Journals / Kafkas Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 13 Sayı: 25

A Theological And Jurisprudential Perspective On Bı̇rgı̇vî's “Risala Fi Bayân Ahwâl Atfâl Al-Muslimîn”

Birgivî’nin “Risâle Fî Beyâni Aḥvâli Aṭfâli’l-Müslimîn” Eseri Üzerine Kelâmî ve Fıkhî Bir Bakış

Mahmut Ramazan Böber(The World Islamic Sciences & Education University)0009-0007-0186-5734
Gürkan Karababa(The World Islamic Sciences & Education University)0009-0008-1344-3114
Pages
86–107
Publication Date
2026-01-08
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The author cites many verses and hadiths and provides important proofs for a proper understanding of the issues.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Birgivî (d.981), originally from Balıkesir, is one of the most important figures among the Ottoman scholars with his religious and moral qualities.
📊
Key Findings & Data:After settling in Birgi, he paid special attention to the religious, ethical, social and political issues of his time and expressed his views on them without hesitation.
💡
Conclusion & Impact:The author cites many verses and hadiths and provides important proofs for a proper understanding of the issues.
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kelâm · Fıkıh · Birgivî

Abstract

Birgivî (d.981), originally from Balıkesir, is one of the most important figures among the Ottoman scholars with his religious and moral qualities. After settling in Birgi, he paid special attention to the religious, ethical, social and political issues of his time and expressed his views on them without hesitation. In addition to his scholarly personality, it is of great importance that he reflected the social life and problems of his time in his works. It is argued that Birgivī contributed to the sciences of kalam and fiqh with his work “Risala fi Bayan Ahwal Atfal al-Muslimin”. It aims to analyze the treatise in terms of the sciences of kalam (theology) and fiqh and to determine its contributions to the field. It is important in terms of analyzing the treatise, which is written by Birgivī -one of the scholars of Izmir- to cope with the grief of his son who passed away after settling in Birgi, revealing his world of thought and determining his contribution to the Islamic sciences with this treatise. The results obtained by using data collection and analysis methods will be reflected in the text objectively. As a result, it was observed at the very beginning of this treatise, Birgivī had just arrived in Birgi after completing his studies in Istanbul and that he loved the place very much. Immediately after his prayer for the region, Birgivī mentions the reason for writing the treatise and discusses the subject in a systematic order consisting of six chapters. He discusses the views of scholars on the condition of children who die at a young age, the benefits of these children to their parents, the condition of souls in the realm of the afterlife, visiting the grave, prayers and alms after the dead, and patience in the face of calamities. The author cites many verses and hadiths and provides important proofs for a proper understanding of the issues.

Özet

Aslen Balıkesirli olan Birgivî (öl. 981/1573), sahip olduğu dinî ve ahlâkî vasıflarla Osmanlı uleması içerisindeki önemli şahsiyetlerden biridir. Birgi’ye yerleştikten sonra bölgedeki sosyal ve dinî meselelere kayıtsız kalmayan müellifin, kendi dönemindeki dinî, ahlâkî, sosyal ve siyasî meselelere özel bir önem verdiği ve bunlara dair görüşlerini çekinmeden ortaya koyduğu görülmektedir. Sahip olduğu ilmî şahsiyetinin yanı sıra eserlerinde çağının sosyal hayatını ve problemlerini yansıtması büyük önem arz etmektedir. Bu tebliğde, Birgivî’nin “Risâle fî beyâni aḥvâli aṭfâli’l-müslimîn” isimli eseriyle kelâm ve fıkıh ilimlerine katkılarda bulunduğu ileri sürülmektedir. Çalışmada bahsi geçen eserin Kelâm ve fıkıh ilimleri açısından incelenmesi ve alana yaptığı katkıların tespit edilmesi amaçlanmaktadır. Bu çalışma, İzmir ulemasından kabul edilen Birgivî’nin Birgi’ye yerleştikten sonra vefat eden oğlunun üzüntüsüyle başa çıkmak üzere kaleme aldığı mezkûr risalesini incelemesi, düşünce dünyasını ortaya koyması ve bu risaleyle şeri ilimlere olan katkısını tespit etmesi bakımından önem arz etmektedir. Araştırmada veri toplama ve analiz etme yöntemlerinden faydalanılarak elde edilen sonuçlar metne tarafsızca yansıtılacaktır. Çalışmanın sonucunda, müellifin kaleme aldığı bu risalenin hemen başında İstanbul’daki tedrisini tamamlayıp Birgi’ye yeni geldiği ve burayı çok sevdiği görülmüştür. Bölgeye dair yaptığı duadan hemen sonra risaleyi yazma sebebini zikreden Birgivî’nin, konuyu altı bölümden oluşan sistematik bir düzende ele aldığı saptanmıştır. Sırasıyla alimlerin küçük yaşta ölen çocukların durumu hakkındaki görüşlerine, bu çocukların anne ve babalarına faydalarına, berzah aleminde ruhların durumuna, kabir ziyaretine, ölülerin ardından yapılan dua ve sadakaların durumuna ve musibetlere karşı sabredilmesine dair değerlendirmelerde bulunmuştur. Çok sayıda âyet ve hadis zikreden müellif, konuların doğru şekilde anlaşılması için önemli delillendirmelerde bulunmuştur.

