AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis process, in turn, generates a performance paradox in which short-term performance improvements coexist with long-term declines in sustainability, learning capacity, and overall effectiveness.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study develops an integrated theoretical model linking managerial zero-sum thinking to the performance paradox through the mediating role of organizational entropy. Managerial zero-sum game refers to a mindset in which organizational resources are perceived as fixed and distributive, such that one actor’s gain is interpreted as another’s loss. The study argues that this mindset weakens trust, constrains cooperation, and redirects managerial attention from collective goals toward internal competition and defensive behaviors. As a result, organizational energy is increasingly consumed by internal frictions rather than coordinated value creation, leading to rising levels of organizational entropy. This process, in turn, generates a performance paradox in which short-term performance improvements coexist with long-term declines in sustainability, learning capacity, and overall effectiveness. Furthermore, the study discusses how performance management systems—particularly when designed around comparative evaluation and competitive reward structures—may unintentionally reinforce zero-sum thinking and deepen entropic outcomes. Finally, the concepts of zero-sum management and the zero-sum manager are introduced to highlight how such cognitive patterns become institutionalized through organizational design and performance regimes. Overall, the study contributes to the management literature by showing that performance problems are not only rooted in technical systems but also in managerial mindsets and organizational design choices.
Özet
Bu çalışma, yönetsel sıfır toplamlı zihniyeti örgütsel entropi üzerinden performans paradoksuna bağlayan bütüncül bir kuramsal model önermektedir. Yönetsel sıfır toplamlı oyun, yöneticilerin örgütsel kaynakları sabit ve bölüşülmesi gereken bir toplam olarak algıladığı; bir aktörün kazancının diğerleri için doğrudan kayıp olarak yorumlandığı bir zihniyeti ifade etmektedir. Çalışma, bu zihniyetin örgüt içi güveni zayıflattığını, iş birliğini sınırladığını ve yönetsel enerjinin ortak amaçlar yerine iç rekabet ve savunma davranışlarına yönelmesine neden olduğunu ileri sürmektedir. Bu süreç, örgütsel entropinin artmasına yol açmakta; artan düzensizlik ve azalan koordinasyon kapasitesi, kısa vadeli performans artışlarına rağmen uzun vadede performans kayıplarıyla sonuçlanan bir performans paradoksu üretmektedir. Ayrıca çalışma, performans yönetimi sistemlerinin, özellikle karşılaştırmalı ve rekabetçi biçimde uygulandığında, bu zihniyeti pekiştirerek entropik sonuçları derinleştirebileceğini tartışmaktadır. Bu çerçevede sıfır toplamlı yönetim ve sıfır toplamlı yönetici kavramları önerilmekte ve örgütsel performans sorunlarının yalnızca teknik sistemlerden değil, yönetsel zihniyetler ve örgütsel tasarım tercihleriyle de yakından ilişkili olduğu ileri sürülmektedir.