AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, the study contends that British rule in India was a post-colonial model of sovereignty established through mechanisms of consent, surveillance, and legal normalization, reaching its breaking point with the Great Resistance of 1857.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study analyzes the construction of British dominance in the Indian subcontinent between 1757 and 1857, moving beyond a focus on military conquest to examine a complex architecture of indirect power that permeated the realms of law, administration, economy, and knowledge production. By centering on the institutional specificity of the British East India Company (EIC), the article provides a holistic analysis of the building of British hegemony through six core policies: the Subsidiary Alliance System, Political Residency, Permanent Settlement, the Doctrine of Lapse, the Divide and Rule strategy, and the Paramountcy Principle. Seeking to transcend the fragmented approach prevalent in current literature, this study argues that these policies constituted a mutually reinforcing "ecosystem of sovereignty." The analysis synthesizes the historical material with the theoretical frameworks of Edward Said, Gayatri Chakravorty Spivak, Homi Bhabha, and Frantz Fanon. The original contribution of this work lies in its classification of colonial interventions into three distinct types of epistemic violence—taxonomic, juridical, and structural—based on the specific knowledge regimes they targeted. The article demonstrates that while the Subsidiary Alliance and Residency systems liquidated the political subjectivity of local elites, the Permanent Settlement transformed the social fabric by altering the ontological definition of property, and the Divide and Rule strategy constructed a colonial "politics of difference" by freezing fluid identities. Ultimately, the study contends that British rule in India was a post-colonial model of sovereignty established through mechanisms of consent, surveillance, and legal normalization, reaching its breaking point with the Great Resistance of 1857.
Özet
Bu çalışma, 1757–1857 yılları arasında Britanya’nın Hint altkıtasında kurduğu egemenliği askerî fetihlerin ötesinde; hukuk, idare, ekonomi ve bilgi üretimi gibi alanlara nüfuz eden dolaylı ve çok katmanlı bir iktidar mimarisi üzerinden analiz etmektedir. Makale, İngiliz Doğu Hindistan Şirketi’nin (İDHŞ) kurumsal özgüllüğünü merkeze alarak; Britanya egemenliğinin inşasını Bağımlı İttifak Sistemi, Siyasi Temsilcilik, Kalıcı Yerleşim, Mirasın Geçersiz Kılınması Doktrini, Böl ve Yönet stratejisi ve Üstünlük İlkesi olmak üzere altı temel politika üzerinden bütüncül bir biçimde analiz etmektedir. Mevcut literatürdeki parçalı yaklaşımı aşmayı amaçlayan çalışma, bu politikaların birbirini tamamlayan bir “egemenlik ekosistemi” oluşturduğunu ileri sürmektedir. Analiz, post-kolonyal teori perspektifinden hareketle; Edward Said, Gayatri Chakravorty Spivak, Homi Bhabha ve Frantz Fanon’un kuramsal açılımlarını tarihsel malzeme ile harmanlamaktadır. Çalışmanın özgün katkısı, sömürgeci müdahaleleri hedef aldıkları bilgi rejimine göre taksonomik, hukuki ve yapısal olmak üzere üç farklı epistemolojik şiddet türü üzerinden tasnif etmesidir. Makale; Bağımlı İttifak ve Siyasi Temsilcilik sistemlerinin yerel elitlerin siyasal öznelliğini tasfiye ettiğini, Kalıcı Yerleşim Sistemi’nin mülkiyetin ontolojik tanımını değiştirerek toplumsal yapıyı dönüştürdüğünü ve Böl ve Yönet stratejisinin akışkan kimlikleri dondurarak sömürgeci bir farklılık siyaseti inşa ettiğini göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, Britanya’nın Hindistan’daki hâkimiyetinin, rıza, gözetim ve hukuki normalleştirme mekanizmaları üzerinden kurulan, etkileri 1857 Büyük Direnişi ile zirveye ulaşan post-kolonyal bir egemenlik modeli olduğunu savunmaktadır.