🔖

Cite This Article

Böber, M. R., Karababa, G. (2026). A Theological And Jurisprudential Perspective On Bı̇rgı̇vî's “Risala Fi Bayân Ahwâl Atfâl Al-Muslimîn”. Kafkas Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 13 Sayı: 25, 86–107. https://doi.org/10.17050/kafkasilahiyat.1808046

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (27)

  1. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî. el-Müsned. thk. Şuayb el-Arnavût - Adil Mürsid. Beyrut: Müessetü’r-Risâle, 1. Basım, 1421.
  2. Kur’ân-ı Kerîm Meâli. çev. Halil Altuntaş - Muzaffer Şahin. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 12. Basım, 2011.
  3. Begavî, Ebû Muhammed Muhyissünne el-Hüseyn b. Mes‘ûd b. Muhammed el-Ferrâ’ el-Begavî (. et-Tehẕîb. thk. Âdil Ahmed Abdülmevcûd - Ali Muhammed Mu’avvad. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1. Basım, 1418.
  4. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn b. Alî el-Beyhakī. es-Sünenu’l-Kübra. thk. Muhammed Abdülkadir Atâ. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1424.
  5. Bezzâr, Ebû Bekr Ahmed b. Amr b. Abdilhâliḳ el-Bezzâr el-Basrî. el-Müsned. thk. Mahfûz er-Rahman Zeynu’l-Allah vd. Medine: Mektebetü’l-Ulûm ve’l-Hikem, 1. Basım, 2009.
  6. Birgivî, Takiyüddin Mehmed. Resâilu’l-Birgivî. thk. Ahmed Hâdî el-Kassâr. Beyrut: Dâr’ul-Kutubi’l-İlmiyye, 2011.
  7. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmail el-. el-Câmiʿu’ṣ-ṣaḥîḥ. nşr. Muhammed Züheyr b. Nasr. 8 Cilt. b.y.: Dâru Tavki’n-Necât, 2. Basım, 1422/2001.
  8. Buhûtî, Mansûr b. Yûnus b. Salâhiddîn. Keşşâfü’l-Kınâʿ ʿan Metni’l-İknâʿ. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, tarih yok.
  9. Demirci, Selim. “Kelâmî Bazı İhtilafların Kaynağı Olarak Hadisler Müslüman Olmayanların Bulûğ Çağına Ermeden Ölen Çocuklarının Ahiretteki Durumuna Dair Bazı Rivayetler”. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 50/50 (2016), 137-161.
  10. Demîrî, Ebü’l-Bekā Kemâlüddîn Muhammed b. Mûsâ b. Îsâ el-Kāhirî eş-Şâfiî. en-Necmü’l-vehhâc fî Şerḥu Minhâci’ṭ-ṭâlibîn. thk. yok. Cidde: Dâru’l-Minhâc, 1. Basım, 1425.
  11. Desûkī, Şemsüddîn Ebû Abdillâh Muhammed b. Ahmed b. Arafe. Ḥâşiye ʿale’ş-Şerḥi’l-kebîr. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.
  12. Gazzâlî, Ebû Hâmid Muhammed b. Muhammed b. Muhammed b. Ahmed el-Gazzâlî et-Tûsî. İhyâü Ulûmi’d-Dîn. thk. yok. Beyrut: Dâru’l-Marife, ts.
  13. Genç, Hafizullah - Aydın, Osman. “Hadis ve Kelam İlimleri Açısından Müşrik Çocuklarının Ahiretteki Durumları I: ‘Cennetlik Oldukları Görüşleri Özelinde”. İslami Araştırmalar Dergisi 32/3 (2021), 642-663.
  14. Hattâb, Ebû Abdillâh Şemsüddîn Muhammed b. Muhammed b. Abdirrahmân el-Hattâb er-Ruaynî. Mevâhibü’l-Celîl li-Şerḥi Muhtasarı Halîl. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 3. Basım, 1412.
