SavedAdd your journal

Journals / Marife Dini Araştırmalar Dergisi / 2013 / Cilt: 13 - Sayı: 2

Divine Discourse and its Audibility According to Muslim Theologians

Mütekellimlere Göre Kelam-ı Nefsî ve İşitilebilirliği

Recep ARDOĞAN
Pages
177–197
Publication Date
2013-07-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

According to other theologians, audibility of divine interior speech is totally different from ordinary audibility in the world and beyond the understanding which is based on detection of voice and letters

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In the subject of creation of Quran, Ash’ariyyah and Maturidiyyah distinguished verbal discourse (revelation) and divine interior speech, which then did raise up the question of whether divine interior speech is audible or not.
📊
Key Findings & Data:Divine interior speech is audible accord- ing to the most of the Ash’arites, while it is not audible according to the Maturidites in general.
💡
Conclusion & Impact:According to other theologians, audibility of divine interior speech is totally different from ordinary audibility in the world and beyond the understanding which is based on detection of voice and letters
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Speech · discourser · creation of Quran

Abstract

In the subject of creation of Quran, Ash’ariyyah and Maturidiyyah distinguished verbal discourse (revelation) and divine interior speech, which then did raise up the question of whether divine interior speech is audible or not. Divine interior speech is audible accord- ing to the most of the Ash’arites, while it is not audible according to the Maturidites in general. In this study, it was aimed to indicate that there is no concensus among the scholars of each school about audibility of divine interior speech, which is considered as one of the points of conflict between two schools. Besides, it was pointed out that the theologians, who acknowledge audibility of divine interior speech, did not mean detection by sense of hearing but direct understanding of the meaning by acknowledging audibility. According to other theologians, audibility of divine interior speech is totally different from ordinary audibility in the world and beyond the understanding which is based on detection of voice and letters

Özet

Halku’l-kur’an konusunda Eş’ariyye ve Mâturîdiyye lafzî kelam – nefsî kelam ayrımına başvurmuş, bu ayrım da nefsî kelamın işitilebilir olup olmadığı sorusunu gündeme getirmiştir. Nefsî kelam çoğu Eş’arîlere göre işitilebilir; Maturîdilerin geneline göre ise işitilemez. Makalede Eş’ariyye ile Maturidiyye arasında ihtilaf noktalarından sayılan kelam-ı nefsinin işitilebilirliği noktasında her iki ekolun kendi içinde görüş birliği içinde olmadığı ortaya konacaktır. Ayrıca onun işitilebilirliğini kabul eden bazı kelamcıların bununla duyuyla algılamayı kastetmedikleri tespit edilecektir. Onların işitilebilir olma ile mananın doğrudan kavranmasını kastettikleri gösterilecektir. Diğerlerine göre ise kelam-ı nefsinin işitilmesi, bu dünyadakinden tamamen farklı, ses ve harfleri algılamanın ötesinde bir kavrayıştır

🔖

Cite This Article

ARDOĞAN, R. (2013). Divine Discourse and its Audibility According to Muslim Theologians. Marife Dini Araştırmalar Dergisi, Cilt: 13 - Sayı: 2, 177–197. https://ajindex.com/articles/146633

