AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: The digital method demonstrated trueness comparable to conventional techniques in the edentulous area and superior precision in most regions, supporting its use for Kennedy Class III removable prosthodontic applications despite reduced trueness in tooth-bearing and whole-arch regions.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: This study compared the trueness and precision of conventional alginate impressions (metal tray and custom tray) and a digital impression method in a Kennedy Class III partially edentulous model. Materials and Methods: A reference model was obtained from a polyether impression and Type III stone cast and scanned to generate reference STL data. Thirty-six impressions were allocated to three groups (n=12): metal tray alginate, custom tray alginate, and digital intraoral scanning. Test STL files were superimposed onto the reference STL, and RMS deviations were calculated for the edentulous area, teeth, palate, and whole arch. Trueness was defined as deviation from the reference model, and precision as within-group repeatability. Data were analyzed using Welch ANOVA/Games-Howell or Kruskal-Wallis/Dunn tests (α=0.05). Results: No significant difference in trueness was found for the edentulous area (P=0.077). Significant differences were observed for teeth (P<0.001), palate (P=0.029), and whole arch (P=0.011); the digital method showed the highest deviations for teeth and whole arch but the lowest for the palate. For precision, the digital method showed significantly lower deviations in the edentulous area (P=0.004), teeth (P<0.001), and palate (P=0.046), while no difference was found for the whole arch (P=0.172). Conclusion: The digital method demonstrated trueness comparable to conventional techniques in the edentulous area and superior precision in most regions, supporting its use for Kennedy Class III removable prosthodontic applications despite reduced trueness in tooth-bearing and whole-arch regions.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, Kennedy Sınıf III bir modelde konvansiyonel aljinat ölçü yöntemlerinin (prefabrik kaşık ve bireysel kaşık) ve dijital ölçü yönteminin doğruluk ve hassasiyetini karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Referans model, polieter ölçü ve Tip III alçı kullanılarak elde edilmiş ve referans STL verisi oluşturmak amacıyla taranmıştır. Otuz altı ölçü üç gruba ayrılmıştır (n=12): prefabrik kaşık ile aljinat ölçü, bireysel kaşık ile aljinat ölçü ve ağız içi tarayıcı ile dijital ölçü. Test STL verileri referans STL verisi ile çakıştırılmış ve dişsiz bölge, dişler, damak ve tüm ark için RMS sapmaları hesaplanmıştır. Doğruluk, referans modele göre sapma; hassasiyet ise grup içi tekrarlanabilirlik olarak tanımlanmıştır. Veriler Welch ANOVA/Games-Howell veya Kruskal-Wallis/Dunn testleri ile analiz edilmiştir (α=0,05). Bulgular: Dişsiz bölgede doğruluk açısından anlamlı fark bulunmamıştır (P=0,077). Dişler (P<0,001), damak (P=0,029) ve tüm ark (P=0,011) için anlamlı farklılıklar saptanmıştır; dijital yöntem dişler ve tüm arkta en yüksek, damakta ise en düşük sapmayı göstermiştir. Hassasiyet açısından dijital yöntem dişsiz bölgede (P=0,004), dişlerde (P<0,001) ve damakta (P=0,046) anlamlı derecede daha düşük sapma göstermiş, tüm arkta ise anlamlı fark bulunmamıştır (P=0,172). Sonuç: Dijital yöntem, dişsiz bölgede konvansiyonel yöntemlerle benzer doğruluk ve çoğu bölgede üstün hassasiyet göstermiştir. Bu bulgular, Kennedy Sınıf III hareketli protez vakalarında dijital ölçülerin kullanılabileceğini desteklemektedir. Ancak dişler bölgesinde ve tüm ark değerlendirmesinde gözlenen daha yüksek sapmalar, tarama ve görüntü birleştirme süreçlerinin genel doğruluğu sınırlayabileceğini düşündürmektedir.