  15. İbn Abdilberr, Ebû Ömer Cemâlüddîn Yûsuf b. Abdillâh b. Muhammed b. Abdilberr en-Nemerî. el-İstizkârü’l-Câmiʿ li-Meẕâhibi Fuḳahâʾi’l-Emṣâr ve ʿUlemâʾi’l-Aḳṭâr fîmâ Teżammenehü’l-Muvaṭṭaʾ min Meʿâni’r-Reʾy ve’l-Âs̱âr. Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1. Basım, 1421.
  16. İbn Abdülberr en-Nemerî, Ebû Ömer Cemâlüddîn Yûsuf b. Abdillâh b. Muhammed b. Abdilberr en-Nemerî. el-Kâfî fî Fıkhi Ehli’l-Medine. thk. Muhammed el-Morîtânî. Riyâd: Mektebetü’r-Riyâd el-Hadîse, 2. Basım, 1400.
  17. İbn Âbidîn, Muhammed Emîn b. Ömer b. Abdilazîz el-Hüseynî ed-Dımaşkī. Reddü’l-muḥtâr ʿale’d-Dürri’l-muḫtâr. thk. yok. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1412.
  18. İbn Kudâme, Ebû Muhammed Muvaffakuddîn Abdullāh b. Ahmed b. Muhammed b. Kudâme el-Cemmâîlî el-Makdisî. el-Muğnî. thk. Abdullah b. Abdulmuhsin et-Türkî - Abdulfettah el-Haluv. Riyâd: Âlemu’l-Kutub, 3. Basım, 1417.
  19. Kâdî Abdulcebbar, Kādî Abdülcebbâr b. Ahmed el-Hemedânî el-Esedâbâdî. Şerhu’l-Usûli’l-hamse. thk. Ahmed b. el-Hüseyn b. Ebi Haşim. Beyrut: Dâru İhyai’t-Turâsi’l-Arabî, 2001.
  20. Mâverdî, Ebü’l-Hasen Alî b. Muhammed b. Habîb el-Basrî. el-Hâvi’l-Kebîr. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1. Basım, 1419.
  21. Mergīnânî, Ebü’l-Hasen Burhânüddîn Alî b. Ebî Bekr b. Abdilcelîl el-Fergānî el-Mergīnânî el-. el-Hidâye. thk. Talâl Yusuf. Beyrut: Dâru İhyai’t-Turâsi’l-Arabî, t.y.
  22. Müslim, Ebü’l-Hüseyn Müslim b. el-Haccâc. el-Câmiʿu’s-Sahîh. Beyrut: Dâru İhyai’t-Turâsi’l-Arabî, tarih yok. Nevevî, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Şeref b. Mürî en-Nevevî. el-Mecmûʿ Şerhu’l-Mühezzeb. thk. yok. Beyrut: Dâru’l-Fikr, t.y.
  23. Nevevî, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Şeref b. Mürî en-Nevevî. Ravzatü’t-Tâlibîn ve ʿUmdetü’l-Müttakīn. Beyrut: el-Mektebu’l-İslâmî, 3. Basım, 1412.
  24. Semerkandî, Ebü’l-Leys İmâmü’l-hüdâ Nasr b. Muhammed b. Ahmed b. İbrâhîm es-Semerkandî. Tenbîh’l-Gafilîn bi Ahadîsi’l-Enbiyâ ve’l-Murselîn. thk. Yusuf Ali Bedîvî. Dımeşk: Dâru İbn Kesîr, 3. Basım, 1921.
  25. Serahsî, Ebû Bekr Şemsü’l-eimme Muhammed b. Ebî Sehl Ahmed. el-Mebsût. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, 1414.
  26. Şirbînî, Şemsüddîn Muhammed b. Ahmed el-Hatîb eş-Şirbînî el-Kāhirî. Muġni’l-Muḥtâc ilâ Maʿrifeti Meʿânî Elfâẓi’l-Minhâc. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1. Basım, 1415.
  27. Şürünbülâlî, Ebü’l-İhlâs Hasen b. Ammâr b. Alî eş-Şürünbülâlî el-Vefâî el-Mısrî. Merâkıl-Felâh Şerhu Nûril-Îzâh. thk. Naîm Zarzûr. Beyrut: el-Mektebetü’l-Asriyye, 1. Basım, 1425. Tirmizî, Ebû Îsâ Muhammed b. Îsâ b. Sevre (Yezîd) et-Tirmizî. el-Câmiʿu’ṣ-Ṣaḥîḥ. thk. Ahmed Şakir vd. Mısır: Matbaatü Mustafa el-Bânî el-Halebî, 2. Basım, 1395.