AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate high levels of religious affiliation, knowledge, and visibility in Türkiye.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The relationship between religion and morality has long been a central issue in sociology. Although religion is expected to guide individual and social behavior, strong religious affiliation and visibility do not necessarily ensure moral conduct. This study examines the tension between religiosity and morality in Türkiye through the concept of the “problem of translating religious knowledge into practice.” Using a qualitative approach, it employs literature review and document analysis. Data from the Presidency of Religious Affairs, the World Values Survey, and various reports are comparatively analyzed. The findings indicate high levels of religious affiliation, knowledge, and visibility in Türkiye. However, modernization, individualization, consumer culture, digitalization, and market relations have weakened the mechanisms translating religious knowledge into moral behavior. The study argues that this tension results not from religion’s declining social influence, but from structural transformations in the processes through which religious knowledge becomes moral practice.
Özet
Din ile ahlak arasındaki ilişki, klasik sosyolojik teorilerden günümüz din sosyolojisine uzanan geniş bir literatürün temel tartışma alanlarından biridir. Kuramsal olarak dinin bireysel ve toplumsal davranışları ahlaki ilkeler doğrultusunda yönlendirmesi beklenir. Ancak modern toplumlarda yüksek dini aidiyet ve görünürlük, ahlaki davranışların güçlenmesiyle her zaman sonuçlanmamaktadır. Bu çalışma, Türkiye’deki dindarlık-ahlak gerilimini “dini bilginin pratikleşme sorunu” kavramsallaştırması çerçevesinde incelemektedir. Nitel yöntemin benimsendiği araştırmada literatür taraması ve doküman incelemesi kullanılmıştır. Diyanet İşleri Başkanlığı verileri, Dünya Değerler Araştırması ve çeşitli raporlar üzerinden dindarlık ve toplumsal ahlak göstergeleri karşılaştırmalı biçimde analiz edilmiştir. Bulgular, Türkiye’de dini aidiyet, dini bilgiye erişim ve dini görünürlüğün yüksek olduğunu; buna karşın modernleşme, bireyselleşme, tüketim kültürü, dijitalleşme ve piyasa ilişkilerinin etkisiyle dini bilgiyi davranışa dönüştüren mekanizmaların zayıfladığını göstermektedir. Çalışma, söz konusu gerilimin dinin toplumsal etkisinin azalmasından değil, dini bilginin ahlaki pratiğe dönüşme süreçlerindeki yapısal dönüşümlerden kaynaklandığını savunmaktadır.