AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis loss of social spaces should be elaborated and problematized in the future for a better transition to hybrid and online education modules.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article explores how immediate communication of synchronous education via virtual classrooms poses questions on implementing visual communication technologies of social surveillance. The striking global transformation of education to synchronous and asynchronous forms of online and hybrid education during the COVID-19 pandemic has reformed the usual teaching and learning methods. Hence, the immediate experience of virtuality also affected the public sphere notion of classrooms, where students socialize and encounter political culture. Building on the content analysis of qualitative research on student experiences of remote education in Turkey, we conducted an online survey with 325 university students with the purpose of understanding their experiences and attitudes toward online education. We theoretically explore how virtual classroom participants construct their social world of education through the aesthetic affordances of digital platforms. Grounded in critical theories of aesthetics that have previously been elaborated on an abstract level, we investigate how time and space compression, enabled by immediate communication technologies, translates into students’ experiences of participation, use of visual communication, and their everyday resistance to surveillance. The research revealed that online education design as implemented today is far from encouraging a public space, and the university students generally underestimate their role in creating a public space through their active participation in discussions. This loss of social spaces should be elaborated and problematized in the future for a better transition to hybrid and online education modules.
Özet
Bu makalede sanal sınıflar yoluyla eşzamanlı eğitimin sağladığı anında iletişimin, sosyal gözetimin görsel iletişim teknolojilerinin uygulanmasına ilişkin soruları nasıl ortaya çıkardığı incelenmektedir. Covid19 Pandemisi sırasında eğitimin eşzamanlı ve eşzamansız çevrimiçi ve hibrit yöntemlerle küresel ölçekte dönüşümü, olağan öğretme ve öğrenme yöntemlerini yeniden biçimlendirdi. Bu nedenle, anlık sanallık deneyimi, öğrencilerin sosyalleştiği ve politik kültürle karşılaştığı sınıflara ilişkin kamusal alan kavramını da etkiledi. Türkiye'deki uzaktan eğitim sürecindeki öğrenci deneyimleri üzerine yürüttüğümüz bu araştırmada nitel içerik analizine dayanarak, online eğitime dair deneyimlerini ve tutumlarını anlamak için 325 üniversite öğrencisi ile çevrimiçi anket yapılmıştır. Sanal sınıf katılımcılarının sosyal eğitim dünyalarını dijital platformların estetik olanakları aracılığıyla nasıl inşa ettikleri teorik olarak incelenmiştir. Daha önce kuramsal düzeyde ele alınmış olan eleştirel estetik teorilerine dayanarak, iletişim teknolojilerinin sağladığı zaman ve mekân sıkıştırmasının öğrencilerin derse katılım deneyimlerine, görsel iletişim kullanımına ve gözetime karşı günlük direnişlerine nasıl dönüştüğünü ortaya koymaktayız. Araştırma, günümüzde uygulanan çevrimiçi eğitim tasarımının kamusal alanı teşvik etmekten uzak olduğunu ve tartışmalara aktif katılım yoluyla kamusal alan yaratmadaki rollerini azımsadıklarını ortaya çıkarmıştır. Gelecekte hibrit ve çevrimiçi eğitim modüllerine daha iyi bir geçiş için sosyal alanların kaybının ele alınması ve sorunsallaştırılması gerekmektedir.