SavedAdd your journal

Journals / Marife Dini Araştırmalar Dergisi / 2017 / Cilt: 17 - Sayı: 1

An Analysis of the Issues That ‘Abdullah b. Mas‘ûd is Claimed to Have Forgotten

Abdullah b. Mesûd’un "Unuttuğu" İddia Edilen Meselelerin Tahlili

Taha ÇELİK
Pages
103–120
Publication Date
2017-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, authenticity of this allegation will be examined and analyzed on the basis of issues in which ibn Masʿūd is claimed to have forgotten.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In our paper, we will examine a contested allegation against ʿAbdallah ibn Masʿûd (32/652) who has been crucial in the formation of Hanafi School. ʿAbdallah ibn Masʿūd is one of the companions who spent extensive time with Prophet Muhammed (pbuh).
📊
Key Findings & Data:After the death of the Prophet (pbuh), he was assigned to Kufa by Caliph Omar and played a significant role in the birth of Islamic sciences.
💡
Conclusion & Impact:In this article, authenticity of this allegation will be examined and analyzed on the basis of issues in which ibn Masʿūd is claimed to have forgotten.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Abdullah B. Mesud · Sünnet · Hanefî Mezhebi

Abstract

In our paper, we will examine a contested allegation against ʿAbdallah ibn Masʿûd (32/652) who has been crucial in the formation of Hanafi School. ʿAbdallah ibn Masʿūd is one of the companions who spent extensive time with Prophet Muhammed (pbuh). After the death of the Prophet (pbuh), he was assigned to Kufa by Caliph Omar and played a significant role in the birth of Islamic sciences. As the Hanafi School emerged in this geography, Qur'an and Sunnah understanding transmitted by ibn Masʿûd has been influential in shaping the perception of Hanafi fiqh and sunnah. The fact that scholars of Hanafi School have often referred to ibn Masʿūd in fiqh has led his opponents to develop a defense against it. In this context, one of the claims made is that Abdullah b. Mas‘ûd has forgotten some of the Prophet's (pbuh) hadiths and thus he is accused of transmitting dissenting narrations. In this article, authenticity of this allegation will be examined and analyzed on the basis of issues in which ibn Masʿūd is claimed to have forgotten.

Özet

Bu makalede, Hanefî mezhebinin teşekkülünde önemli bir yeri olan Abdullah b. Mesud (ö. 32/652) hakkında ileri sürülen bir iddia konu edilmektedir. Abdullah b. Mesud, Hz. Peygamber’le (s.a) çokça vakit geçiren bir sahabidir. O’nun vefatında sonra Hz. Ömer döneminde Kûfe’ye görevlendirilmiş burada çeşitli ilim dallarının doğuşunda önemli rol oynamıştır. Hanefî mezhebi bu şehirde ortaya çıktığı için İbn Mesud’un aktardığı Kur’an ve Sünnet anlayışı Hanefî fıkıh ve sünnet anlayışının şekillenmesinde etkili olmuştur. Hanefîlerin fıkhî görüşlerinde ona sıklıkla atıfta bulunmaları muhaliflerini buna karşı bir savunma geliştirmeye sevk etmiştir. Bu bağlamda ortaya atılan iddialardan birisi Abdullah b. Mesud’un, Rasulullah’ın (s.a) bazı sünnetlerini unuttuğu ve bu sebeple ondan muhalif görüşler nakledildiği ithamıdır. Bu çalışmada, İbn Mesud’un unuttuğu söylenen meseleler üzerinden sözü edilen iddia tahkik ve tahlil edilmeye çalışılacaktır.

🔖

Cite This Article

ÇELİK, T. (2017). An Analysis of the Issues That ‘Abdullah b. Mas‘ûd is Claimed to Have Forgotten. Marife Dini Araştırmalar Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 1, 103–120. https://ajindex.com/articles/146632

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (2)

