AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: The use of a bonding agent specifically designed for the surface treatment of acrylic resins can be clinically beneficial when repairing denture bases with VLC resin.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aims: This study evaluated and compared the effect of bonding agents on the flexural strength (FS) of denture base resins repaired with visible light cured (VLC) denture resin. Methods: A total of 100 specimens (65x10x2.5 mm) were fabricated using two types of denture base materials: pre-polymerized PMMA-based blocks designed for CAD/CAM milling and conventional heat-polymerized denture base acrylic resin (control). The specimens were sectioned in the middle with 2 mm repair gap and 45° margin design. Repair surfaces were first treated with various light-cured bonding agents then repaired using VLC resin. The bonding agents either conventional or combined with acrylic primers and dual cure agents were tested. All the specimens were subjected to 3-point bending test and FS was calculated. Data were statistically analyzed using two-way analysis of variance according to the denture base material and the bonding treatments (p 0.05). Conclusion: The use of a bonding agent specifically designed for the surface treatment of acrylic resins can be clinically beneficial when repairing denture bases with VLC resin.
Özet
Özet: Amaç: Bu çalışmada, bonding ajanlarının görünür ışıkla polimerize olan (VLC) tamir rezini ile tamir edilen protez kaide rezinlerinin eğilme dayanımı (ED) üzerindeki etkisini değerlendirmek ve karşılaştırmak amaçlanmıştır. Yöntemler: Çalışmada iki farklı protez kaide rezininden toplam 100 adet örnek (65 x 10 x 2,5 mm) hazırlanmıştır: CAD/CAM frezeleme yöntemiyle üretilen pre-polimerize PMMA blokları ve geleneksel yöntemle ısı ile polimerize edilen PMMA bazlı protez kaide rezini (kontrol grubu). Örnekler ortadan kesilerek 2 mm tamir boşluğu ve 45° açılı eğimli yüzey oluşturulmuştur. Tamir yüzeyleri önce farklı ışıkla polimerize edilen bonding ajanlarıyla işlem görmüş, ardından VLC rezini ile tamir edilmiştir. Bonding ajanları geleneksel şekilde veya akrilik primer ve dual-cure ajanları ile kombine edilerek uygulanmıştır. Tüm örneklere üç nokta eğilme testi uygulanmış ve ED değerleri hesaplanmıştır. Veriler, protez kaide materyali ve bonding işlemlerine göre iki yönlü varyans analizi kullanılarak değerlendirilmiştir (p<0,05). Bulgular: CAD/CAM frezeleme yöntemiyle hazırlanan örneklerin tamir sonrası ortalama eğilme dayanımı (17,31 ± 1,48 N), geleneksel ısı ile polimerize edilen rezinlerden anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur. Akrilik primer ile kombine edilen bonding ajan uygulaması, diğer yüzey işlemlerine kıyasla anlamlı olarak daha yüksek ED sağlamıştır (p<0,05). Dual-cure bonding ajanı hariç, diğer tüm bonding ajan uygulamaları ED değerlerini anlamlı şekilde artırmıştır. Sonuç: VLC rezini kullanılarak yapılan protez kaide tamir işlemlerinde, yüzey işleminde özel olarak formüle edilmiş bonding ajanlarının kullanımı klinik açıdan yarar sağlayabilir. Anahtar Kelimeler: Protez tamiri, Eğilme dayanımı, CAD-CAM, Bonding ajanı, Akrilik primer