AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsequently, legislative changes and institutional practices—such as city councils, development agencies, Local Agenda 21, project democracy, public consultation days, e-government, independent administrative authorities, strategic planning and participatory budgeting—demonstrate that significant efforts have been made at both the legislative and institutional levels in Turkey since 1980 to implement the principles of local governance.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
A new process began in the 1980s as globalisation and localisation gained momentum as a result of neoliberal policies. These new approaches to public administration formed the basis for resolving the problems faced by local authorities. Governance was put forward as the solution to problems in areas such as the limited scope of their powers and resources, their closed structure, cumbersome operations, service delivery, staffing structure and democratic accountability. In Turkey, too, there has been a desire to implement the principles characteristic of governance, such as transparency, participation, accountability, the rule of law, effectiveness, efficiency and localism. The primary aim of this study is to evaluate the transition from local government to local governance in Turkey through legal regulations and practices. Using qualitative research methods, printed and electronic sources were reviewed, and the data were analysed using a document analysis method with an interpretative approach. Consequently, legislative changes and institutional practices—such as city councils, development agencies, Local Agenda 21, project democracy, public consultation days, e-government, independent administrative authorities, strategic planning and participatory budgeting—demonstrate that significant efforts have been made at both the legislative and institutional levels in Turkey since 1980 to implement the principles of local governance.
Özet
1980’li yıllarda benimsenmeye başlanan neoliberal politikalar sonucunda küreselleşme ve aynı zamanda yerelleşme politikalarının hız kazanmasıyla yeni bir süreç başlamıştır. Bu durum devletlerin ve dolayısıyla yerel yönetimlerin yapısında ve işleyişinde değişikliğe sebep olmuştur. Bu süreçte, neoliberal politikalarla birlikte kamu yönetimindeki yeni yaklaşımlar, yerel yönetimlerin sorunlarına eğilmede referans alınmaya başlanmıştır. Buradan hareketle yerel yönetimlerin yetki ve kaynaklarının sınırlılığı, kapalı yapısı, hantal işleyişi, hizmet sunumu, personel yapısı, demokratikliği gibi pek çok alanda yaşadığı sorunların çözümü olarak yönetişim kavramı ileri sürülmüştür. Pek çok ülkede olduğu gibi Türkiye’de de yönetişimin özellikleri olan, şeffaflık, katılımcılık, hesap verebilirlik, hukukun üstünlüğü, etkinlik, verimlilik, yerellik gibi ilkeler uygulamaya konulmak istenmiştir. Bu doğrultuda çalışmanın temel amacı, Türkiye’de yerel yönetimden yerel yönetişime geçiş sürecini yasal düzenlemeler ve uygulama örnekleri çerçevesinde değerlendirmektir. Çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenerek konu ile ilgili basılı ve elektronik kaynaklar taranmış, elde edilen veriler doküman analizi yöntemi kullanılarak yorumlayıcı bir yaklaşımla değerlendirilmiştir. Sonuç olarak yasal mevzuatta yapılan değişiklikler ve ortaya çıkan kent konseyleri, kalkınma ajansları, yerel gündem 21, proje demokrasisi, halk günleri, e-belediyecilik, bağımsız idari otoriteler, stratejik planlama ve katılımcı bütçeleme gibi örnekler yerel yönetişim ilkelerinin uygulanmasında Türkiye’de özellikle 1980 sonrasında yasal ve kurumsal düzeyde önemli çalışmalar yapıldığının göstergesidir.