  1. Abdürrezzâk, Ebu Bekir b. Hemmâm es-San’ânî, el-Musannef, thk. Habîbürrahmân el-A’zamî, el-Mektebetü’l-İslâmî, Beyrut 1403. Ahmed b. Hanbel, Ebu Abdillah Ahmed b. Muhammed eş-Şeybani, el-Müsned,, thk. Şuayb Arnavud, Müessesetür’r-Risâle, I. bs, 2001. Aliyyü’l-Kârî, Ebu’l-Hasan Nureddin Ali b. Sultan Muhammed, Mirkâtü’l-Mefâtîh Şerhu Mişkâti’l-Mesâbîh, Dâru’l-Fikr, Dımaşk, 2002. Aynî, Bedreddin Ebu Muhammed Mahmud b. Ahmed, Nuhabü’l-Efkâr Fi Tenkîhi Mebâni’l-Ahbâr Fi Şerhi Meâni’l-Âsâr,, thk. Seyyid Erşed el-Medenî, Dâru’l-Yüsr, Medine 2011. Aynî, Bedreddin Ebu Muhammed Mahmud b. Ahmed, Şerhu Süneni Ebî Dâvûd, thk. Ebu’l-Münzir Hâlit b. İbrahim, Mektebetü’r-Rüşd, Riyad 1999. Bakıllânî, Ebû Bekr Muhammed b. Tayyib b. Muhammed Basri, İ'cazü'l-Kur'ân, Dâru’l-Meârif, Mısır 1997. Bakıllânî, Ebû Bekr Muhammed b. Tayyib b. Muhammed Basri, el-İntisâr li’l-Kur’ân, Dâru İbn Hazm, Beyrut, Dâru’l-Feth, Amman, ty. Beyhakî, Ebu Bekr Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali Beyhakî, Ma’rifetü’s-Sünen ve’l-Âsâr, I-VII, thk. Seyyid Kisrevî Hasan, Dâru’l-Kütübi’l-Ilmiyye, 2010. Beyhakî, Ebu Bekr Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali Beyhakî, es-Sünenü’l-Kübrâ, thk. Muhammed Abdulkadir Ata, Dâru’l-Kütübi’l-Ilmiyye, Beyrut 1424/2003. Bezzâr, Ebu Bekr Ahmed b. Amr b. Abdülhalik el-Basri, el-Bahru’z-Zehhar Müsnedü’l-Bezzar, thk. Mahfûzurrahman Zeynullah, Müessesetü Ulûmi’l-Kur’ân, Beyrut, Mektebetü’l-Ulum ve’l-Hikem, Medine 1988-2009. Buhârî, Ebu Abdillâh Muhammed b. İsmâîl b. İbrâhîm Cu’fî, el-Câmiu’s-Sahîh, Dâru’l-Erkam, Beyrut t.y. Buhârî, Ebu Abdillâh Muhammed b. İsmâîl b. İbrâhîm Cu’fî, Raf’u’l-Yedeyn fi’s-Salât, Dâru İbn Hazm, Beyrut 1996. Cerrahoğlu, “Abdullah b. Mesûd", Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, İstanbul 1988, I, 114-117. Dârekutnî, Ebu’l-Hasan Ali b. Ömer b. Ahmed, Sünenü’d-Dârekutnî, I-V, thk. Şuayb Arnaut, Müessesetü’r-Risâle, Beyrut 2004. Ebû Bekr İbnü'l-Arabî, Muhammed b. Abdullah b. Muhammed Meafiri, Ahkâmü'l-Kur'ân, thk. Muhammed Abdülkadir Ata, Dâru’l-Kütübi’l-Ilmiyye, Beyrut ty. Ebu Ya’lâ, Ahmed b. Ali b. el-Müsenna el-Mevsılî (307/919), Müsnedu Ebî Ya’la el-Mevsılî, I-XIII, thk. Hüseyin Selim Esed, Dâru’l-Me’mûn li’t-Türâs, Dımaşk 1984.
  2. Esrem, Ebû Bekr Ahmed b. Muhammed b. Hânî el-Esrem et-Tâî, Nâsihu’l-Hadis ve Mensûhuh, thk. Abdullah Hamd el-Mansûr, yy. 1999. Gazâlî, Ebu Hamid Muhammed, el-Mustasfâ, Dâru’l-Kütübi’l-Ilmiyye, Beyrut 1993. Hâkim en-Nîsabûrî, Ebu Abdillah İbnü’l-Beyyi Muhammed, el- Müstedrek ale’s-Sahihayn, Dâru’l-Kütübi’l-Ilmiyye, Beyrut 1990. Hâzimî,