AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAs a general result of the study, it has been revealed that the restoration and revival of religious structures in Cyprus can have both converging and divisive effects depending on the course of relations between the two communities, but in any case, it is a powerful social mechanism that reshapes the public visibility of religion.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The political and military developments in Cyprus in 1974 radically transformed the demographic and spatial structure of the island. The island was effectively divided into two, with the Turks settling in the north and the Greeks settling in the south. With the opening of the border gates in 2003, both communities had the opportunity to revisit their old living spaces, the graves of their relatives and religious places from which they had been away for a long time. In addition, these visits caused situations with a high emotional dimension. The mosques or churches without congregations remaining in the “Other Cyprus” had to get used to time and loneliness for thirty years. Temples, cemeteries and other places seen as symbols of the other have been destroyed knowingly or unknowingly. Faced with the apparent situation, some official institutions took action and serious renovation and revival works began on the island since 2003. Through the Bi-Communal Cultural Heritage Technical Committee established in 2008, the work has gained a more institutional and common structure. The aim of this article is to analyze how the construction, revival and renovation processes of religious buildings in Northern Cyprus affect the spatial visibility of religion in the public space, social memory and relations between the two communities. In line with this purpose, the study aims to address the relationship between spatial transformation and socio-cultural transformation from a holistic perspective. The importance of the study emerges in the context that temples play an important role in the construction of collective memory and identity, beyond being just places of worship, and the interventions have socio-cultural consequences beyond physical repair. In this regard, the study makes an original contribution by revealing how the relationship between space, memory and identity is re-established. When the relevant studies on the subject are examined, it is seen that there are few studies on the restoration, revival and public visibility of religious buildings in TRNC. Existing studies are generally on cultural heritage management or political history. However, the transformation of temples has not been adequately examined in terms of their effects on social memory, identity and religious practices. This study aims to offer a new perspective to the literature by analyzing the socio-cultural consequences of these renovation processes through comparative examples. In this context, the main question of the research is: “How do the construction, revival and reuse processes of religious buildings in Northern Cyprus shape the visibility of religion and social relations in the public sphere?” The cases discussed in this context show that the renovations produced multifaceted transformation processes not only at the physical but also at the historical, social and political levels. In cases where tolerance and tolerance increase between religious groups, the revival of temples creates a rapprochement effect, while in cases where conflicting attitudes prevail, these works increase tension. In some applications, it has been observed that non-worship reuse contributes to the space's separation from the religious context and a transformation towards secularization. So far, hundreds of historical sites have been restored in two regions of the island. The places examined in this article are the mosques active in Southern Cyprus, the churches active in Northern Cyprus, Hala Sultan Lodge, St. Mamas Church, Apostolos Andreas Monastery, Nicosia Armenian Church, Denya Mosque, Köprülü Hacı İbrahim Mosque, Zuhuri Baba Lodge, Mevlevi Lodge, Islamic Theological School and the churches that remain idle in TRNC are unused due to lack of congregation after renovation. As a general result of the study, it has been revealed that the restoration and revival of religious structures in Cyprus can have both converging and divisive effects depending on the course of relations between the two communities, but in any case, it is a powerful social mechanism that reshapes the public visibility of religion.
