AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that al-Jāḥiẓ’s conception of prayer is not merely an act of supplication but a multidimensional form of discourse that mirrors the intellectual richness, linguistic capacity, and literary aesthetics of the Abbasid age.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
ABSTRACT Prayer (duʿāʾ) has been one of the most fundamental spiritual needs rooted in the human inner world since creation, serving throughout history as the language of refuge, submission, orientation, and the quest for meaning. In this sense, prayer is not merely a religious act but also a cultural, linguistic, and aesthetic expression of the human relationship with existence, society, and God. Within the historical development of Arabic language and literature, texts of supplication have emerged as a distinctive literary form that reveals the expressive power, emotional depth, and intellectual refinement of the Arabic language. In Arabic literature, prayer has been treated not only as a religious expression but also as a literary theme reflecting human emotion, thought, and inner sensitivity. Studies in this field have examined the themes of prayer, the coexistence of lyrical and humorous elements, the moral messages conveyed by Islam through prayer, and the capacity of language to shape such meanings. Through prayer, the inner world of the supplicant is expressed—sometimes as a plea, sometimes as an emotional outpouring—while the linguistic, psychological, and social contrasts between the one who curses and the one being cursed have also drawn scholarly attention. The central problem of this study is to determine how the examples of prayers in al-Jāḥiẓ’s al-Bayān wa al-Tabyīn reflect the literary, intellectual, and linguistic structure of the Abbasid period. The aim is to analyze al-Jāḥiẓ’s understanding of prayer in terms of linguistic aesthetics, stylistic features, and thematic variety, thereby identifying its place within the intellectual milieu of the time. Employing a qualitative content analysis method, the study evaluates the prayer texts in terms of their semantic layers, rhetorical devices, stylistic characteristics, and linguistic texture. The findings reveal that al-Jāḥiẓ’s conception of prayer is not merely an act of supplication but a multidimensional form of discourse that mirrors the intellectual richness, linguistic capacity, and literary aesthetics of the Abbasid age. Thus, prayer is evaluated as a literary form that enhances
Özet
Öz Dua, insanın yaratılışından itibaren iç dünyasında yer eden en temel manevî ihtiyaçlardan biri olarak, tarih boyunca sığınma, yönelme, teslimiyet ve anlam arayışının dili olmuştur. Bu yönüyle dua, yalnızca dinî bir edim değil, aynı zamanda insanın varlıkla, toplumla ve Allah’la kurduğu ilişkinin kültürel, dilsel ve estetik bir ifadesidir. Arap dili ve edebiyatının tarihsel gelişim sürecinde dua metinleri, dilin ifade gücünü, duygusal derinliğini ve düşünsel inceliğini ortaya koyan özgün bir edebî tür olarak dikkat çekmiştir. Arap edebiyatında dua, sadece dinî bir ifade biçimi olarak değil; insanın iç dünyasını, duygusal derinliğini ve düşünsel yönünü yansıtan edebî bir tema olarak da ele alınmıştır. Bu bağlamda yapılan çalışmalarda, duanın temaları, lirik ve mizahî unsurlarla birlikte nasıl ifade edildiği, İslâm dininin dua aracılığıyla insanlara vermek istediği mesajların mahiyeti ve dili şekillendirme gücü incelenmiştir. Dua edenin iç âlemini dua vasıtasıyla dile getirmesi, bazen bir yakarış bazen bir iç döküş niteliği taşırken; beddua eden ile beddua edilen arasındaki dilsel, psikolojik ve toplumsal farklılıklar da dikkat çekici bir inceleme alanı oluşturmuştur. Bu çalışmanın temel problemi, Câhiz’in el-Beyân ve’t-Tebyîn adlı eserinde yer alan dua örneklerinin Abbâsî dönemi edebî, fikrî ve dilsel yapısını nasıl yansıttığını tespit etmektir. Çalışmanın amacı, Câhiz’in dua anlayışını dil estetiği, ifade biçimleri ve tematik özellikler açısından inceleyerek, dua üslubunun dönemin entelektüel dünyasındaki konumunu ortaya koymaktır. Araştırmada nitel içerik analizi yöntemi benimsenmiş; dua metinleri anlam katmanları, retorik unsurlar, üslup özellikleri ve dilsel örgü bakımından değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, Câhiz’in dua anlayışının sadece bir yakarış biçimi olmadığı; aynı zamanda dönemin entelektüel birikimini, dilin ifade imkânlarını ve edebî estetiğini yansıtan çok boyutlu bir söylem formu olduğu ortaya konmuştur. Böylece dua, hem bireysel hem toplumsal düzlemde Arap dilinin ifade kudretine, anlam derinliğine ve estetik çeşitliliğine katkı sağlayan, dilin duygusal ve retorik zenginliğini yücelten bir edebî tür olarak değerlendirilmiştir.