AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, integrating biosafety education with simulation-based training, virtual reality applications, and scenario-based learning approaches will not only strengthen institutional risk management capacity but also contribute to the long-term protection of global public health.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Institutions providing health education are environments characterized by a high density of biological risks due to the nature of practical training processes and clinical rotations. In this review study, the biological hazards encountered by students and staff in disciplines such as medicine, dentistry, nursing, and midwifery, as well as the decisive role of institutional strategies in managing these risks, were systematically evaluated in light of the existing literature. Current evidence indicates that although health students generally possess relatively high levels of theoretical knowledge, they demonstrate deficiencies in adherence to personal protective equipment (PPE) use and in reporting occupational exposures during clinical practice. In particular, the management of discipline-specific risks—such as aerosol exposure, sharps injuries, and contact with blood and body fluids—cannot rely solely on individual precautions; rather, it necessitates the establishment of a structured, non-punitive safety culture at the institutional level to ensure a sustainable biosafety framework. Scale-based studies assessing biosafety awareness among educational personnel further demonstrate that the knowledge, attitudes, and practices of technical and academic staff play a critical role in maintaining institutional safety. In conclusion, integrating biosafety education with simulation-based training, virtual reality applications, and scenario-based learning approaches will not only strengthen institutional risk management capacity but also contribute to the long-term protection of global public health.
Özet
Sağlık eğitimi sunan kurumlar, uygulamalı öğretim süreçleri ve klinik rotasyonlar nedeniyle biyolojik risklerin yoğun olarak bulunduğu ortamlardır. Bu derleme çalışmada; tıp, diş hekimliği, hemşirelik ve ebelik gibi disiplinlerde öğrenim gören öğrenciler ile görev yapan personelin maruz kaldığı biyolojik tehlikeler ve bu risklerin yönetiminde kurumsal stratejilerin belirleyici rolü literatür verileri doğrultusunda sistematik biçimde değerlendirilmiştir. Mevcut bulgular, sağlık öğrencilerinin teorik bilgi düzeylerinin görece yüksek olmasına karşın, klinik uygulama sürecinde kişisel koruyucu ekipman kullanımına uyum ve mesleki maruziyet sonrası kaza bildirimi konularında yetersizlikler bulunduğunu ortaya koymaktadır. Özellikle aerosol maruziyeti, kesici-delici alet yaralanmaları ve kan ve vücut sıvılarıyla temas gibi branşa özgü risklerin yönetiminde yalnızca bireysel önlemlerin yeterli olmadığı; sürdürülebilir bir biyogüvenlik yaklaşımı için kurum düzeyinde yapılandırılmış, “suçlayıcı olmayan” bir güvenlik kültürünün tesis edilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Eğitim personelinin biyogüvenlik farkındalığını değerlendiren ölçek temelli çalışmalar, teknik ve akademik kadronun bilgi, tutum ve uygulama düzeylerinin kurumsal güvenliğin sürekliliğinde kritik öneme sahip olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak, biyogüvenlik eğitimlerinin simülasyon temelli öğretim, sanal gerçeklik uygulamaları ve senaryo tabanlı öğrenme yöntemleriyle desteklenmesi; hem kurum içi risk yönetim kapasitesini güçlendirecek hem de uzun vadede küresel halk sağlığının korunmasına katkı sağlayacaktır.