AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFor this reason, it is anticipated that, under current conditions, Türkiye-EU relations will continue in the short and medium term within the framework of a strategic partnership rather than full membership.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Türkiye-European Union (EU) relations represent a long, multifaceted, and turbulent integration process that began in 1959 and has spanned nearly 70 years. During this process, critical milestones such as the Ankara Agreement, the Customs Union, candidate status, and the start of accession negotiations have been achieved. Although relations have occasionally faced interruptions, it has never completely broken down. Despite changes in government and internal political fractures, Türkiye’s orientation toward the EU has been preserved through institutional and bureaucratic continuity. This demonstrates that the Western orientation is not a temporary preference but a structural feature of the state. However, political transformations in Türkiye and the crises faced by the EU, particularly since the second half of the 2010s, have altered the nature of the relationship. As of 2018, accession negotiations have effectively stalled, and the relationship has shifted away from a membership perspective toward a more pragmatic and functional cooperation in areas such as migration, security, energy, and trade. This transformation reflects a shift from a norm-based integration model to a relationship centered on operational and strategic partnership. Nevertheless, the high level of economic and geopolitical interdependence between the parties prevents the relationship from completely breaking down. Türkiye’s role in NATO, its position on energy security, and its economic integration keep the country in a “key partner” position from the EU’s perspective. However, the Cyprus issue and political divisions remain the most significant obstacles to the accession process. For this reason, it is anticipated that, under current conditions, Türkiye-EU relations will continue in the short and medium term within the framework of a strategic partnership rather than full membership.
Özet
Türkiye-Avrupa Birliği (AB) ilişkileri, 1959 yılında başlayan ve yaklaşık 70 yıla uzanan uzun, çok boyutlu ve dalgalı bir bütünleşme sürecini ifade etmektedir. Bu süreçte Ankara Anlaşması, Gümrük Birliği, adaylık statüsü ve katılım müzakerelerinin başlaması gibi kritik aşamalar kaydedilmiş, ilişkiler zaman zaman kesintilere uğrasa da tamamen kopmamıştır. Bu 70 yıllık süreçte dikkat çeken temel unsur, hükümet değişimleri ve iç siyasi kırılmalara rağmen Türkiye’nin AB yöneliminin kurumsal ve bürokratik süreklilikle korunmasıdır. Bu durum, Batı yöneliminin dönemsel bir tercih değil, devletin yapısal bir özelliği olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, özellikle 2010’lu yılların ikinci yarısından itibaren Türkiye’deki siyasal dönüşümler ve AB’nin karşı karşıya kaldığı krizler, ilişkilerin niteliğini değiştirmiştir. 2018 yılı itibarıyla katılım müzakereleri fiilen durmuş, ilişkiler üyelik perspektifinden uzaklaşarak göç, güvenlik, enerji ve ticaret gibi alanlarda daha pragmatik ve işlevsel bir iş birliğine evrilmiştir. Bu dönüşüm, normatif temelli bütünleşmeden işlemci ve stratejik ortaklık eksenli bir ilişki modeline geçişi yansıtmaktadır. Buna rağmen taraflar arasındaki yüksek ekonomik ve jeopolitik karşılıklı bağımlılık ilişkilerin tamamen kopmasını engellemektedir. Türkiye’nin NATO’daki rolü, enerji güvenliğindeki konumu ve ekonomik entegrasyonu, AB açısından ülkeyi “kilit ortak” konumunda tutmakta ancak Kıbrıs meselesi ve siyasi ayrışmalar, üyelik sürecinin önündeki en önemli engeller olmaya devam etmektedir. Bu nedenle, mevcut koşullar altında Türkiye-AB ilişkilerinin kısa ve orta vadede tam üyelikten ziyade stratejik ortaklık çerçevesinde süreceği öngörülmektedir.