SavedAdd your journal

Journals / Marife Dini Araştırmalar Dergisi / 2011 / Cilt: 11 - Sayı: 1

Purity of Language According To Ibn Sinan Al-Khafaji

İbn Sinân El-Hafâcî’ye Göre Fesâhat

Halim ÖZNURHAN
Pages
137–153
Publication Date
2011-01-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

His partitions and ideas were accepted with some exceptions and inspired his follow- ers

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İbn Sinân al-Khafaji discussed the subject matter of purity and perfection of language in detail and systematically in the Arabic literature for the first time.
📊
Key Findings & Data:Embarking this work, he determined literary and religious goals; and expressing the subjects with examples considered adequate and imperfect, he formed his work as a complete coursebook with the aim of teaching what is purity and perfection of language to those who are interested in.
💡
Conclusion & Impact:His partitions and ideas were accepted with some exceptions and inspired his follow- ers
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Eloquence · Purity and perfection of language · Ibn Sinan al-Khafaji

Abstract

İbn Sinân al-Khafaji discussed the subject matter of purity and perfection of language in detail and systematically in the Arabic literature for the first time. Embarking this work, he determined literary and religious goals; and expressing the subjects with examples considered adequate and imperfect, he formed his work as a complete coursebook with the aim of teaching what is purity and perfection of language to those who are interested in. His partitions and ideas were accepted with some exceptions and inspired his follow- ers

Özet

İbn Sinân el-Hafâcî, fesahat konusunu ayrıntılı ve sistematik bir şekilde Arap belagatçileri arasında ilk kez ele alan kişidir. Bu işe girişirken kendisine edebi ve dini olmak üzere iki amaç belirlemiş, edebiyatla ilgilenenlere fesahatin ne olduğunu öğretmek amacıyla konuları yeterli sayılan ve kusurlu bulunan örneklerle açıklayarak eserini tam anlamıyla bir ders kitabı haline getirmiştir. Yaptığı taksim ve öne sürdüğü görüşler bazı istisnalar bulunmakla birlikte kabul görmüş ve kendisinden sonra gelenleri etkilemiştir

🔖

Cite This Article

ÖZNURHAN, H. (2011). Purity of Language According To Ibn Sinan Al-Khafaji. Marife Dini Araştırmalar Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 1, 137–153. https://ajindex.com/articles/146880

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. A‘lem eş-Şentemerî (ö.476/1083), Şerhu Dîvâni Zuheyr b. Ebî Sulmâ el-Muzenî, Matba‘atu’l- Hamîdiyyeti’l-Misriyye, Kahire, 1323. Arpa, Enver, “İ‘câzü’l-Kur’ân Konusuna Farklı Bir Yaklaşım”, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (AÜİFD), Ankara, 2002, sayı: XLIII/I, ss. 81-107. el-‘Askerî, Ebû Hilâl (ö.395/1004), Kitâbus-Sinâ‘ateyn - el-kitâbe ve’ş-şi>r-, Matba‛ atu Mahmud Bek, İstanbul, 1320. el-Berkûkî, ‘Abdu’r-Rahmân (1876-1944), Şerhu Dîvâni Hassân b. Sâbit el-Ensârî, Matba‘atu’r- Rahmâniyye, Mısır, 1929. el-Berkûkî, Abdu’r-Rahmân, Şerhu Dîvâni’l-Mutenebbî, Dâru’l-Kitâbi’l-‘Arabî, Beyrut, 1986. el-Buhturî, Ebû ‘Ubâde el-Velîd (ö.284/897), Dîvan, nşr. Muhammed Altuncî, Dâru’l-Kitâbi’l-‘Arabî, Beyrut, 2005. el-Curcânî, ‘Abdu’l-Kâhir (ö.471/1078), Delâilu’l-İ‘câz, nşr. Muhammed Altuncî, Dâru’l-Kitâbi’l-‘Arabî, Beyrut, 1995.
  2. Dayf, Şevkî, el-Belâğa –tetavvur ve târîh-, Dâru’l-Me‘ârif, Kahire, 1995.
  3. Dikici, Recep, “Hafâcî, İbn Sinân” Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (DİA), İstanbul, 1997, c. XV, ss. 71, 72. el-Hafâcî, Ebû Muhammed ‘Abdillah b. Muhammed b. Sinân (ö.466/1073), Sirru’l-fesâha, nşr. ‘Alî Fûde, Mektebetu’l-Hancî, Kahire, 1932. el-Hutay’e (ö.59/678), Divân, nşr. Mufîd M. Kumeyha, Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, Beyrut, 1993. İbn Cinnî, Ebu’l-Feth Osman (ö. 392/1002), el-Hasâis, nşr: M. Ali en-Neccâr, el-Mektebetu’l-‘İlmiyye, Kahire, 1952. İbn Fâris, Ebu’l-Huseyn Ahmed (ö.395/1004), Mu‘cemu Mekâyîsi’l-luğa, nşr: Abdu’s-Selâm Muhammed Hârûn, Dâru’l-Fikr, Beyrut, 1979. İbn Manzûr, Ebu’l-Fadl Cemâlu’d-dîn Muhammed b. Mukerram (ö. 711/1311), Lisânu’l-‘Arab, Dâru’l- Me‘ârif, Kahire, ts. İbn Raşîk el-Kayravânî (ö.456/1063), el-‘Umde fî mehâsini’ş-şi‘r ve âdâbih, nşr. Muhammed Karkazân, Matba‘atu’l-Kâtibi’l-‘Arabî, Şam, 1994. İbnu’s-Sikkît (ö. 244/858), Ebû Yûsuf Ya‘kûb b. İshak, Şerhu Dîvâni ‘Urve b. el-‘Abd el-‘Absî, nşr. Mu- hammed b. Ebî Şeneb, Hizânetu’l-Kutubu’l-‘Arabiyye, Cezayir, 1926. İbnu’l-Esîr (ö.637/1240), Diyâu’d-dîn Nasrullah b. Ebi’l-Keram Muhammed, el-Meselu’s-Sâir fî edebi’l- kâtib ve’ş-şâ‘ir, nşr. M. Muhammed ‘Arîda, Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, Beyrut, 1998. el-Kartâcennî, Hâzim (ö.684/1285), Minhâcu’l-buleğâ ve sîracu’l-udebâ, nşr: M. Habîb b. el-Hûca, Daru’l- Ğarbi’l-‘Arabî, Beyrut, 1996. Kudâme b. Ca‘fer (ö.337/948), Nakdu’ş-şi>r, nşr: M. ‛ Abdu’l-Mun‛ im Hafâcî, Dâru’l-kutubi’l-‛ ilmiyye, Beyrut, ts. Kuseyyir ‛ Azze (ö.105/723), Divan, nşr. Kadrî Mâyû, Dâru’l-Cîl, Beyrut, 1995. Muhelhil b. Rebî‘a (ö.531), Dîvân, şerh. Talâl