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Aliyyü’l-Kârî, Şerhu’l-Fıkhi’l-Ekber, thk. Mervan M. eş-Şe’âr, Dâru’n-Nefâis, Dimeşk 1430/2009. el-Âmidî, Ebu’l-Hasen, Ebkâru’l-Efkâr fî Usûli’d-Dîn, thk. A. Ferid Mezîdî, Beyrut, 1424/2003. el-Bağdâdî, Abdulkahir b. Tahir, Usulu’d-Din, Dâru’l-Âfâkı’l-Cedîde, III. bs., Beyrut 1401/1981. el-Bâkıllânî, Ebû Bekr, Temhîdü’l-Evâil ve Telhîsu’d-Delâil, thk. İ. A. Haydar, Beyrut 1987/1407. el-Bâkıllânî, el-İnsâf fî-mâ Yecibu İ’tikâduh velâ Yecûzü’l-Cehlü bih, nşr. M. Zâhid el-Kevseri, Kahire 1413/1993.
  2. Baktır, Mehmed, “Allah’ın Fiilî Sıfatlarında Zaman Sorunu”, Kelam Araştırmaları Dergisi, II/2 (2003), Ankara 2003, ss. 93-108. el-Beyâdî, Kemaleddin Ahmed b. Hasen, İşârâtü’l-Merâm min İbârâti’l-İmâm, nşr. Yusuf Abdurrazzâk, Kahire 1368/1949. Ebû Azbe, Hasen b. Abdilmuhsin, er-Ravdatu’l-Behiyye fîmâ Beyne’l-Eşâ’ira ve’l-Mâturîdiyye, thk. Ali Ferid Dehrûc, Beyrut, 1416/1996. Ebû Hanife, “el-Âlim ve’l-Müteallim”, İmâm-ı Azam’ın Beş Eseri, nşr. Mustafa Öz, İFAV Yay., İstanbul 1992. Ebû Hanife, “el-Fıkhu’l- Ekber”, İmâm-ı Azam’ın Beş Eseri, nşr. Mustafa Öz, İFAV Yay., İstanbul 1992. Ebû Mansur Ma’mer el-İsfahânî, “Kitâbü’l-Menâhic”, Akâid Risaleleri, nşr. Ali Nar, İstanbul 1998. Ebû Ya’lâ, Muhammed b. Huseyn, İbtâlü’t-Te’vîlât li-Ahbâri’s-Sıfât, thk. M. en-Necdî, Kuveyt 1407. el-Cûzcânî, Atâ b. Ali, Şerhu’l-Fıkhı’l-Ekber, Haydarâbâd 1321. el-Cüveynî, Ebu’l-Mealî, el-Akîdetü’n-Nizâmiyye fi’l-Erkâni’l-İslâmiyye, İFAV Yay., İstanbul ty. el-Cüveynî, Kitâbü’l-İrşâd, tr. Adnan B. Baloğlu ve dğr., TDV. Yay., Ankara 2010. el-Eş’arî, Ebu’l-Hasen, el-İbâne an Usûli’d-Diyâne, nşr. Abdullah Mahmud M. Ömer, Beyrut, 1426/2005. el-Gazzalî, el-İktisâd fi’l-İtikâd, nşr. Mustafa el-Kabani el-Dımeşkî, el-Matbaatü’l-Edebiyye, Mısır ty. el-Gazzalî, Kitâbu’l-Erba’în fî Usûli’d-Dîn, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut 1409/1988. el-Gazzalî, “Feysalü’t-Tefrika beyne’l-İslâm ve’z-Zendaka”, Mecmû’atü Rasâili’l-İmâm el-Gazzalî, Beyrut 1429/2008. el-Hayyât, Ebu’l-Hüseyn, Kitabu’l-İntisâr ve’r-Redd alâ’bni’r-Ravendî el-Mulhıd, nşr. Alber N. Nader, Beyrut 1957. İbn Ebi’l-’İzz, Ali b. Ali, Şerhu’t-Tahâviyye fi’l-Akîdeti’s-Selefiyye, thk. A. M. Şakir, Suudi Arabistan 1418. İbn Ebî Şerif, “el-Müsâmere fî Şerhi’l-Müsâyere fi’l-Akâidi’l-Münciyye”, Kitabu’l-Musâyere, Çağrı Yay. İstanbul 1979.
  3. İbn Humam, Kemaleddin, el-Müsâyere, Çağrı Yay., İstanbul 1979.
  4. İbn Kutluboğa, Zeynü’d-Dîn Kasım, “Şerhu’l-Müsâyere”, Kitabu’l-Musâyere, Çağrı Yay., İstanbul 1979.
  5. İbn Teymiyye, Takıyyü’d-Dîn, et-Tis’îniyye, thk. M. el-A