Journals / Alternatif Politika / 2017 / Cilt: 9 - Sayı: 2

BİR PARTİNİN EGEMEN KOALİSYONUNU ŞEKİLLENDİRMESİNDE BİR ARAÇ OLARAK ADAY BELİRLEME SÜRECİ: TÜRKİYE’DE ADALET VE KALKINMA PARTİSİ

CANDIDATE SELECTION PROCESS AS A TOOL TO SHAPE A PARTY'S DOMINANT COALITION: THE CASE OF THE AKP IN TURKEY

Pages
142–163
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu değişim, partinin ana karar verme organı olan Merkez Karar ve Yönetim Kurulu üyelerinin sosyal ve siyasi geçmişlerinin incelenmesiyle ortaya konulmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İktidara geldiği 2002 yılından beri, Türk siyaseti, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin ekonomik ve siyasi alanda geliştirdiği birçok politikasının değişimine şahit olmuştur.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışma, bu tür bir politika değişimini/e destekleyen/engel olan bir dinamik olarak parti örgütüne odaklanarak tartışmalara farklı bir boyut kazandırma amacını gütmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Bu değişim, partinin ana karar verme organı olan Merkez Karar ve Yönetim Kurulu üyelerinin sosyal ve siyasi geçmişlerinin incelenmesiyle ortaya konulmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2002 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

İktidara geldiği 2002 yılından beri, Türk siyaseti, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin ekonomik ve siyasi alanda geliştirdiği birçok politikasının değişimine şahit olmuştur. Araştırmacılar çoğunlukla bu politik değişimlerin doğasını ve olası sebeplerini seçim perspektifi açısından anlamaya çalışmışlardır. Bu çalışma, bu tür bir politika değişimini/e destekleyen/engel olan bir dinamik olarak parti örgütüne odaklanarak tartışmalara farklı bir boyut kazandırma amacını gütmektedir. Bu bağlamda, çalışma, politika değişimlerini parti örgütünün içyapısındaki değişimle ilişkilendirmektedir. Bu değişim, partinin ana karar verme organı olan Merkez Karar ve Yönetim Kurulu üyelerinin sosyal ve siyasi geçmişlerinin incelenmesiyle ortaya konulmaktadır.

Özet

Since its first incumbency after the 2002 general elections Turkish politics has witnessed considerable changes in the policies of the AKP in economic and political realms. Academics have tried to understand the nature and possible causes of these policy changes mostly focusing on the electoral concerns. This study provides a different dimension to the debate by focusing on the party organization as a possible dynamic preventing/enabling this kind of a policy change. As such, it relates the policy changes of the AKP to the changes in the inner structure of the party organization. This kind of change is tracked through the analysis of the social and political backgrounds of the members of the party’s main decision organ-the Central Decision and Administrative Committee.

🔖

Cite This Article

AKDAĞ, G. A. (2017). BİR PARTİNİN EGEMEN KOALİSYONUNU ŞEKİLLENDİRMESİNDE BİR ARAÇ OLARAK ADAY BELİRLEME SÜRECİ: TÜRKİYE’DE ADALET VE KALKINMA PARTİSİ. Alternatif Politika, Cilt: 9 - Sayı: 2, 142–163. https://ajindex.com/articles/147513

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Adams, James F., Merrill,Samuel and Bernard Grofman (2005), A Unified Theory of Party Competition: A Cross-National Analysis Integrating Spatial and Behavioral Factors (Cambridge: Cambridge University Press). Arıkan Akdağ, Gül (2015), Ethnicity and Elections in Turkey: Party Politics and the Mobilization of Swing Voters (Abingdon, New York: Routledge). Çarkoğlu, Ali et al (2000), Siyasi Partilerde Reform (Istanbul: Turkish Economic and Social Studies Foundation Publication). Dalton, Russel J., Farrell, David M. and Ian McAllister (2011), “The Dynamics of Political Representation”, In: Rosema Martin, Denters Bas and Aarts Kees (eds) How Democracy Works: Political Representation and Policy Congruence in Modern Societies (Chicago, IL: University of Chicago Press). Deschouwer, Kris (1992), Survival of the Fittest: Measuring and Explaining Adaptation and Change of Political Parties. Paper presented at the European Consortium for Political Research Joint Sessions of Workshops, Limerick, Ireland, 30 March–4 April. Dorronsoro, Gille and Elise Massicard (2005), “Being a Member of Parliament in Contemporary Turkey”, European Journal of Turkish Studies http://www.ejts.org/document115.html.
  2. Downs, Adams (1957), An Economic Theory of Democracy (New York: Harper and Row). Duverger, Maurice (1954), Political Parties (New York: John Wiley). Enelow, James M., and Melvin J. Hinich (1984), The Spatial Theory of Voting (New York: Cambridge University Press). Esmer, Yılmaz (2002), “Introduction”, Sayarı, S. and Y. Esmer (Eds.), Politics, Parties, and Elections in Turkey (London: Lynne Rienner): 1-7.
  3. Frey, Frederick W. (1965), The Turkish Political Elite (Cambridge, MA: MIT Press). Gallagher, Michael and Michael Marsh (Eds.) (1988), Candidate Selection in Comparative Perspective (London: Sage). Harmel, Robert and Kenneth Janda (1994), “An Integrated Theory of Party Goals and Party Change”, Journal of Theoretical Politics, 6: 259-287.
  4. Harmel, Robert et al (1995), “Performance, Leadership, Factions and Party Change: An Empirical Analysis”, West European Politics, 18 (1):1-33.
  5. Harmel, Robert and Alexander C. Tan (2003), “Party Actors and Party Change: Does Factional Dominance Matter?”, European Journal of Political Research, 42: 409-424.
  6. Heper, Metin (2002), “Conclusion: The Consolidation of Democracy versus Democratization in Turkey”, Rubin Barry and Heper Metin (Eds.) Political Parties in Turkey (London: Frank Cass): 138-146.
  7. Heper Metin and Jacob M. Landau (1991), Political Par