romanda hangi söylemsel stratejilerle kurgulandığını ortaya koymaktır. Makale, Petersen’in Beş Göç Tipi Kuramı ile postkolonyal kuramsal çerçeveyi birlikte kullanarak naichi/gaichi ayrımı, yer-yerinden edilme ve erkeklik-aile-utanç eksenlerindeki kimlik tartışmalarını göç literatürüyle ilişkilendirmektedir. Eleştirel söylem çözümlemesine dayalı yakın okuma yoluyla, eserde Sibirya tutsaklarının “kadın-erkek” figürü etrafında inşa edilen temsili çözümlenmiştir. Ailenin toplumu sembolize eden bir ideolojik birim, geri göçün ise hukuken tamamlanmış fakat sosyolojik olarak askıda kalmış bir süreç olduğu ortaya çıkarılmıştır. Bulgular, Sibirya’dan geri göç edenlerin, yalnızca bir nüfus hareketinin öznesi değil, savaş sonrası Japonya’da utanç, dışlama ve intihar üzerinden işleyen bir toplumsal kontrol mekanizmasının nesneleri olarak temsil edildiğini göstermektedir. Çözümleme sonucunda günümüz Japon edebiyatında, geri göç edenleri okuyucu nezdinden gayri meşrulaştıran ideolojik söylem üretimi de ortaya çıkarılmıştır.