AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsequently, this article proposes defining art in the "post-digital" era as a dynamic field of experience that transcends the boundaries of physical space—one that is fluid across networks and continuously reproduced through interaction.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the contemporary era, the relationship between art and technology, driven by the digital revolution, has transcended a mere instrumental transformation to reach a radical phase of "dematerialization." Contrary to the object- and artist-oriented approach of traditional aesthetics, it is posited that art in the digital age has shed its material weight, assuming a conceptual, algorithmic, and process-oriented structure. Drawing upon Jacques Ellul’s approach to technology as a deterministic factor and Jean Baudrillard’s simulation theory, this study argues that art production has transformed into a form of engineering process, undergoing an ontological metamorphosis. Consequently, it addresses digital art and new media art not merely as technical classifications, but as phenomena that necessitate a rewriting of art history. In this context, the historical disconnect between "mainstream contemporary art" and "new media art," as identified by Edward A. Shanken, is examined. It is emphasized that the mutually exclusive nature of these two domains can only be transcended through the development of a "hybrid discourse." Regarding discussions on the ontology of art, the analysis references Po-Hsien Lin’s approach to explore the transition of art from an atom-based (physical) structure to a bit-based (digital) and mutable structure. This transformation is contextualized within Jos de Mul’s theory of "digital recombination," which updates Walter Benjamin’s observations on the age of mechanical reproduction. Accordingly, in the digital age, the mode of existence of the artwork has evolved into a "database" form, wherein the traditional "exhibition value" has been supplanted by "manipulation value," which is predicated on viewer interaction and intervention. Within this new order, the spectator has evolved from a passive observer into an active "user" who constructs meaning and intervenes in the artwork. Consequently, this article proposes defining art in the "post-digital" era as a dynamic field of experience that transcends the boundaries of physical space—one that is fluid across networks and continuously reproduced through interaction.
Özet
Günümüzde sanat ve teknoloji arasındaki ilişki, dijital devrimin etkisiyle basit bir araçsal dönüşümün ötesine geçerek radikal bir "nesnesizleşme" evresine geçmiştir. Geleneksel estetik anlayışın nesne ve sanatçı odaklı yaklaşımının aksine; dijital çağda sanatın, maddesel ağırlığından sıyrılarak kavramsal, algoritmik ve süreç odaklı bir yapıya büründüğü savunulmaktadır. Jacques Ellul’un teknolojiyi belirleyici bir faktör olarak ele alan yaklaşımı ve Jean Baudrillard’ın simülasyon kuramı ışığında, sanat üretiminin bir tür mühendislik sürecine dönüşerek ontolojik bir başkalaşım geçirdiğini tartışan bu çalışma, dijital sanatı ve yeni medya sanatını, salt teknik bir sınıflandırma olmanın ötesinde, sanat tarihini yeniden yazmayı gerektiren olgular olarak ele almaktadır. Bu bağlamda Edward A. Shanken’ın işaret ettiği "ana akım çağdaş sanat" ile ‘yeni medya sanatı’ arasındaki tarihsel kopukluk irdelenmekte; bu iki alanın birbirini dışlayan yapısının ancak ‘hibrit bir söylem’ geliştirilerek aşılabileceği vurgulanmaktadır. Sanatın ontolojisine dair tartışmalarda ise Po-Hsien Lin’in yaklaşımı referans alınarak; sanatın atom tabanlı (fiziksel) bir yapıdan, bit tabanlı (sayısal) ve dönüştürülebilir bir yapıya geçişi analiz edilmektedir. Bu dönüşüm, Walter Benjamin’in mekanik yeniden üretim çağına dair tespitlerini güncelleyen Jos de Mul’un ‘dijital rekombinasyon’ teorisiyle ilişkilendirilmiştir. Buna göre, dijital çağda sanat eserinin varlık modeli bir ‘veritabanı’ formuna dönüşmüş, eserin geleneksel ‘sergilenme değeri’, izleyicinin etkileşimini ve müdahalesini temel alan ‘manipülasyon değeri’ ile yer değiştirmiştir. Bu yeni düzende izleyici, edilgen bir gözlemci konumundan sıyrılarak anlamı kuran ve yapıta müdahale eden etkin bir ‘kullanıcı’ kimliğine evrilmiştir. Sonuç olarak makale; "dijital sonrası" (post-digital) çağda sanatın, fiziksel mekân sınırlarını aşan, ağlar üzerinde akışkan ve etkileşimle sürekli yeniden üretilen dinamik bir deneyim alanı olarak tanımlanmasını önermektedir.