AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, Zeineddine argues that the practice of veiling can change, viewing it as a “style of clothing” whose boundaries can be adjusted and modified according to time and circumstances.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The late nineteenth and early twentieth centuries witnessed significant changes in the Arab-Islamic world in terms of modernization and colonial experiences. During this period, various issues concerning women, including their social status, right to education, freedom, public visibility, and veiling, sparked debates among intellectual circles and religious authorities. Among the issues related to women, the veiling of Muslim women became a significant topic of discussion and was considered an important reflection of the demanded change and transformation regarding Muslim women. In this context, Nazira Zeineddine (d. 1976) stands out with her work, es-Sufūr wa’l-Hijāb (1928). In this work, she reinterpreted the form of veiling for women, stating that she centered it on the Quran. Her approach reflects a modernist-feminist reading of the relevant verses. While es-Sufūr wa’l-Hijāb was praised by many intellectuals, it also drew criticism from conservative scholars, becoming a kind of social issue. The polemics it engaged in with conservative scholars are important for understanding the debate surrounding the veil (hijab) of that era. In this context, Mustafa al-Ghalâyînî (d. 1944), in his work Nazarāt fī Kitāb es-Sufūr wa’l-Hijāb, expressed his reaction to Zeineddine’s work. In this study, Ghalâyînî criticized Zeynüddin’s approach to Quranic verses, accusing him of deviating from the classical tafsir tradition and pushing religious boundaries. Ghalâyînî’s reaction is not only an individual critique but also an important point of reference for understanding how Zeineddine’s work was received and identifying the reactions of conservative scholars. This study examines the polemic that arose between Zeineddine and Ghalâyînî regarding their approaches to the verses on veiling within the social and intellectual context of their time. The study aims to reveal how Zeineddine interpreted verses al-Aḥzāb 33/59 and al-Nūr 24/31 concerning veiling, how she reconstructed the practice of veiling, and Mustafa al-Ghalâyînî’s reaction to this reconstruction and Zeineddine’s approach to the Quran. The study adopts a descriptive, interpretive, and comparative method in analyzing Zeineddine’s interpretations of veiling and al-Ghalâyînî’s opposing views. In conclusion, Zeineddine argues that the practice of veiling can change, viewing it as a “style of clothing” whose boundaries can be adjusted and modified according to time and circumstances. With this interpretation, Zeineddine, rather than showing the “true” place of women in Islam/the Quran or revealing the “true natüre” of hijab, positions Eastern women within the Western value system through the style of dress she proposes. Ghalâyînî, on the other hand, while drawing attention to the methodological errors in Zeineddine’s work, focuses on closing the door to social order and discord. For Zeineddine, hijab is interpreted as a style of dress whose boundaries can be stretched according to time and circumstances, while for Ghalâyînî, it is a commandment whose boundaries cannot be stretched due to its emphasis on moral and social order. In the final analysis, it is anticipated that this study will contribute to understanding the attempts at “reinterpreting” the Quran, the reactions to these attempts, and the different interpretations of the verses on hijab within the framework of the hijab polemic of the relevant period.
Özet
19. asır sonları ve 20. asır başlarında Arap-İslam dünyasında modernleşme ve sömürgecilik deneyimleri açısından önemli değişimler gerçekleşmiştir. Bu dönemde kadının toplumsal konumu, eğitim hakkı, özgürlüğü, kamusal görünürlüğü ve tesettürü gibi pek çok konu entelektüel çevrelerde ve dinî otoriteler arasında tartışmalara yol açmıştır. Kadın ile ilgili meseleler içinde Müslüman kadının tesettürü, gündemi meşgul eden önemli olgulardan biri olmuş ve Müslüman kadın konusunda talep edilen değişim ve dönüşümün önemli bir yansıması olarak ele alınmıştır. Bu bağlamda Nazire Zeynüddin (1908-1977) kaleme aldığı es-Sufûr ve’l-hicâb (1928) adlı eseriyle dikkat çekmektedir. O bu eserinde Kur’an’ı merkeze aldığını söyleyerek kadınların tesettür biçimini yeniden yorumlamıştır. Onun yaklaşım biçimi, ilgili ayetlerin modernist-feminist bir okumasını yansıtmaktadır. es-Sufûr ve’l-hicâb, bir taraftan pek çok entellektüel tarafından övgüyle karşılanırken diğer taraftan muhafazakar ulemanın tepkisini çekerek eleştiri konusu olmuş ve adeta toplumsal bir mesele haline gelmiştir. Onun muhafazakâr ulema ile yaşadığı polemikler dönemin tesettür tartışmasını anlamak açısından önem taşımaktadır. Bu bağlamda Mustafa el-Galâyînî (ö. 1944) kaleme aldığı Nazarât fî Kitâb es-Sufûr ve’l-hicâb adlı eseri ile Zeynüddin’in eserine tepkisini ortaya koymuştur. Galâyînî, bu çalışmasında Zeynüddin’in Kur’an ayetlerine yaklaşımını eleştirmiş; onu klasik tefsir geleneğinden sapmak ve dinî sınırları zorlamakla itham etmiştir. Galâyînî’nin tepkisi, yalnızca bireysel bir eleştiri olarak değil, aynı zamanda Zeynüddin’in eserinin nasıl karşılandığını anlamak ve muhafazakâr ulemanın tepkilerini tespit etmek açısından önemli bir referans noktasıdır. Bu çalışmada dönemin sosyal ve entelektüel bağlamında Zeynüddin ve Galâyînî’nin örtünme ayetlerine yaklaşımları çerçevesinde ortaya çıkan polemik ele alınmıştır. Çalışmanın amacı Zeynüddin’in tesettür hakkında Ahzâb Sûresi 59. ayet ve Nûr Sûresi 31. ayeti nasıl yorumladığını ve tesettür pratiğini nasıl yeniden inşa ettiğini, bu yeni inşa biçimine ve Zeynüddin’in Kur’an’a yaklaşımına Galâyînî’nin tepkisini ortaya koymaktır. Çalışmada, Zeynüddin’in tesettür yorumlarını ve Galâyînî’nin karşıt görüşlerini analiz ederken tasvir edici, yorumlayıcı ve karşılaştırmalı bir yöntem benimsenmiştir. Sonuç olarak Zeynüddin, tesettür pratiğinin değişebileceğini savunarak tesettürü, zamana ve şartlara göre değişebilen ve sınırları esnetilebilen bir “giyim tarzı” olarak değerlendirmiştir. Bu yorumuyla Zeynüddin, kadının İslam’daki/Kur’an’daki “gerçek” yerini göstermek veya tesettürün “gerçek mahiyetini ortaya koymak”tan öte önerdiği giyinme biçimiyle doğulu kadını Batılı değerler sistemi içinde bir yerde konumlandırmış olmaktadır. Galâyînî ise Zeynüddin’in eserindeki metodolojik hatalara dikkat çekerken onun yorumları toplumsal düzen ve fitne kapısını kapatmak merkezinde şekillenmiştir. Zeynüddin için zamana ve şartlara göre sınırları esnetilebilecek bir giyim tarzı olarak yorumlanan tesettür, Galâyînî için ahlâkî ve toplumsal düzen vurgularıyla sınırları esnetilmesine izin verilmeyen bir emirdir. Son tahlilde çalışmanın ilgili dönemin tesettür polemiği çerçevesinde, Kur’an’ın “yeniden” yorumlanma girişimlerini, buna karşı gelişen tepkileri ve tesettür ayetlerine getirilen farklı yorumları anlamaya katkı sağlayacağı ön görülmektedir.