AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study argues that floods bring together, within a single structure, narrator–audience interaction characteristic of oral storytelling, the recordable and retrievable nature of written texts, the audiovisual affordances of multimedia, and the interactive capacity of digital networks
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Storytelling, one of the oldest cultural practices in human history, has persisted by adapting to oral, written, and electronic modes of communication, while the widespread integration of digital technologies into everyday life has enabled it to assume new forms on social media platforms. One of the most remarkable examples of this transformation is the flood format that has become widespread on X (formerly Twitter). Created through a sequence of interconnected posts that overcome the platform’s character limit, floods convey a wide range of subjects, particularly horror, personal experience, humor, and political content, within a fragmented narrative structure. Users’ participation through comments, quote posts, and reposts enables floods to evolve beyond fixed texts into continually expanding and transforming narratives. This study examines the folkloric characteristics of X floods through representative examples, discusses their position within the framework of digital folklore, and addresses whether floods can be regarded as a new narrative form. The research was conducted using a qualitative netnographic approach. Publicly accessible floods, together with related dictionary entries, news reports, and curated collections, constituted the primary data corpus without any intervention by the researcher. Using purposive sampling, four categories of floods, horror/paranormal, experience-based, political/social, and humorous, were selected and analyzed in terms of anonymity, collective production, variation, re-narration, and digital circulation. The findings demonstrate that anonymity in floods does not take a single form, it may exist from the outset when a narrative is posted by an anonymous or pseudonymous account, or emerge during circulation as the narrative becomes detached from an identifiable producer. Collective production emerged as the most distinctive folkloric characteristic across all examples, as the boundary between narrator and audience became increasingly blurred, allowing every participant to assume the role of a potential narrator. Unlike traditional narratives, variation occurs through screenshots, quoted reposts, rewritten versions, recirculation in new contexts, and parody, becoming particularly evident in political and humorous floods through context-dependent reinterpretation. Digital circulation distinguishes floods most clearly from traditional narratives by enabling rapid and extensive dissemination while simultaneously rendering them ephemeral; only a limited number achieve relative permanence through archival collections and secondary platforms. Regarding content, horror floods function as digital counterparts of urban legends, constructing credibility through claims of authenticity and first-person testimony. Experience-based floods transform individual experiences into spaces of collective memory. Political floods continually acquire new meanings depending on changing sociopolitical contexts and readers’ interpretive positions, whereas humorous floods create a space for collective performance in which the flood format itself frequently becomes an object of humor and self-reflexive criticism. The study argues that floods bring together, within a single structure, narrator–audience interaction characteristic of oral storytelling, the recordable and retrievable nature of written texts, the audiovisual affordances of multimedia, and the interactive capacity of digital networks
Özet
Anlatma eylemi, insanlık tarihinin en köklü kültürel pratiklerinden biri olarak sözlü, yazılı ve elektronik iletişim ortamlarına uyum sağlayarak varlığını sürdürmüş; dijital teknolojilerin gündelik hayata yerleşmesiyle birlikte sosyal medya platformlarında yeni biçimler kazanmıştır. Bu dönüşümün en dikkat çekici örneklerinden biri, X (eski adıyla Twitter) platformunda yaygınlaşan flood adlı formattır. Karakter sınırına takılan kullanıcıların birbirine bağlı tweetler aracılığıyla kurduğu bu ardışık anlatılar; korku, kişisel deneyim, mizah ve politik içerikler başta olmak üzere farklı konuları parçalı bir yapı içinde aktarmaktadır. Kullanıcıların yorum, alıntılama ve yeniden paylaşım yoluyla anlatıya müdahil olması, floodların sabit bir metin niteliğinden uzaklaşıp sürekli genişleyen ve dönüşen anlatılar hâline gelmesini sağlamaktadır. Bu çalışma, floodların folklorik özelliklerini örnekler üzerinden çözümleyerek bu anlatıların dijital folklor bağlamındaki konumunu tartışmayı ve yeni bir anlatı biçimi olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği sorusunu yanıtlamayı amaçlamaktadır. Araştırma, nitel araştırma deseni içerisinde netnografik yaklaşımla yürütülmüştür. Araştırmacının herhangi bir müdahalesi olmaksızın kamuya açık biçimde üretilen ve dolaşıma sokulan flood örnekleri, bunlara ilişkin sözlük girdileri, haber içerikleri ve derleme listeleri veri kaynağı olarak kullanılmıştır. Amaçlı örnekleme yoluyla korku/ paranormal, deneyim aktarımına dayalı, politik/ toplumsal ve mizahi içerikli olmak üzere dört flood türü seçilmiş; bu anlatılar anonimlik, kolektif üretim, varyantlaşma, yeniden anlatım ve dijital dolaşım ölçütleri bakımından değerlendirilmiştir. Bulgular, floodlarda anonimliğin tek biçimli olmadığını; anonim veya takma adlı bir hesap söz konusu olduğunda başlangıçtan itibaren, anlatının kimliği bilinen üreticisinden kopması hâlinde ise dolaşım sürecinde ortaya çıkabildiğini göstermektedir. Kolektif üretim, çalışma kapsamında incelenen tüm örneklerde anlatının en güçlü folklorik özelliği olarak belirmiş; anlatıcı-dinleyici sınırının belirsizleştiği, her katılımcının potansiyel bir anlatıcıya dönüştüğü gözlemlenmiştir. Varyantlaşma, geleneksel anlatılardan farklı olarak ekran görüntüsü, alıntılı yeniden yazım, farklı bağlamlarda yeniden dolaşıma sokma ve parodi yoluyla işlemekte; özellikle politik ve mizahi türlerde bağlama bağlı yeniden yorumlanmayla belirginleşmektedir. Dijital dolaşım ise floodları geleneksel anlatılardan en keskin biçimde ayıran unsur olarak, hızlı ve geniş çaplı yayılımın yanında kısa ömürlülüğü de beraberinde getirmekte; yalnızca belirli bir kısmı derleme listeleri ve ikincil mecralar aracılığıyla arşivlenerek görece kalıcılık kazanmaktadır. İçerik türleri bakımından korku floodları şehir efsanelerinin dijital karşılığı gibi işlemekte, gerçeklik iddiası ve birinci şahıs tanıklığıyla inandırıcılık kurmaktadır. Deneyim floodları bireysel anlatıyı kolektif bir hafıza alanına dönüştürmekte; politik floodlar güncel bağlama ve okurun konumuna göre sürekli yeniden anlamlanmaktadır. Mizahi floodlar ise kolektif bir performans mekânı oluşturarak, kimi zaman kendi formatını da mizahın ve özeleştirinin konusu hâline getirmektedir. Çalışma, floodların, sözlü anlatıdaki anlatıcı-dinleyici etkileşimini, yazılı metnin kaydedilebilir ve yeniden erişilebilir yapısını, çoklu ortamın görsel-işitsel olanaklarını ve dijital ağların etkileşim kapasitesini aynı yapı içinde bir araya getirdiğini ileri sürmektedir