Özet
1974 yılında Kıbrıs’ta yaşanan siyasi ve askerî gelişmeler adanın demografik ve mekânsal yapısını köklü biçimde dönüştürmüştür. Türklerin kuzeye, Rumların güneye yerleşmesiyle ada fiilen ikiye ayrılmıştır. 2003 yılında sınır kapılarının açılmasıyla birlikte her iki toplum, uzun süre uzak kaldığı eski yaşam alanlarını, yakınlarının mezarlarını ve dini mekânlarını yeniden ziyaret etme imkânı bulmuştur. Ayrıca bu ziyaretler duygusal boyutu yüksek durumların yaşanmasına sebep olmuştur. “Öteki Kıbrıs”ta kalan cemaatsiz camiler veya kiliseler otuz yıl boyunca zamana ve kimsesizliğe alışmak zorunda kalmıştır. Ötekinin sembolü olarak görülen mabetler, mezarlıklar ve diğer mekânlar bilerek ya da bilmeyerek tahrip edilmiştir. Görünen tablo karşısında bazı resmî kurumlar harekete geçmiş ve adada 2003 yılından itibaren ciddi bir şekilde tadilat ve ihya çalışmaları başlamıştır. 2008’de kurulan İki Toplumlu Kültürel Miras Teknik Komitesi aracılığıyla çalışmalar daha kurumsal ve ortak bir yapıya kavuşmuştur. Bu makalenin amacı, Kuzey Kıbrıs’ta dini yapıların inşa, ihya ve tadilat süreçlerinin dinin kamusal alandaki mekânsal görünürlüğünü, toplumsal hafızayı ve iki toplum arasındaki ilişkileri nasıl etkilediğini analiz etmektir. Bu amaç doğrultusunda çalışma, mekânsal dönüşüm ile sosyo-kültürel dönüşüm arasındaki ilişkiyi bütüncül bir bakışla ele almayı hedeflemektedir. Çalışmanın önemi, mabetlerin yalnızca ibadet mekânı olmanın ötesinde kolektif hafıza ve kimlik inşasında önemli rol oynaması ve yapılan müdahalelerin fiziksel onarımın ötesinde sosyo-kültürel sonuçlar doğurması bağlamında ortaya çıkmaktadır. Bu doğrultuda çalışma, mekân, hafıza ve kimlik ilişkisinin nasıl yeniden kurulduğunu ortaya koyarak özgün bir katkı sunmaktadır. Konuyla alakalı çalışmalar incelendiğinde, KKTC’de dini yapıların restorasyonu, yeniden ihyası ve kamusal görünürlüğüne ilişkin araştırmaların az sayıda olduğu görülmektedir. Mevcut çalışmalar genellikle kültürel miras yönetimi veya siyasi tarih üzerinedir. Buna karşın, toplumsal hafıza, kimlik ve dini pratikler üzerindeki etkileri bağlamında mabetlerin dönüşümü yeterince incelenmemiştir. Bu çalışma, söz konusu tadilat süreçlerinin sosyo-kültürel sonuçlarını karşılaştırmalı örnekler üzerinden analiz ederek literatüre anlamlı bir katkı sunmayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda araştırmanın temel sorusu şudur: “Kuzey Kıbrıs’ta dini yapıların inşa, ihya ve yeniden kullanım süreçleri, kamusal alanda dinin görünürlüğünü ve toplumsal ilişkileri nasıl şekillendirmektedir?” Bu çerçevede ele alınan vakalar, yapılan tadilatların yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda tarihsel, toplumsal ve siyasal düzeylerde çok yönlü dönüşüm süreçleri ürettiğini göstermektedir. Dinî gruplar arasında hoşgörü ve tahammülün arttığı durumlarda mabetlerin ihya çalışmaları yakınlaştırıcı bir etki yaratırken çatışmacı tutumların hâkim olduğu durumlarda ise bu çalışmalar gerginliği artırmaktadır. Bazı uygulamalarda ise ibadet dışı yeniden kullanımın, mekânın dini bağlamdan uzaklaşmasına ve sekülerleşme yönünde bir dönüşüme katkı sağladığı gözlemlenmiştir. Şimdiye kadar adanın iki bölgesinde yüzlerce tarihi mekân restore edilmiştir. Bu makalede incelenen mekânlar ise Güney Kıbrıs’ta faal olan camiler, Kuzey Kıbrıs’ta faal olan kiliseler, Hala Sultan Tekkesi, St. Mamas Kilisesi, Apostolos Andreas Manastırı, Lefkoşa Ermeni Kilisesi, Denya Cami, Köprülü Hacı İbrahim Cami, Zuhuri Baba Tekkesi, Mevlevi Tekkesi, İslam İlahiyat Okulu ve tadilat sonrası cemaati olmadığından dolayı kullanılmayan KKTC’de atıl kalan kiliselerdir. Çalışmanın genel sonucu olarak, Kıbrıs’taki dinî yapıların restorasyonu ve yeniden ihyasının, iki toplum arasındaki ilişkilerin seyrine bağlı olarak hem yakınlaştırıcı hem de ayrıştırıcı etkilere sahip olabileceği görülmektedir. Ancak her durumda dinin kamusal görünürlüğünü yeniden şekillendiren güçlü bir toplumsal mekanizma olduğu ortaya konmuştur.