AI Summary & Key Takeaways
AI InsightResults highlight the need to strengthen team based approaches and promote policies supporting interprofessional collaboration in primary care.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aims: This study aimed to determine the level of collaboration between physicians and nurses working in family health centers in a province and to examine demographic and professional factors associated with collaborative attitudes. Methods: This cross-sectional study was conducted with 157 healthcare professionals (60 physicians and 97 nurses) working in 18 family health centers in Kırşehir, Turkiye. The data were collected through face-to-face interviews using a Personal Information Form and the Collaboration Between Physicians and Nurses in Primary Health-Care Teams Scale (CPN-PHCTS). Descriptive statistics, group comparisons, and hierarchical multiple linear regression analyses were performed. Results: Physicians and nurses demonstrated similar levels of collaboration, with no significant difference in total CPN-PHCTS scores (p>0.05). Educational level significantly affected collaboration attitudes among nurses; high school graduates had higher collaboration scores compared with bachelor’s degree graduates (p<0.05). According to regression analysis, education level, work experience, profession, age, and having children significantly predicted collaboration scores (R²=0.167, p<0.05). Conclusion: Collaboration between physicians and nurses in primary care was found to be at a moderate level. Being a physician and having greater professional experience increased collaboration scores. Factors significantly associated with collaboration included education level, work experience, profession, age, and parental status. Results highlight the need to strengthen team based approaches and promote policies supporting interprofessional collaboration in primary care.
Özet
Amaç Bu araştırmanın amacı, bir ildeki aile sağlığı merkezlerinde görev yapan hekim ve hemşireler arasındaki iş birliği düzeyini belirlemek ve bu düzeyi etkileyen demografik ve mesleki faktörleri incelemektir. Yöntem Kesitsel tipte tasarlanan bu araştırma, Kırşehir ilinde bulunan 18 aile sağlığı merkezinde görev yapan 157 sağlık çalışanı (60 hekim, 97 hemşire) ile yürütülmüştür. Veriler, Kişisel Bilgi Formu ve Birinci Basamak Sağlık Hizmetleri Ekiplerinde Hekimler ve Hemşireler Arasındaki İş Birliği Ölçeği (BBEİÖ) kullanılarak yüz yüze görüşmelerle toplanmıştır. İstatistiksel analizlerde tanımlayıcı istatistikler, grup karşılaştırmaları ve hiyerarşik çoklu doğrusal regresyon yöntemi kullanılmıştır. Sonuçlar Araştırma bulgularına göre hekim ve hemşirelerin iş birliği düzeyleri benzer bulunmuş, BBEİÖ toplam puanları arasında anlamlı fark saptanmamıştır (p>0.05). Hemşire grubunda eğitim düzeyinin iş birliği tutumları üzerinde anlamlı etkisi olduğu belirlenmiş; lise mezunu hemşirelerin iş birliği puanları lisans mezunlarına göre daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Regresyon analizinde eğitim durumu, iş tecrübesi, meslek, yaş ve çocuk sahibi olma gibi değişkenlerin iş birliği düzeyini anlamlı biçimde yordadığı görülmüştür (R²=0.167, p<0.05). Tartışma Araştırmada, birinci basamak sağlık hizmetlerinde hekim-hemşire iş birliğinin orta düzeyde olduğu ve hekim olma ve iş tecrübesi fazla olma durumunun iş birliği puanın artırdığı belirlenmiştir. Bu çalışmada iş birliği düzeyini anlamlı biçimde etkileyen faktörler; eğitim durumu, iş tecrübesi, meslek, yaş ve çocuk sahibi olmadır. Özellikle hemşire grubunda eğitim düzeyinin iş birliği tutumları üzerinde belirleyici olduğu görülmüştür. Bulgular, ekip temelli yaklaşımların güçlendirilmesi ve meslekler arası iş birliğini destekleyen politikaların geliştirilmesi gerekliliğine işaret etmektedir.